Γράφει ο
Ιωάννης Κουλούρης

Ανήμερα 25ης Μαρτίου, αναλογίστηκα πως, στις κρίσιμες αυτές ώρες που περνάει η χώρα, υπάρχει άμεση ανάγκη για μία νέα επανάσταση.

Επανάσταση όλων εκείνων των αδικημένων, των παραγκωνισμένων, των έντιμων, των εργατικών, των σωφρόνων, των προνοητικών και των νοικοκυραίων εναντίων των ανήθικων, των καιροσκόπων, των εκμεταλλευτών , των διεφθαρμένων και γενικά όλων αυτών που μας έφεραν στην κατάσταση αυτή και εξακολουθούν να  πλουτίζουν  ή να παρασιτούν σε βάρος των πρώτων.

Για να γίνω πιο σαφής, συγκεκριμένος  και επίκαιρος θα αναφερθώ συνοπτικά σε συγκεκριμένα γεγονότα  και πολιτικές που χαρακτήρισαν τρεις διακεκριμένες χρονικές περιόδους και οδήγησαν στη σημερινή τραγική κατάσταση.

1) Πρώτη περίοδος  από τη μεταπολίτευση (1974) μέχρι τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 και στη συνέχεια την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς μνημονίου (2010).

Η περίοδος  αυτή,  και ιδίως από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981,  κυριαρχείται από ορισμένα αρνητικά χαρακτηριστικά, από τα οποία θα αναφέρω συνοπτικά τα κυριότερα.

Α) Την άκρατη κομματικοκρατία, τη ρουσφετολογία , την αναξιοκρατία , τη διαπλοκή και τη διαφθορά στις σχέσεις μεταξύ πολιτών και κράτους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα αφενός μεν τη διόγκωση του δημόσιου τομέα με υπεράριθμους και σε πολλές περιπτώσεις ακατάλληλους υπαλλήλους, παράλληλα με τη δημιουργία άχρηστων υπηρεσιών, και αφετέρου τη δημιουργία επιχειρηματιών μεγάλης ή μικρής κλίμακας οι οποίοι επιβίωναν μόνο ή κυρίως  από τις συναλλαγές τους με το δημόσιο. Οι συναλλαγές αυτές κατά κανόνα ήταν σε βάρος του Δημοσίου, τόσο γιατί το τίμημα των προμηθειών ή των έργων ήταν πολύ μεγαλύτερο του κανονικού όσο και γιατί  πολλά έργα ή προμήθειες δεν ήταν αναγκαία. Για να είναι δυνατές αυτές οι συναλλαγές οι ωφελούμενοι επιχειρηματίες  έδιναν μέρος από τα υπερκέρδη τους ως προμήθεια (κοινώς μίζα) σε διεφθαρμένους υπαλλήλους τους οποίους μάλιστα φρόντιζαν να προωθούν στην ιεραρχία, παρακάμπτοντας τους άξιους και τους ηθικούς,  και να τους τοποθετούν σε κατάλληλες θέσεις. Αυτό το πετύχαιναν με τη βοήθεια των επίσης διεφθαρμένων και διαπλεκόμενων πολιτικών, στους οποίους εκτός από τις μίζες εξασφάλιζαν και την πολιτική επιβίωση. Είναι προφανές ότι το γεγονός αυτό αύξησε κατά πολύ τις δημόσιες δαπάνες, και αποθάρρυνε πολλούς επιχειρηματίες να στραφούν στον ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα. 

Β) Την άνθιση και επικράτηση του κομματικού συνδικαλισμού  και συντεχνιασμού , με τις περιβόητες κλαδικές,  ο οποίος εξασφάλισε υπερβολικά έως παράνομα και ανήθικα προνόμια στους ίδιους τους συνδικαλιστές και στους κλάδους των εργαζομένων τους οποίους εκπροσωπούσαν. Τα προνόμια αυτά ήταν τόσο η χορήγηση υπερβολικών αμοιβών, όσο και,  ιδιαίτερα επίκαιρο σήμερα, η εξασφάλιση υψηλών, πρόωρων και δυσανάλογων προς τις εισφορές τους συντάξεων, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις άγγιζαν τα όρια του χαριστικού και του σκανδάλου. Για το θέμα αυτό θα επανέλθω στη συνέχεια.

