Γράφει ο
Ιωάννης Γ. Κουλούρης

Το άρθρο αυτό άρχισε να γράφεται αμέσως μετά το περιβόητο debate της πλειοψηφίας των  αρχηγών των κομμάτων της Βουλής, και δεν γνωρίζω εάν προλάβει να δημοσιευτεί πριν τις εκλογές. Στο σημείο αυτό δεν καταλαβαίνω με ποία λογική αποκλείστηκε από την αναμέτρηση αυτή ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Προσωπικά δεν συμφωνώ ούτε με τη φιλοσοφία ούτε με την πρακτική του κόμματος αυτού, απορώ όμως με την ηλιθιότητα των πολιτικών μας. Ανεξάρτητα από την προφανή αντισυνταγματικότητα και αντιδημοκρατικότητα  της ενέργειάς τους αυτής, δεν καταλαβαίνουν ότι με αυτή την τακτική τους ευνοούν το κόμμα αυτό;

Πέραν τούτου η διαδικασία της αναμέτρησης ήταν τουλάχιστον απαράδεκτη, άστοχη, αντιδεοντολογική  και ανιαρή, και εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να συμβάλει στη διαφώτιση του λαού. Απορώ πώς οι αρχηγοί δέχτηκαν να πάρουν μέρος σε μία τέτοια παρωδία. Αυτό δείχνει, μεταξύ άλλων, και το πολιτικό τους ανάστημα και επίπεδο, καθώς και την αυτοεκτίμηση που έχει ο καθένας για τον εαυτό του. 

Κατά τα άλλα, δυστυχώς, το μόνο που αποδείχτηκε και πάλι ήταν αυτό που είναι ολοφάνερο όλο αυτό το διάστημα:

Ότι δηλαδή κανένα κόμμα δεν έχει συγκροτήσει ούτε προτείνει κάποιο πρόγραμμα βασισμένο σε συγκεκριμένες, σαφείς, ρεαλιστικές και χρονικά προγραμματισμένες ενέργειες και  μέτρα τα οποία θα εφαρμόσει εάν αναλάβει ή συμμετάσχει  στην εξουσία. 

Όλοι ζητούν  να αναλάβουν την εξουσία ή να εισέλθουν στη Βουλή, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης ή δράσης, αλλά μόνο με αόριστες,  λαϊκίστικες υποσχέσεις, ευχολόγια  και παροχολογία,  από τα οποία έχει μπουχτίσει ο κόσμος και προφανώς δεν τα πιστεύει.

Όλοι δηλαδή λένε στο λαό, ψηφίστε μας να σας κυβερνήσουμε ή να μπούμε στη Βουλή, και μετά βλέποντας και κάνοντας.

Λυπάμαι πραγματικά που τα ίδια σχεδόν πράγματα επαναλαμβάνω συχνά στα άρθρα μου, αλλά λυπάμαι, θλίβομαι και ανησυχώ περισσότερο, όταν βλέπω ότι αυτά ούτε διορθώνονται ούτε υπάρχει προοπτική  να διορθωθούν στο μέλλον. Είμαι σίγουρος ότι ούτε σοφίες είναι, ούτε ιδιαίτερες πνευματικές ικανότητες απαιτούν για να τα διαπιστώσει κανείς, αλλά αποτελούν κοινή λογική και πεποίθηση της πλειοψηφίας του λαού. Δεν υπάρχει όμως η δυνατότητα στους απλούς πολίτες να τα εκφράσουν και να τα δημοσιοποιήσουν, γιατί δυστυχώς τα κλειδιά της δημοσιότητας τα κατέχουν οι διαπλεκόμενοι ιδιοκτήτες των μέσων μαζικής ενημέρωσης, και ιδίως της τηλεόρασης, οι οποίοι με τους επιλεγμένους από αυτούς παρουσιαστές και σχολιαστές τους, φροντίζουν να παρουσιάζουν και προβάλλουν στο κοινό τους εκλεκτούς τους, οι οποίοι γίνονται πανελλήνια γνωστοί και εκλέγονται βουλευτές ή γίνονται υπουργοί.

