Γράφει ο
Κώστας Παδουβάς

Η παραπάνω πρόσφατη δήλωση προέρχεται από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Β΄, ύστερα από τη νέα αποτυχία εξεύρεσης λύσης για το Κυπριακό ζήτημα (Κ.Ζ.), καθαρά εναντιωμένος (ως Εκκλησία της Κύπρου) στην επιχειρούμενη συμφωνία και επί πλέον, ότι «πρέπει να τερματιστούν άμεσα οι συνομιλίες για εξεύρεση λύσης για το Κ.Ζ» τη δεδομένη χρονική περίοδο (συμπίπτει επετειακά με την εισβολή Ιουλίου 1974).

Η έκφραση και η τεκμηρίωση εύλογων αμφιβολιών για τη βιωσιμότητα της επιχειρούμενης «λύσης» βρίσκει μέγα πλήθος οπαδών, όχι μόνο διότι προβληματίζουν σοβαρά οι ευάριθμες  προηγούμενες αποτυχημένες παρόμοιες προσπάθειες, αλλά επειδή όλες αυτές  στηρίχθηκαν στις αναχρονιστικές συνταγές παρελθόντων αιώνων, να παραβλέπονται οι σχετικές εισηγήσεις από τις πραγματικές πλειονοψηφίες του ετερογενούς Κυπριακού πληθυσμού, είτε να αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτούς χωρίς αυτούς! 

Όμως, μόνο αυτές οι ετερογενείς Κυπριακές ομάδες έχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα να υπερασπίζονται την πατρώα γη και τα γνωστά και άγνωστα εκμεταλλεύσιμα υπόγεια και υποθαλάσσια παράγωγά της, από τα οποία εξαρτάται η διατήρηση και αναβάθμιση της ευημερίας των ιδίων και των απογόνων τους και γνωρίζουν σε βάθος τα ποιοτικά- πολιτιστικά-πολιτισμικά χαρακτηριστικά των διαφόρων άλλων λαών-κρατών και των κυβερνήσεών τους, ιδιαίτερα των γειτονικών, με τους οποίους θα συνυπάρχουν και συναλλάσσονται στην περιοχή.  

Από αυτές τις ομάδες θα γίνουν τελικά αποδεκτές  οι παντοειδείς ειρηνικές συνεργασίες και οι ανοχές από την αγωνία για τη μακροχρόνια στασιμότητα στη λύση του Κ. Ζ., ο παραμερισμός των καιροσκόπων και αιθεροβαμόνων από τις σχετικές συνομιλίες όλων των επιπέδων, οι εφαρμογές των παραμέτρων για την εξασφάλιση της μελλοντικής ασφάλειας των κατοίκων στις εστίες τους ύστερα από την οποιαδήποτε «λύση», οι αναγκαίες επιλογές ή μη των Μεγάλων και μικρών διεθνών δυνάμεων στη δεδομένη χρονική περίοδο, που θα συντρέξουν θαρραλέα και συναινετικά στη δίκαιη και βιώσιμη λύση και μετά από αυτήν κ.ά.

Αυτοί οι κάτοικοι δεν κλιμακώνουν τις αντιπαλότητες τους με ρητορικό τρόπο (όπως κάνουν οι δήθεν προστάτες τους),  με αποτέλεσμα να αναζητούν κατάλληλες τοπικές συνθήκες και εγγυήσεις ή συμμαχίες για να επιβάλλουν την «Ελβετία της Ανατολής» στον τόπο τους, ενώ αποκλιμακώνουν- εξουδετερώνουν τις πραγματικές και πιθανές αιτίες που  τους χώρισαν ή τους χωρίζουν.

Οι ίδιοι εκείνοι οι κάτοικοι της Κύπρου αντιλαμβάνονται καλύτερα από κάθε άλλο λαό, ότι οφείλουν να κερδίσουν το στοίχημα της Κυπριακής λύσης για πάντα, προκειμένου  να αποφύγουν το νόημα της φράσης: «40 μέρες δεν γιωρκά» (η επιχειρούμενη λύση). 

Κύριο ζητούμενο είναι ο σημαντικότατος παράγοντας «χρόνος», το πότε δηλαδή θα ξεκινήσουν μεταξύ των ετερογενών ομάδων της Κύπρου (δια των εκπροσώπων τους) οι εποικοδομητικές συνομιλίες-συνεργασίες  και με ποιες προϋποθέσεις, ώστε να καταλήξουν σε ισχυρή συμφωνία προς επιβολή  της στους κορυφαίους εμπλεκόμενους στις συνομιλίες (Μεγάλες και μικρές Δυνάμεις, Εγγυήτριες και μη) των διεθνών διασκέψεων σε ουδέτερο έδαφος.

Αυτονόητο είναι ότι πριν προετοιμαστεί μια αισιόδοξη  διεθνής διάσκεψη  για την οριστική λύση του Κυπριακού, θα πρέπει προηγουμένως να υπερκεραστούν πολιτικά και ψυχολογικά (από τους ετερογενείς Κυπρίους πολίτες), αφενός η έωλη (λόγω των πολλαπλών παραβιάσεων-παραβάσεων της διεθνούς νομιμότητας) υπεροψία και ο καιροσκοπισμός του εισβολέα  το 1974,  σε συνδυασμό με την τρέχουσα διεθνή  διπλωματία της Τουρκίας  και αφετέρου τα γεωπολιτικά ισχυρά συμφέροντα των αυτόκλητων Μεγάλων Δυνάμεων στην πλούσια σε υδρογονάνθρακες περιοχή της θαλάσσιας λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου, όπου μακροχρόνια ζέουν και άλλα παρόμοια προβλήματα γεωπολιτικής στρατηγικής (Συριακό, Παλαιστινιακό, Νεοϊσλαμικό πρόβλημα τρομοκρατίας, Κουρδικό  κ.ά).

Προς τούτο επιβάλλεται ψυχολογική και πολιτική αντίσταση-αντοχή του πολυβασανισμένου Κυπριακού λαού, οι οποίες είναι σαφώς εφικτές όταν υποστηρίζονται διαχρονικά από τους διεθνείς κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.

Τούτο ερμηνεύει και τον τρόπο (δίκαιο και αναλογικό) κατανομής των εξουσιών και των κάθε είδους πόρων της Κύπρου και της Κυπριακής ΑΟΖ και περαιτέρω δεν επιτρέπει σε κανένα εμπλεκόμενο στις συνομιλίες (Κύπριο ή μη) να κάνει οδυνηρές και απαράδεκτες υποχωρήσεις, αγνοώντας τις εισηγήσεις των κυριότερων ετερογενών πληθυσμών των κατοίκων της Κύπρου σύμφωνα και ανάλογα με τα πληθυσμιακά ποσοστά τους.

Γένοιτο!