Γ) Την κακή χρήση των ενισχύσεων από την ΕΟΚ, οι οποίες, αντί να  μετατραπούν σε έργα υποδομής για την ανάπτυξη της χώρας καταναλώθηκαν, ιδιαίτερα στον τομέα της αγροτικής οικονομίας, σε οικονομική ενίσχυση  και εύκολο πλουτισμό των αγροτών και σε εγκατάλειψη της παραγωγικής τους δραστηριότητας, τα οποία αντέστρεψαν σε βάρος της χώρας το αγροτικό ισοζύγιο και οδήγησαν στην εισαγωγή αγαθών στα οποία στο παρελθόν όχι μόνο είμαστε αυτάρκεις αλλά κάναμε και εξαγωγές.

Δ) Την καλλιέργεια πνεύματος άκρατης παροχολογίας εκ μέρους του κράτους και καταναλωτισμού εκ μέρους των πολιτών, το οποίο οδήγησε τη χώρα σε υπέρμετρο δανεισμό και τους άφρονες πολίτες να ζουν βίο δυσανάλογα πολυτελή σε σχέση με τα εισοδήματά τους, δανειζόμενοι ακόμα και για να αγοράζουν πολυτελή αυτοκίνητα ή να κάνουν πολυτελείς διακοπές.

Ε) Την επιβολή άδικου και παράλογου φορολογικού συστήματος,  με κύρια θύματα τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους οικογενειάρχες, και η ανοχή εκτεταμένης φοροδιαφυγής εκ μέρους των πλουσίων και των επαγγελματιών.

Στο διάστημα αυτό, εκτός από τους ανάξιους, τους διεφθαρμένους και τους ευνοημένους, υπήρχαν και οι άξιοι, οι έντιμοι, οι σώφρονες οι εργατικοί και οι νομοταγείς πολίτες,  οι οποίοι αποτελούσαν την υγιή ραχοκοκαλιά της χώρας, Αυτοί  έβλεπαν, τους εαυτούς τους  μεν να παραγκωνίζονται και να αδικούνται, τους άλλους δε να προωθούνται, να πλουτίζουν και να διάγουν πολυτελή βίο δυσανάλογο προς τα προσόντα και την προσφορά τους στην κοινωνία. Παρά ταύτα ανέχονταν την κατάσταση αυτή γιατί με την αξιοσύνη, τη σωφροσύνη και την εργατικότητά τους μπορούσαν και αυτοί να έχουν μία ζωή λιτή μεν αλλά οπωσδήποτε αξιοπρεπή.

2) Το διάστημα από τις εκλογές του 2009 μέχρι τις πρόσφατες εκλογές της 25/1/2015.

Οι εκλογές του 2009 προκλήθηκαν, αρκετά πρόωρα και αυτόβουλα, από την τότε Κυβέρνηση,  γιατί η χώρα είχε περιέλθει σε τραγική οικονομική κατάσταση και υπήρχε η απειλή των εκλογών το Μάρτιο του 2010, λόγω προκαταβολικής άρνησης του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συναινέσει σε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τον Φεβρουάριο του 2010, που θα τις καθιστούσε αναπόφευκτες.

Τις εκλογές αυτές η Κυβέρνηση της ΝΔ τις αντιμετώπισε μάλλον παθητικά, με τρόπο που υποδήλωνε ότι ήθελε να απαλλαγεί από τις ευθύνες της περαιτέρω εξουσίας, και τις κέρδισε το ΠΑΣΟΚ με απόκρυψη της τραγικής οικονομικής κατάστασης, την οποία οπωσδήποτε γνώριζε, και λαϊκίστικες προεκλογικές υποσχέσεις.

Μετά την υπαγωγή της χώρας στο μνημόνιο και τη φυσιολογική απαίτηση των δανειστών για λήψη δημοσιονομικών μέτρων, άρχισαν τα εγκληματικά λάθη εκ μέρους των κυβερνήσεων που μεσολάβησαν.

Αντί να αρχίσουν τα μέτρα από την περικοπή των σκανδαλωδών παροχών που είχαν δοθεί σε μισθούς και συντάξεις σε πολίτες που δεν είχαν συνεισφέρει καθόλου γι’ αυτές ή λάμβαναν παροχές δυσανάλογες προς τις εισφορές τους, έγιναν άδικες και παράνομες οριζόντιες περικοπές σε όλους και κυρίως στα μεσαία στρώματα. Το συνδικαλιστικό κατεστημένο, που είχε δικτυωθεί σε όλα τα κόμματα και στην ουσία συγκυβερνούσε από το παρασκήνιο όλα αυτά τα χρόνια, κατάφερε και πάλι να επιβάλει τις θελήσεις του και να προστατεύσει τους εκλεκτούς του, σε βάρος των άλλων.

