Γράφει ο
Ιωάννης Γ. Κουλούρης

Με την ευκαιρία της φημολογούμενης  αύξησης της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης, θέλω να επισημάνω ορισμένα καταφανώς άδικα, παράνομα,  παράλογα έως και ανήθικα μέτρα, τα οποία αφορούν σε φορολογικές και άλλες επιβαρύνσεις  ή κρατήσεις που επιβλήθηκαν στη χώρα μας στην πενταετία του μνημονίου, και στα οποία οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος η αποτυχία του σε σχέση με τις άλλες χώρες.

Κατ’ αρχήν υπάρχουν δύο κατηγορίες τέτοιων μέτρων, αυτές που επιβαρύνουν το ίδιο όλους τους πολίτες, και αυτές που επιβαρύνουν τις οικογένειες με ένα μόνο μέλος (συνήθως το σύζυγο) να έχει εισόδημα.

Η πρώτη κατηγορία αφορά στον κλιμακωτό  τρόπο που υπολογίζονται τα μέτρα αυτά. Συγκεκριμένα ενώ είναι δίκαιος και φυσιολογικός ο κλιμακωτός τρόπος υπολογισμού τω ν επιβαρύνσεων, ώστε να επιβαρύνονται περισσότερο τα υψηλότερα εισοδήματα, ο τρόπος αλλαγής του συντελεστή επιβάρυνσης από κλιμάκιο σε κλιμάκιο, δεν γίνεται στο ποσό του κάθε κλιμακίου, αλλά σε ολόκληρο το ποσό μέχρι το κλιμάκιο αυτό!!!  Το αποτέλεσμα είναι ότι,  εάν κάποιος υπερβεί το όριο ενός κλιμακίου έστω και για ένα Ευρώ, επιβαρύνεται δυσανάλογα πολύ σε σχέση με κάποιον που υπολείπεται από αυτό κατά ένα Ευρώ. Αυτή η καταφανής αδικία και παραλογισμός, οδηγεί, πλην των άλλων,  στο αποτέλεσμα, κάποιος που είχε μεγαλύτερο εισόδημα από κάποιον άλλο, να καταλήγει μετά την εφαρμογή του μέτρου,  να έχει εισόδημα μικρότερο από τον άλλο!!! Δηλαδή γίνεται αντιστροφή των εισοδημάτων των πολιτών!!!  Αυτό δεν δικαιολογείται από καμία λογική και καμία ηθική και δεν συμβαίνει πουθενά αλλού,  ούτε στον κόσμο ούτε στη φύση.

Το δίκαιο και η λογική είναι να επιβαρύνουμε μεν περισσότερο τους έχοντες αλλά όχι και να τους καταστήσουμε φτωχότερους από τους μη έχοντες. Οι εμπνευστές του άδικου αυτού μέτρου προσπάθησαν σε κάποιες περιπτώσεις, κυρίως  συντάξεων,  να αποφύγουν την αντιστροφή  με τη ρύθμιση ότι,  μετά την περικοπή η απομένουσα σύνταξη δεν μπορεί να είναι μικρότερη από τη μεγαλύτερη του προηγούμενου κλιμακίου. Η λύση αυτή μπορεί μεν να αποτρέπει την αντιστροφή για κάποιες λίγες περιπτώσεις που είναι κοντά στα όρια των κλιμακίων, είναι όμως το ίδιο παράλογη και ανήθικη.  Ο σωστός τρόπος είναι αυτός που ισχύει για τη φορολογία εισοδήματος, όπου ο συντελεστής φορολογίας κάποιου κλιμακίου εφαρμόζεται στο ποσό του κλιμακίου αυτού και όχι και στα ποσά των προηγούμενων κλιμακίων.

Η εφαρμογή του παράλογου και ανήθικου αυτού μέτρου άρχισε από τον περιβόητο ΛΑΦΚΑ, επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, συνεχίστηκε με τις άλλες κρατήσεις επί των μισθών και συντάξεων, και τελευταία  με την έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης επί Κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ήδη φαίνεται ότι θα γίνει ακόμα πιο άδικη και ανήθικη με τη μελετώμενη αύξηση της έκτακτης εισφοράς που ακολουθεί τον ίδιο τρόπο.

Είναι επομένως ανάγκη όταν σχεδιάζονται οποιεσδήποτε κλιμακωτές επιβαρύνσεις σε εισοδήματα, να υπολογίζονται για κάθε κλιμάκιο επί του ποσού που αντιστοιχεί στο κλιμάκιο αυτό και όχι στο συνολικό ποσό του εισοδήματος.

