Γράφει ο Θανάσης Γριτσόπουλος

Πρέπει να ήταν λίγο μετά το τέλος τού τελικού αγώνα του  παγκόσμιου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Ρωσσίας, μεταξύ των ομάδων Γαλλίας και Κροατίας, όταν αποφασίστηκε να γίνει ο αγώνας μεταξύ των ομάδων ποδοσφαίρου των δικηγορικών συλλόγων Αθήνας και Θεσσαλονίκης, φιναλίστ του πρωταθλήματος Ελλάδος ομάδων δικηγορικών συλλόγων και είχε ορισθεί να γίνει σε ένα γήπεδο της Κοζάνης. Βέβαια το μόνο κοινό που είχε με τον αγώνα της Μόσχας είναι οτι όλοι κλωτσούσαν την καϋμένη την μπάλα, οι μεν εν Ρωσσία πιο τεχνικά και πιο δυνατά, οι δε εν Κοζάνει πιο άτσαλα και πιο ψώφια, καθόσον δεν ήσαν επαγγελματίες ποδοσφαιρισταί, αλλά επαγγελματίες δικηγόροι, με δικηγορικά γραφεία ή έστω εργαζόμενοι για λογαριασμό ή με σύμβαση εργασίας δικηγόρου, μέλη των δικηγορικών συλλόγων των δύο μεγαλύτερων πόλεών μας, πρωτεύουσας και συμπρωτεύουσας, για να μην ξεχνάμε και τον επίσημο τίτλο της Θεσσαλονίκης του παρελθόντος, διότι δεν έχω ακούσει κανένα να την αποκαλεί έτσι προσφάτως.

Μεγάλη η διαφορά βεβαίως ανάμεσα στο φιλοθεάμον κοινό των δύο αγώνων, καμμιά εκατοστή χιλιάδες παρόντες και αρκετά εκατομμύρια  τηλεθεατές οι πρώτοι και μετρημένοι στα δάκτυλα από δύο μούντζες οι δεύτεροι, καλά ίσως και τέσσερις , αλλά η σπουδαιότητα των αγώνων σημαντική και στίς δύο περιπτώσεις. Πρωτάθλημα Ελλάδος. Τελικός. Βέβαια συμβαίνει πολλές φορές και σε μεγάλες διοργανώσεις να υπάρχουν παρατράγουδα αλλά αυτό το αποδίδουμε συνήθως στο υπερβολικό πάθος των νεώτερων σε ηλικία ποδοσφαιριστών χωρίς όμως να αποκλείονται και οι μεγαλύτεροι  και την εξαντλητική προετοιμασία των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών.

Ποιός δεν θυμάται την κουτελιά του αρχηγού της Γαλλικής Εθνικής ομάδας σε συνάδελφό του της Ιταλικής,  οταν  κέρδισε η αντίπαλη ομάδα πρίν από μερικά χρόνια. Ποιός επισης δεν θυμάται τον νοτιοαμερικανό ποδοσφαιριστή που δάγκωνε τους αντιπάλους του στα χέρια στις πλάτες και δεν ξέρω που αλλού, και είναι πλέον υπο επιτήρηση μέχρι να το ξανακάνει και να χάσει το δικαίωμα να αγωνίζεται. Και οι μεγαλύτεροι λοιπόν, ακόμα και οι διασημότεροι όταν έρθει η ώρα τους ασχημονούν, βιαιοπραγούν, παραβαίνουν.  Λοιπόν επί του θέματος, ενώ ο αγώνας εξελίσετο κανονικά, το αποτέλεσμα ήταν ισόπαλο  1 – 1 και έμοιαζε οτι θα τελείωνε ικανοποιητικά και για τις δύο ομάδες, χωρίς νικητές και ηττημένους, στο παραπέντε που λέμε και ενώ οι εκπρόσωποι των δύο ομάδων ετοιμάζοντο να συγχαρούν αλλήλους για την αρτιότητα, την απόδοση και την αγωνιστικότητα των ομάδων τους και αντιστρόφως, να σφίξουν τα χέρια, ίσως και να φιληθούν, υπερήφανοι εκτός όλων των άλλων και για το ήθος των παικτών τους, τι διάβολο, δικηγόροι άνθρωποι και φαντάζομαι όταν λέμε δικηγόροι εννοούμε δικηγόροι και όχι ασκούμενοι για να μην κατηγορήσουμε άδικα τους καϋμένους τους ασκούμενους.