Έτσι βρέθηκαν στην ίδια μοίρα  εκείνοι που είχαν καταβάλει υπέρογκες εισφορές με εκείνους που είχαν καταβάλει ελάχιστες ή καθόλου. Εκείνοι που είχαν δουλέψει 35 και παραπάνω χρόνια και πήραν τη σύνταξη πάνω από τα 60 τους με εκείνους που είχαν δουλέψει, πολύ λιγότερα, ακόμα  και 15 χρόνια,  και πήραν τη σύνταξη από τα 40 τους. Εκείνοι που αξιοκρατικά ελάμβαναν ικανοποιητικούς μισθούς με αυτούς που τους ελάμβαναν ρουσφετολογικά και ευνοιοκρατικά. Οι οικογένειες με ένα εργαζόμενο ή συνταξιούχο με τις οικογένειες με δύο εργαζόμενους ή δύο συνταξιούχους. Οι οικογενειάρχες με τους άγαμους. Οι συνεπείς φορολογούμενοι με τους φοροφυγάδες, οι οποίοι μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις πήραν και επιδόματα!!!

Γενικά η επίπτωση των μέτρων, με τον τρόπο που έγινε,  έπληξε κυρίως τους  συνεπείς οικογενειάρχες και τους νοικοκυραίους ενώ άφησε σχεδόν ανέγκιχτους τους ευνοημένους .

Γενικά η λογική ότι κόβουμε από κάποιο όριο και πάνω, η λογική των πλαφόν (προς τα πάνω και προς τα κάτω), και η λογική της κλιμακωτής αύξησης των συντελεστών εισφοράς ή μείωσης των παροχών (και μάλιστα για όλο το ποσό και όχι μόνο για το ποσό του αντίστοιχου κλιμακίου!!!!), εκτός του ότι είναι παράνομη και ανήθικη, έπληξε και στην ουσία εξαφάνισε τη μεσαία τάξη των μισθωτών και των συνταξιούχων. Η τάξη αυτή  συνεισφέρει περισσότερο στην οικονομία του κράτους, με βάση την αυξημένη φορολογία που έχει, η οποία μάλιστα εάν γίνει δικαιότερη μπορεί να αποτελεί τον κύριο μοχλό εφαρμογής της επιταγής του Συντάγματος ότι καθένας συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του. 

Επομένως εάν έπρεπε, στα πλαίσια του μνημονίου, να γίνουν περικοπές για τον περιορισμό των δαπανών του κράτους, και εφόσον δεν έγινε το σωστό που ανέφερα παραπάνω, δηλαδή η περικοπή των ευνοιοκρατικών παροχών, έπρεπε να γίνει περικοπή με τον ίδιο συντελεστή για όλα τα εισοδήματα.

Η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης είχε σαν αποτέλεσμα την αλματώδη αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, εφόσον αυτός, και ιδίως ο εμπορικός, συντηρούταν από το περίσσευμα των εισοδημάτων της τάξης αυτής. Έτσι κάθε εκατοστιαία μονάδα περικοπής των εισοδημάτων της δημιουργούσε δεκάδες χιλιάδες ανέργων με περαιτέρω αποτέλεσμα τη συρρίκνωση της οικονομίας και τη δημιουργία και άλλων ανέργων, σε μία πορεία που στο τέλος θα κατέληγε στη φτωχοποίηση όλων.

Τους τελευταίους μήνες της διακυβέρνησης της η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά και οι δανειστές,  είχαν κατανοήσει το γεγονός αυτό και διαφαινόταν μία πορεία ανάκαμψης  της οικονομίας της χώρας και  μείωσης της ανεργίας. Τα αποτελέσματα της πορείας αυτής θα φαίνονταν στο τέλος της θητείας της  κυβέρνησης αυτής , και φυσιολογικά με βάση αυτά θα κρίνονταν και οι σχετικές εκλογές.