Στην πραγματικότητα το πολίτευμά μας δεν είναι δημοκρατία, αλλά μιντιοκρατία, (ζητώ συγνώμη για τη χρησιμοποίηση του ξενόφερτου αυτού όρου, αλλά δυστυχώς οι ασχολούμενοι με τη γλώσσα μας δεν έχουν φροντίσει να εισάγουν, ή τουλάχιστον εγώ δεν γνωρίζω,  αντίστοιχους μονολεκτικούς ελληνικούς όρους που να αποδίδουν το νόημα), και αυτό, πιστεύω, είναι μέγα πρόβλημα και κίνδυνος για το δημοκρατικό πολίτευμα.

Κατόπιν τούτου τίθεται το ερώτημα με ποια κριτήρια θα ψηφίσουν οι ψηφοφόροι σε αυτές τις εκλογές, αφού τα κόμματα δεν έχουν συγκεκριμένα προγράμματα να προτείνουν και ούτε προφανώς προλαβαίνουν να εκπονήσουν τέτοια μέχρι τις εκλογές. Ένα πρόγραμμα για να γίνει και να είναι αξιόπιστο χρειάζεται αρκετό χρόνο μελέτης και προβληματισμού (πολλούς μήνες ή και χρόνια) και δεν αποτελεί έμπνευση της στιγμής, όσοι δε ισχυρίζονται ότι έχουν πρόγραμμα που να αντιμετωπίζει τα σημερινά προβλήματα απλά ψεύδονται. Προσωπικά μου πήρε αρκετά χρόνια για να εκπονήσω το πρόγραμμα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου «Αξιοκρατική Πολιτεία» που ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο μου , και δεν νομίζω να είμαι λιγότερο έμπειρος ή ευφυής από τα στελέχη των κομμάτων που υποτίθεται ότι ασχολούνται με το έργο αυτό.

Κατ’ αρχήν οι εκλογές αυτές έχουν ένα χαρακτηριστικό που, περιέργως πως, δεν έχει τονιστεί επαρκώς. Στην ουσία είναι οι πρώτες εκλογές που γίνονται με λίστα και οι ψηφοφόροι δεν μπορούν να κρίνουν τη δραστηριότητα των υποψηφίων στο κρίσιμο οκτάμηνο που μεσολάβησε, αλλά μόνο των κομμάτων και μάλιστα κυρίως των αρχηγών τους, Είναι η πρώτη φορά που θα ψηφίσουν απαλλαγμένοι από τις προσωπικές ρουσφετολογικές υποχρεώσεις τους (το προηγούμενο του 2012 δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη γιατί τότε δεν υπήρξε στην ουσία ενδιάμεση κοινοβουλευτική δραστηριότητα για να κρίνει ο λαός τις επιλογές του).

Επομένως η ύπαρξη συγκεκριμένων προγραμμάτων θα μπορούσε να δώσει την ευκαιρία στους πολίτες να δηλώσουν τι ακριβώς προσδοκούν από το κόμμα που θα ψηφίσουν και στους πολιτικούς να κατανοήσουν τις επιθυμίες τους.

Αναγκαστικά λοιπόν, λόγω μη υπάρξεως προγραμμάτων,  θα ψηφίσουν με βάση προσωπικά κριτήρια οικονομικά, αισθηματικά και άλλα που θα εκθέσω στη συνέχεια. 

Από πλευράς οικονομικών κριτηρίων είναι φυσιολογικό, όσοι θίγονται από τα μέτρα του νέου μνημονίου, να ψηφίσουν αυτούς που θεωρούν  ότι θα τα αποτρέψουν. 

Επειδή όμως όλοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει ρεαλιστικό περιθώριο αποφυγής των μέτρων αυτών, δεν θεωρώ ότι θα πιστέψουν αυτούς που τους τάζουν κάτι τέτοιο, και το κριτήριο αυτό λίγη επιρροή θα έχει στην ψήφο τους. 

Πιστεύω ότι εκείνα που θα επικρατήσουν είναι τα συναισθηματικά κριτήρια και αυτά επιθυμώ να αναλύσω. 

Εδώ σημειώνω και πάλι ότι τα μέτρα που περιλαμβάνει το νέο μνημόνιο είναι σαφώς δικαιότερα από αυτά των προηγουμένων μνημονίων, ίσως επειδή φαίνεται  ότι τα εισηγήθηκαν οι ξένοι και δεν ήταν επιλογές της κυβέρνησης.

Μέχρι τώρα όλα τα μέτρα στρέφονταν κατά της μικρομεσαίας τάξης των μισθωτών του δημοσίου  και των συνταξιούχων, οι οποίοι φτωχοποιήθηκαν,  και με την φτωχοποίηση τους διαλύθηκε ουσιαστικά η μικρομεσαία τάξη των ιδιωτών επαγγελματιών  την οποία συντηρούσαν,  και περιέπεσαν στην ανεργία οι εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικοί υπάλληλοι τους οποίους απασχολούσαν.