Ηρθε εκείνο το απίθανο πλάσμα με τα μαύρα που ανεβοκατεβαίνει το γήπεδο απο την μία άκρη στην άλλη συνέχεια απο την αρχή μέχρη τη λήξη του αγώνα με μια σφυρίχτρα στο στόμα, που την σφυράει συνεχώς και ξανασφυράει ξαφνικά, όχι την λήξη που θα έφερνε τις ομάδες ισόπαλες, άρα ισάξιες και με καθαρό κούτελο, αλλά σφύριξε το μισητό εκείνο πλάσμα, πέναλτυ. Πέναλτυ, την αισχάτη των ποινών. Τέτοια πέναλτυ κάποτε και εννοώ σε αυτό το χρονικό σημείο του αγώνα, κατηγορούσε ο Παναθηναϊκός τον Ολυμπιακό οτι τα κέρδιζε με λαδομένους διαιτητές της παράγκας, αλλά ένα τέτοιο πέναλτυ εκτός όλων των άλλων είχε και τεράστιο οικονομικό αντίκτυπο αφού εξ αιτίας του μπορούσαν μεγάλα ποσά να αλλάξουν χέρια νομίμως ή και παρανόμως,  χώρια απο την βαθμολογία που γινόταν ανω-κάτω μετά από ένα τέτοιο γεγονός. Στην παρούσα περίπτωση όμως οικονομικό κίνητρο δεν φαινόταν να υπάρχει αφού ο αγώνας δεν έμοιαζε να συμπεριλαμβάνεται στο «Πάμε Στοίχημα» και μάλλον ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου δεν είναι δυνατόν να είχε τάξει παχυλό πρίμ στην ομάδα του για να δείξει τέτοια βιαιότητα.

Ομως το σφύριγμα ήρθε, ακούστηκε αρκετά δυνατά και καθαρά και  θα ήταν αρκετό να μετατρέψει τον ποδοσφαιρικό αγώνα σε μπουνίδι και κλωτσοπατινάδα μεταξύ ευυπόληπτων θεραπόντων της νομικής επιστήμης και διαιτητικού τρίο, ισως και μερικών χούλιγκάνων γιατί αυτοί ως εκ θαύματος φέρονται οτι υπάρχουν μέσα σε κάθε γεγονός ποδοσφαιρικό ή άλλου είδους,  κατ΄έθος και κατ΄επάγγελμα. Ποιός είδε λοιπόν τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε μόλις ακούστηκε το σφύριγμα του διαιτητή. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα παγωμάρας όλοι εστράφησαν εναντίον αλλήλων και όλοι εναντίον του διαιτητή και θα έβλεπε κανείς ένα απίθανο σμαρί συμπλεκομένων να σέρνεται δεξιά και αριστερά μέσα στο γήπεδο ανάλογα με το πώς έπεφτε η κλωτσιά, η μπουνιά, η ροχάλα και η σφαλιάρα. Και λέω θα έβλεπε κανείς διότι θα έβλεπε μόνον αν θα είχε μείνει  κανείς στην θέση του στην κερκίδα, αλλά στην κερκίδα δεν είχε μείνει πλέον κανείς διότι  εξεδήλωσαν διαθέσεις  ίσως και χειροδικίας και οι θεατές, άπαντες. Νομίζω ότι είχε μείνει μόνον ένα άτομο στην καρκίδα αμέτοχο και μου φαίνεται οτι ήταν αυτός που πουλούσε το ποπ-κορν και τα στραγάλια, ο οποίος πρέπει να ήταν και ο μόνος μη δικηγόρος ή ασκούμενος  μέσα στο γήπεδο.

Ολοι οι υπόλοιποι ενεπλάκησαν κατά τον ένα η άλλο τρόπο, ασχέτως προελεύσεως (Αθήνα, Θεσσαλονίκη ή άλλο), ηλικίας ή φύλλου. Και ήταν βασικός στόχος ο διαιτητής ο οποίος και κατέληξε στο νοσοκομείο της πόλεως και λέγοντας κατέληξε δεν εννοώ την οριστική εκείνη έννοια που δεν έχει επιστροφή, ευτυχώς, αλλά είχε κακοπάθει πολύ ο άνθρωπος. Ανάμεσα στούς υπερασπιστές του δικαίου δεν γνωρίζουμε ποιοί έδωσαν και ποιοί έφαγαν το ξύλο, κατά τις δημοσιογραφικές πληροφορίες πρωτεργάτες φέρονται οι Αθηναίοι, αλλά ασχέτως με το ποιός το έδωσε ή το έφαγε, όλοι γενικώς πλήν του στραγαλατζή θέλουν πολύ ακόμα ξύλο. Σκεφθείτε την επομένη να ενεφανίζετο κάποιος απο αυτούς στο δικαστήριο με φασκιωμένο με επιδέσμους κεφάλι και μαυρισμένα μάτια απο τις μπουνιές, αν όχι με κανένα γυψωμένο πόδι ή χέρι και να τον ρωτάει ο πρόεδρος του δικαστηρίου με απορία «Τι πάθατε κε Συνήγορε;”.  Και αυτός να έχει αναλάβει την υπεράσπιση συζύγου που την έχει ξυλοκοπίσει ο άνδρας της. Είναι απίθανο; Τίποτα δεν είναι πια απίθανο.