Η δεύτερη κατηγορία μέτρων  αφορά στον υπολογισμό των φόρων και των κρατήσεων στο ατομικό και όχι στο οικογενειακό εισόδημα, ενώ η κοινωνία, και μάλιστα η Ελληνική, στηρίζεται στο θεσμό της οικογένειας.

Έτσι μία οικογένεια με ένα μόνο μέλος να έχει εισόδημα ατομικό, και άρα και οικογενειακό, π.χ. 25.000 €,  θεωρείται μεσαία έως πλούσια και φορολογείται άγρια, ενώ μία άλλη οικογένεια  με τους δύο συζύγους να έχει ο καθένας ατομικό εισόδημα π.χ. 20.000 €, δηλαδή οικογενειακό 40.000 €, θεωρείται φτωχότερη από την πρώτη, και φορολογείται επιεικέστερα !!! Στα μικρότερα μάλιστα εισοδήματα μπορεί να παίρνει και κοινωνικό επίδομα !

Στο άδικο και ανήθικο αυτό μέτρο οφείλεται κατά το μεγαλύτερο μέρος η ανθρωπιστική κρίση του  Ελληνικού λαού καθώς και η αύξηση της υπογεννητικότητας και  η διστακτικότητα των νέων να δημιουργήσουν οικογένεια.

Τελευταία μάλιστα ο κύριος Πρωθυπουργός είπε και το εξής αδιανόητο που επιτείνει την αδικία: Κάποιος που έχει  ετήσιο εισόδημα 30.000 €, ( ακαθάριστο προφανώς),   ανήκει πλέον στους πλούσιους και όχι στους μικρομεσαίους. Και εδώ ασφαλώς εννοεί το ατομικό εισόδημα και όχι το οικογενειακό. Και με τη φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει να κάνει όλους τους Έλληνες φτωχούς, αυτό μπορεί να έχει κάποια βάση.  Με τη λογική όμως αυτή μία οικογένεια με ένα μόνο εργαζόμενο με ατομικό, (και άρα και οικογενειακό), εισόδημα 30.000 € είναι πλούσια, ενώ μία άλλη με δύο εργαζόμενους με εισόδημα ο καθένας 25.000 €, δηλαδή οικογενειακό εισόδημα 50.000 € είναι μικρομεσαία!! Αυτός ο συνεχιζόμενος  παραλογισμός των κυβερνώντων, προφανώς τους καλλιεργείται από το διεφθαρμένο στελεχιακό δυναμικό του υπουργείου οικονομικών, που καταφέρνει να επιβιώνει και να διατηρεί τα προνόμιά του με όλες της κυβερνήσεις.  Ακόμα και για τις καθαρίστριές του κατάφερε να είναι οι πρώτες που επαναπροσλήφθηκαν.

Η λύση εδώ είναι, όλες οι επιβαρύνσεις και παρόμοια μέτρα , να υπολογίζονται στο συνολικό οικογενειακό εισόδημα, αλλά με μεγαλύτερους συντελεστές για τα μεμονωμένα άτομα και  σημαντικά μικρότερους για τις οικογένειες, ώστε τελικά από την αλλαγή να μην επιβαρυνθούν και άλλο οι οικογένειες, αλλά μόνο οι άγαμοι και γενικά όσοι δεν συντηρούν και άλλα άτομα. Σημειώνω ότι αυτό ισχύει σε όλες τις Ευρωπαϊκές τουλάχιστον χώρες, και η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην οποία, για το ίδιο εισόδημα, ένας άγαμος πληρώνει τον ίδιο φόρο με έναν οικογενειάρχη . Αυτή θα είναι μία πολύ δίκαιη και αποτελεσματική μεταρρύθμιση, από την εφαρμογή της οποίας, εκτός από την απονομή κοινωνικής δικαιοσύνης, θα προκύψει και οικονομικό όφελος για τη χώρα και θα αποφευχθούν άλλα επώδυνα μέτρα. Για να γίνει όμως αυτή, όπως επανειλημμένα έχω υποστηρίξει, πρέπει να αντικατασταθούν άμεσα όλοι οι υπάλληλοι του υπουργείου οικονομικών.

Εάν δεν γίνει η μεταρρύθμιση αυτή,  όποια κυβέρνηση και να έχει η χώρα, δεν πρόκειται να ορθοποδήσει ποτέ τόσο από οικονομική όσο και από πληθυσμιακή άποψη. Το πληθυσμιακό μάλιστα πρόβλημα είναι πολύ σοβαρότερο από το οικονομικό,  και γίνεται εθνικά κρίσιμο με τους νόμους της ιθαγένειας που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με την υποστήριξη μάλιστα του… ΠΑΣΟΚ, που δεν έχει καταλάβει φαίνεται γιατί έφθασε στο 3%.