Δυστυχώς η ανόητη πρόβλεψη του Συντάγματος, για τη διενέργεια υποχρεωτικών εκλογών σε περίπτωση με εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, έδωσε τη δυνατότητα στους λαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων κομμάτων να προκαλέσουν πρόωρες εκλογές, οι οποίες, όπως ανέφερα επανειλημμένα σε όλα τα άρθρα μου που φιλοξενήθηκαν στην εφημερίδα αυτή, αποτελούσαν έγκλημα σε βάρος της χώρας. Προσωπικά πιστεύω, ότι ο κατάλογος των 130 βουλευτών που αρνήθηκαν ψήφο για εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας πρέπει να αναρτηθεί σε καίριο σημείο της Βουλής ως αιώνιο ανάθεμα εναντίον τους, για να τους έχουν υπόψη τους στο μέλλον οι εκλογείς και να μην τους ξαναψηφίσουν. Το υπαρκτό ελαφρυντικό τους,  ότι η τότε κυβέρνηση δεν φρόντισε να προτείνει ένα υπερκομματικό υποψήφιο, αντισταθμίζεται από την μη πρόταση εκ μέρους των κάποιου άλλου.

3) Το διάστημα από τις 25/1/2015 μέχρι σήμερα, 25/3/2015 που γράφονται οι γραμμές αυτές.

Το διάστημα αυτό χαρακτηρίζεται από τη διακυβέρνηση της χώρας από την ετερόκλιτη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ ΕΛ.

Όπως τόνισα και  στα υπόλοιπα άρθρα που έχω γράψει μέχρι σήμερα, η διακυβέρνηση αυτή είναι, μακράν, η χειρότερη που είχε μέχρι σήμερα η χώρα και σίγουρα θα την οδηγήσει  σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ότι είναι σήμερα.

Το πρώτο σημαντικό της «κατόρθωμα» είναι φυσικά η συμφωνία της 20/2/2015, όπου αντί να επιτύχει το στόχο της, που ήταν χρηματοδότηση χωρίς παράταση του μνημονίου, υπέγραψε ακριβώς το αντίθετο , δηλαδή παράταση του μνημονίου χωρίς χρηματοδότηση!!

Το δεύτερο και χειρότερο «κατόρθωμά» της είναι ότι ,ενώ κατάλαβε το λάθος της,  δεν θέλει να το παραδεχτεί και προσποιείται ότι κάνει διαπραγματεύσεις, θεωρώντας τους άλλους τρελούς ή ηλίθιους. Στο μεταξύ  η οικονομία βουλιάζει, ο κόσμος αγωνιά και η χώρα έχει γίνει περίγελως της οικουμένης Στο τέλος φυσικά είτε θα αναγκαστεί να υπογράψει νέο μνημόνιο με νέους όρους, είτε θα χρεοκοπήσει τη χώρα, είτε θα δραπετεύσει με νέες εκλογές.

Το ακόμα χειρότερο όμως είναι ότι στην κυβέρνηση αυτή φαίνεται ότι έχει ισχυροποιήσει τη θέση του το συνδικαλιστικό και συντεχνιακό κατεστημένο, που όπως ανέφερα είναι από τις κύριες αιτίες  της κακοδαιμονίας της χώρας. Τρανή απόδειξη αυτού είναι η λυσσαλέα επιμονή τους να μην εφαρμόζουν και να θέλουν μάλιστα να καταργήσουν το νόμο για τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις, στις οποίες έχουν γίνει οι μεγαλύτερες σκανδαλώδεις ρυθμίσεις.  Φυσικά ο νόμος αυτός όπως έχει διατυπωθεί, με την επίδραση προφανώς του συνδικαλιστικού κατεστημένου, περιέχει πολλές αδικίες, από το σημείο όμως αυτό, το οποίο πρέπει να διορθωθεί, μέχρι του σημείου της πλήρους κατάργησής του, υπάρχει τεράστια διαφορά, και επί πλέον η κατάργηση υπάρχοντος νόμου είναι ευθέως αντίθετη με τη συμφωνία που υπέγραψε η ίδια η Κυβέρνηση την 20/2/2015 και δεν έχει κανένα πρόσχημα να μην τη τηρήσει.

Και επειδή τα  παραπάνω κατεστημένα εξακολουθούν να είναι ισχυρά και στα υπόλοιπα κόμματα, και είναι βέβαιο πως, ότι και να γίνει, θα την «πληρώσουν»  και πάλι οι μέχρι σήμερα αδικημένοι, των οποίων η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη. είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να επαναστατήσουν εναντίων όλων αυτών που τους αδικούν και τους καταδυναστεύουν.