Οπως τιποτα δεν είναι πιο χρήσιμο απο το ξύλο και όχι μόνον στο ποδόσφαιρο αλλά και στην πολιτική και στην εκπαίδευση  και γενικά σε κάθε πλευρά της σύγχρονης ζωής. Φαίνεται οτι το « Το ξύλο βγήκε απο τον παράδεισο» δεν απέχει απο την πραγματικότητα. Δείτε π.χ. τι φέρεται οτι είπε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και τι έπαθε μετά και πόσο άλλαξε μετα το νόημα των δηλώσεων. Θατο ξανακάνει λέτε; Το ξύλο γενικά και ειδικά, διαχρονικά,  χρησιμοποιήθηκε και σαν μέσον διαπαιδαγώγησης  και σαν τιμωρία. Και στίς δύο περιπτώσεις απέδωσε. Ακόμα και σήμερα πολλοί άραβες με το ξύπνημα ρίχνουν ένα χέρι ξύλο σε κάποιες απο τις γυναίκες τους και ισχυρίζονται οτι αποδίδει ακόμα και αν ο καταχεριάζων την σύζυγο δεν ξέρει γιατί την καταχεριάζει. Το ξέρει εκείνη καλά αποφαίνεται και γιαυτό το υπομένει αδιαμαρτύρητα.

Δεν υπάρχει λόγος να κατηγορούμε κάποιον γιατί έριξε σε κάποιον άλλον ενα βρωμόξυλο, είναι ένα νέο σπόρ για την νεοελληνική πραγματικότητα αφού ανεβάζει τον δείκτη του ανδρισμού σε απίθανα ύψη, ασε πια το πόσο ανεβάζει τον δείκτη δυναμισμού στις γυναίκες. Αυτή δέρνει τον άντρα της, ψυθιρίζουν οι γνωρίζουσες πρόσωπα και πράγματα θαυμάζουσες και ζηλεύουσες την καταχεριάζουσα τον σύζυγό της  και αμέσως αλλάζει το image αυτής την οποία αφορά το σχόλιο. Δείνει μεγαλείο σαν της αμαζόνας, της Ζήνας στα σήριαλ, της Λάρα Κρόφτ και ενίοτε και της μέγαιρας μόνο που εκείνη βαστάει πλάστη της ζύμης ή τσόκαρο.

Λοιπόν έχω υπ΄όψιν κάποια ονόματα ανθρώπων που ξεκίνησαν ποδοσφαιριστές και εξελίχθηκαν σε Δικηγόρους ή και Γιατρούς και οι οποίοι δεν ασχημόνησαν ποτέ μέσα στο γήπεδο ούτε ως ποδοσφαιριστές ούτε ως θεατές ή οτιδήποτε άλλο. Πώς στην παρούσα περίπτωση ασχημόνησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και να γίνουν ρεζίλι στα ειδησεογραφικά πρακτορεία; Το άν οι πρωταγωνιστές στην παρούσα περίπτωση ήταν οι Αθηναίοι ελάχιστη σημασία έχει, θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν και ανάποδα αν το πέναλτυ δινόταν εις βάρος της ομάδας της Θεσσαλονίκης, αφού πλέον αυτοί θα έχαναν το πολυπόθητο τρόπαιο.  Λέτε να πρέπει να αναθεωρήσουμε γενικώς τις επικρατούσες απόψεις περί σοβαρότητος και να αρχίσουμε να ζητάμε αποδείξεις. Λέτε να επαναφέρουμε γενικώς στην εκπαίδευση τον βαθμό της Διαγωγής άσχετα με την βαθμίδα. Στην βασική, την μέση, την ανωτάτη, την μεταπτυχιακή και την δια βίου. Δεν μπορεί κανένας να ξέρει πότε θα αφυπνισθεί ο χουλιγκάνος που κρύβουμε καλά όλοι μέσα μας, ή κάποιοι μέσα τους, γιατί είναι σχεδον βέβαιο οτι μέσα μας υπάρχει, άσχετα αν υπάρχει απο ένστικτο ή από  γονίδιο.