Όλοι αυτοί είναι αγανακτισμένοι με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και ασφαλώς βλέπουν ως δικαίωση τους τα νέα μέτρα που πλήττουν αυτούς οι οποίοι μέχρι τώρα δεν είχαν πληγεί από τα παλαιότερα μέτρα, κυρίως τους αγρότες και τους μικροσυνταξιούχους  (ιδίως αυτούς που ελάμβαναν το σκανδαλώδες ΕΚΑΣ και τις χαριστικές επικουρικές συντάξεις). Η αγανάκτησή τους αυτή τροφοδοτεί κατά μεγάλο μέρος το σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρούν ότι σίγουρα θα τα εφαρμόσει,  και τους αποτρέπει να ψηφίσουν τους παραδοσιακούς τους χώρους που εκφράζονται από τα κεντροδεξιά κόμματα. Διαφορετικά δεν εξηγείται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την καταστροφή που επέφερε στη χώρα μέσα σε έξη μόλις μήνες, εξακολουθεί να έχει τα ποσοστά που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις. 

Δυστυχώς αυτό δεν το έχουν κατανοήσει τα κεντροδεξιά κόμματα και ιδίως η Νέα Δημοκρατία, η οποία,  αντί να προσπαθεί να εξευμενίσει τις συντηρητικές μάζες για την κακή μέχρι τώρα πολιτική της και να τους υποσχεθεί ότι θα λάβει μέτρα που θα επανορθώσουν ορισμένες τουλάχιστον από τις αδικίες που έγιναν σε βάρος τους, χαϊδεύει αυτούς που πλήττονται από τα νέα μέτρα και υπόσχεται να βρει ισοδύναμα για να μην τα εφαρμόσει, τα οποία ισοδύναμα θα πλήξουν προφανώς και πάλι τη μικρομεσαία τάξη.  Με τέτοια νοοτροπία δεν πρόκειται να κερδίσει τις εκλογές, γιατί όσοι πλήττονται από τα νέα μέτρα  αφενός  δεν ανήκουν στην παραδοσιακή της πελατεία, και αφετέρου θα στραφούν στα διάφορα μικρά γραφικά κόμματα με την ελπίδα να προκαλέσουν ακυβερνησία και να αποφύγουν την εφαρμογή των μέτρων.

Ένας άλλος σημαντικότατος παράγοντας  είναι το μεταναστευτικό στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ «τα έχουν κάνει θάλασσα», και τροφοδοτούν τη Χρυσή Αυγή.  Η τελευταία πάντως προκλητική ενέργεια του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετήσει σε εκλόγιμη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας  την αχαρακτήριστη αυτή κυρία Χριστοδουλοπούλου, είναι αδιανόητη γκάφα εκ μέρους του,  που εκτός από την πριμοδότηση της Χρυσής Αυγής,  ίσως του κοστίσει και τις εκλογές, αρκεί να το εκμεταλλευτεί δυναμικά η Νέα Δημοκρατία.   

Υπάρχουν και πολλά άλλα που θα μπορούσα και θα επιθυμούσα να αναλύσω, αλλά δυστυχώς, εκτός από το βήμα που μου δίνει η εφημερίδα αυτή και δεν θέλω να κάνω κατάχρηση του χώρου της,  και το βιβλίο ανέφερα ανωτέρω, δεν έχω κανένα άλλο τρόπο να τα δημοσιοποιήσω, παρότι είμαι βέβαιος ότι ενδόμυχα απασχολούν όλους τους πολίτες και η επισήμανσή τους από τους πολιτικούς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα μπορούσε να οδηγήσει την ψήφο των πολιτών σε καλύτερο αποτέλεσμα. 

Αλλά όπως προανέφερα τα  ΜΜΕ προτιμούν να προβάλλουν διάφορα γραφικά κόμματα και ανεύθυνους πολιτικούς παρά να ασχολούνται με τις αντικειμενικές αναλύσεις της κατάστασης που βιώνει η χώρα.

Εύχομαι και πάλι ο Θεός της Ελλάδας να φωτίσει αυτή τη φορά τους πολίτες της και να μην επαναλάβουν το λάθος τους της 25^ης  Ιανουαρίου .