Η ανάγκη αυτή δεν είναι επιτακτική μόνο γι’ αυτούς αλλά και για την ίδια τη χώρα η οποία σε αυτούς πρέπει να βασίζεται και αυτούς πρέπει να προστατεύει.

Το πρόβλημα εδώ είναι ποιος θα οργανώσει αυτή την επανάσταση, και  πώς θα επικρατήσει, αφού αυτοί τους οποίους αφορά, παρότι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού και είναι αυτοί που στην ουσία κρατούν ζωντανό το κράτος αυτό,  δεν είναι οργανωμένοι και από τη φύση τους και δεν είναι επαναστατικοί τύποι, ενώ οι άλλοι έχουν καταλάβει όλες τις θέσεις εξουσίας και  όλη τους η ζωή και η δραστηριότητα στηρίζεται στην επιβίωσή τους σε βάρος των άλλων.

Σκοπός του άρθρου αυτού είναι να αφυπνίσει και να κινητοποιήσει όλους αυτούς τους αδικημένους και ιδίως εκείνους από αυτούς που κατέχουν νευραλγικές θέσεις στη χώρα, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Πρέπει να καταλάβουν ότι η επανάσταση αυτή είναι πλέον αναγκαία όχι μόνο για τους ίδιους αλλά για τη χώρα, η οποία  βαδίζει, και είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει να βαδίζει με την κυβέρνηση που έχουμε, προς την καταστροφή.

Απευθύνεται κυρίως στους πολιτικούς  της χώρας που είναι ηθικοί, δεν είναι διαπλεκόμενοι, και βάζουν το συμφέρον της χώρας πάνω από το πολιτικό τους μέλλον. Πιστεύω ότι, παρά τη γενική απαξίωση του πολιτικού μας κόσμου, υπάρχουν και τέτοιοι, που αξιοκρατικά έχουν καταφέρει να εισέλθουν και να επιβιώσουν μέσα στο κλειστό πολιτικό κύκλωμα της χώρας.

Λέγω δε κλειστό κύκλωμα, γιατί το πλέον κλειστό επάγγελμα της χώρας είναι αυτό του πολιτικού, έστω και εάν οι ίδιοι δεν θέλουν να το αποκαλούν επάγγελμα αλλά λειτούργημα. Ενώ υποτίθεται, και σύμφωνα με το Σύνταγμα προβλέπεται,  ότι όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, στην ουσία για να θέσει κάποιος υποψηφιότητα πρέπει να τον προτείνει κάποιο κόμμα, και είναι γνωστές οι προϋποθέσεις γι’ αυτό. Εάν κάποιος που δεν ανήκει σε ένα κόμμα θέλει να θέσει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος, είτε δεν έχει μαθηματικά πιθανότητα να εκλεγεί με το υπάρχον σύστημα, είτε όπου έχει, δεν του επιτρέπεται από την υπάρχουσα, αντισυνταγματική, νομοθεσία να λάβει μέρος.

Συμπερασματικά καλώ όλους αυτούς τους πολιτικούς να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και μέχρι το τέλος Ιουνίου, οπότε λήγει η παράταση του μνημονίου, να οργανώσουν μέσα στα κόμματά τους ή διακομματικά μία επανάσταση όπως αυτήν που προτείνω, και είτε να αποτρέψουν τη συνέχιση των αδικιών που περιέγραψα στη νέα συμφωνία – μνημόνιο που αναγκαστικά πρέπει να γίνει, είτε να διεκδικήσουν την εξουσία στις εκλογές που θα γίνουν εάν η σημερινή κυβέρνηση υποκύψει στις αλόγιστες απόψεις της αριστερής της πτέρυγας.

Είναι βέβαιο ότι όσα αναφέρω τα γνωρίζουν όλοι, αλλά οι ωφελημένοι από αυτά κατέχουν στην ουσία την εξουσία και δεν πρόκειται να την παραδώσουν αμαχητί, ούτε τους ενδιαφέρει η χώρα, αφού αυτοί έχουν εξασφαλίσει το μέλλον τους είτε με καταθέσεις στο εξωτερικό είτε με περιουσίες που έχουν δημιουργήσει στην Ελλάδα.