Γράφει ο
Κώστας Παδουβάς

Αυτές τις Άγιες ημέρες προ του Πάσχα και συγκεκριμένα  κατά τα επανειλημμένα ακούσματα της ευχής στην Υπεραγία Θεοτόκο : «Άσπιλε, αμόλυντε... Και πάρεσό μοι αεί...» (= Άμωμη, αμόλυντη,.. Και να είσαι, Παναγία μου, πάντοτε κοντά μου ...), στις  σκέψεις  των Ορθοδόξων Ελλήνων  έρχονται οι αγώνες των περασμένων χρόνων  για την εθνική επιβίωση,  μέσα από ειρηνικές και εμπόλεμες τέτοιες ανοιξιάτικες ημέρες.

Περασμένα χρόνια ηρωικά, γόνιμα και δημιουργικά, χρόνια προσφοράς για τις πιο πολύτιμες αξίες της ζωής, χρόνια ανάμεικτα από χαρές και λύπες,  χρόνια με σφοδρές απάνθρωπες επιθέσεις ξενοκίνητων εκμεταλλευτών-σφετεριστών  κατά των δυνατών προγόνων μας , παρά το ότι είχαν φωτιστεί  από το ανέσπερο Ελληνικό πνευματικό  φως και είχαν τη γεύση  από την αποφασιστικότητα των  συγκροτημένων και των αστράτευτων Ελλήνων μαχητών, υπερασπίζοντας το Διεθνές και Εθνικό Δίκαιο.

Σε κάθε περίπτωση θετικού ή αρνητικού πρόσημου της αναδρομής αυτής είναι αυταπόδεικτο ότι οι εθνικοί μας πρόγονοι στάθηκαν πολύ δυνατοί και γενναίοι, επιβίωσαν με περηφάνια και πήγαν την Ελλάδα μπροστά, ακόμη και ύστερα από μεγάλες ατυχίες, με την ευχή στα χείλη : «Βοήθα Παναγιά μου!...».

Η ευχή αυτή  έγινε καθολικό καταπίστευμα των Ορθοδόξων Ελλήνων, βέβαιοι όντες  ότι εάν η  χώρα αυτή προχώρησε το οφείλει και στην ενδυνάμωση των γνήσιων και γενναίων τέκνων της, από την   Υπεραγία  Θεοτόκο και Υπέρμαχο Στρατηγό Παναγία, «παραστάτιδα - προστάτισσα» στις δύσκολες-επικίνδυνες εθνικές και ατομικές στιγμές. Με την ακατανίκητη διαχρονική Της δύναμη,  που απέκτησε φέρνοντας στον κόσμο το Θεάνθρωπο Χριστό, ενδυνάμωσε και  πείσμωσε τους προσκυνητές Της Έλληνες, για να αντέξουν τις αδικίες και το φθόνο εκείνων, εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών, που επιβουλεύτηκαν την εθνική  ζωή στον τόπο τους..

Στις ημέρες μας οι κίνδυνοι είναι ορατοί πλέον (εξωτερικοί και εσωτερικοί). Όμως, οι  σημερινοί Έλληνες είναι κατά πολύ δυνατότεροι (έξυπνοι και αποφασισμένοι), χωρίς ενοχές και  προκαταλήψεις, έτοιμοι να ζητήσουν  με ηχηρό τρόπο την έγκαιρη  συμπαράστασή Της, ώστε  να μπορέσουν να αντισταθούν αποτελεσματικά στην οποιαδήποτε άνανδρη και άδικη επίθεση σε βάρος των κυριαρχικών  δικαιωμάτων τους.

 Αλλά και  οι εθνικοί κίνδυνοι που συσσωρεύονται προοδευτικά από τις  ατελέσφορες εσωτερικές πολιτικές (παιδείας, οικονομίας, δημογραφίας, πολιτισμού κ.ά.), μπορούν να  ξεπεραστούν και σύντομα η Ελλάδα  να επανακτήσει τη δεσπόζουσα θέση της στο παγκόσμιο στερέωμα. .

Για μια ακόμη φορά η αίσθηση από την αόρατη παρουσία Της είναι έντονη  γύρω μας και ένα δυνατό «σημάδι» μας δυναμώνει και μας καθησυχάζει, με την προσδοκία ότι και πάλιν θα τα καταφέρουμε υπό την σκέπη Της, κάτω από την οποία εποπτεύεται και προστατεύεται το Ελληνικό έθνος από κάθε εξωτερικό και εσωτερικό κίνδυνο,  εισακούοντας την παράκληση των δυνατών (όχι των φοβισμένων): «Να είσαι, Παναγία μου, πάντοτε κοντά μου...».

Εμείς θα  συμβάλλουμε στη διαιώνιση του Ελληνικού έθνους με το θέλημα  του Θεού!...

Γένοιτο!