Μήπως ομως σκέφθηκε και κανένας αστυνομικός , αστυνόμος, διευθυντής αστυνομικού τμήματος, εισαγγελέας ή οποιασδήποτε κρατικός λειτουργός , ομοσπονδία ποδοσφαίρου, σύνδεσμος διαιτητών, δικηγορικός σύλλογος, Αρειος Πάγος, ΣΔΟΕ, να ζητήσει το επίσημο Βίντεο  του μάτς ή κάποιο απο χέρι ιδιώτη σαν αυτό που είδα εγώ στο Ποντίκι και να διαπιστώσει, όπως στην περίπτωση του κυρ-Γιάννη ποιός κλώτσησε, ποιός έριξε μπουνιά, ποιός σφαλιάρα, ποιός λάκτισε απλώς , πόσες έφαγε ο διαιτητής, για να υπάρχει στο αρχείο για την επόμενη φορά που θα θελήσει να το ξανακάνει καθώς και αν οι διοργανωτές τήρησαν τις προυποθέσεις διεξαγωγής του αγώνα , δηλαδή ύπαρξη γιατρού, ασθενοφόρου, νόμιμη έκδοση εισητηρίων και πόσα κόπηκαν και για τον ΣΔΟΕ έλεγχος του στραγαλατζή αν εξέδιδε νομιμες αποδείξεις.

Το πρόβλημα το βασικό, αν βέβαια παραδεχθούμε οτι έχουμε πρόβλημα είναι οτι έχουμε πρόβλημα εμείς και όχι ο διαιτητής που σφυράει τα πέναλτυ. Παρέδειγμα που μου έχει κάνει εντύπωση η κα. Μαίρη Λίντα, σε συνέντευξη της οποίας διαβάζω «Ο δεύτερος σύζυγός μου ηταν σκληρός μαζί μου. Εχω ζήσει την κακοποίηση, ποτέ δεν θα άφηνα έναν άνδρα με τον οποίο είχα κάνει παιδί. Δεν θα έφευγα αφήνοντας το παιδί μου χωρίς πατέρα. Ομως δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Εφυγα». Και συμπληρώνει «οσα ζήσαμε, τα ζήσαμε, περάσανε. Ποιό ζευγάρι δεν μαλώνει; Υπάρχει κανένας άνδρας που δεν έχει δείρει την γυναίκα του;» (Ποντίκι WEB 18/05/2018) Εδώ λοιπόν είναι το μεγάλο λάθος της Κυρίας.

Μία λάθος εκτίμηση για το ανδρικό φύλλο εν γένει,  και υπέστη ολα αυτά που αναφέρει οτι υπέστη, πιστεύοντας ακράδαντα οτι όλες οι γυναίκες πρέπει να τρώνε ξύλο απο τους άντρες τους, επειδή ο δεύτερος σύζυγός της ήταν αυτό που ήταν. Το ζήτημα είναι να βρούμε αυτούς που το κάνουν και να τους περιποιηθούμε καταλλήλως. Και επειδή είναι δύσκολο να βρούμε ποιός βαράει την καλή του σύζυγο και αυτή τον υπομένει, δεν ξέρω για ποιόν λόγο αδιαμαρτύρητα, ας αρπάξουμε και ας περιποιηθούμε καταλλήλως αυτούς που ξυλοφορτώνουν τους  συμπαίκτες και συναδέλφους τους και τον διαιτητή μιάς και τους έχουμε αποτυπωμένους στο Βίντεο επι το έργον και ας διοργανώσουμε μια φίεστα μαστιγώματος επι γυμνών οπισθίων  με 30 βουρδουλιές με κνούτο  κατ΄ελάχιστον στην πλατεία Συντάγματος ή τον Λευκό Πύργο ή και τα δύο ταυτόχρονα αφού εκεί έχουν την έδρα τους οι σύλλογοί τους.

Αλλά ποιός περιμένετε να τα κάνει αυτά; Ο υπουργός δικαιοσύνης, αυτός που θα βγάζει σε λίγο κάθε σαββατοκύριακο τον Κουφοντίνα απο την φυλακή  για σουλάτσο;  Αλλά για να μην νομίζετε οτι μπορείτε να νικήσετε το σύστημα αν θέλετε ζητήστε να μάθετε τα ονόματα αυτών που ξυλοκόπησαν τον διαιτητή. Από οπουδήποτε, απο οποιαδήποτε αρχή ή ακόμα και απο τους αρμόδιους Δικηγορικούς συλλόγους. Σιγά μη σας τα δώσουν. Σκοτεινά σημεία παραμένουν αν το μάτς συνεχίστηκε κανονικά μετά τα επεισόδια, αν ο διαιτητής συνέχισε ο ίδιος το μάτς ή αντικατεστάθη προκειμένου να διακομισθεί στο νοσοκομείο και αν απενεμήθη τρόπαιο και ποιός έκανε την απονομή. Το μόνο σίγουρο είναι οτι νικήτρια ανεδείχθη η ομάδα του Δ.Σ.Θεσσαλονίκης. Και εις ανώτερα.