Γράφει ο
Κώστας Χατζιδάκις

Ζούμε σε μία απερίγραπτη εποχή… Εποχή χωρίς οράματα, χωρίς επίγνωση τής πραγματικότητας, χωρίς όραση καν στο τι περνάει μπροστά από τα μάτια μας.

Αν δούμε, θα προσέξουμε ότι η χώρα έχει μεταβληθεί σε πλατείες με φανατικούς και με έναν επιστρατευμένο όχλο που άγεται και φέρεται σε κλειστούς ή μεγάλους χώρους σαν τα στάδια της χούντας.

Οι κρατικές τηλεοράσεις και ραδιόφωνα είναι σε αποκλειστική χρήση και κατάχρηση που παρουσιάζει κατά κόρον και υμνεί έργα και υποσχέσεις της Κυβέρνησης στον υπερθετικό βαθμό, αποτρέποντας ή ελαχιστοποιώντας κάθε αντίλογο. Θυμίζει κάτι μεταξύ Γεωργαλά της 21ης Απριλίου και Ερντογάν.

Αναθεματίζεται διαρκώς το παρελθόν (παρελθόν που αφορά και τους ιδίους) λες και μόνο αυτό ήταν κακό. Δοξάζεται δε το παρόν και το μέλλον των κρατούντων, ως μια ονειρική πραγματικότητα και επιτυχία, σαν να αυτοϋμνείται κανένας Παπαδόπουλος.

Τάζονται λαγοί με πετραχήλια, δωροδοκούνται φανερά και ξεδιάντροπα με μετρητά πολίτες όπως ποτέ δεν έχει ξαναγίνει και υμνείται ο ένας και υπέρλαμπρος αρχηγός και εμπνευστής όλων αυτών!...

Τις νύχτες όλο και συχνότερα σπάζονται μαγαζιά και ρημάζουν σπίτια. Χάνονται ανυπεράσπιστα άνθρωποι και οικογένειες, μέσα σε μία αφάνταστη και χωρίς προηγούμενο σκληρή πραγματικότητα. Αλλά περί αυτών τίποτα, σιγή!...

Εξορίες δεν έχουμε ακόμα. Αλλά έχουν εξοριστεί αναγκαστικά και από μόνοι τους, από απελπισία και φόβο, οι μισοί νέοι άνθρωποι…

Τανκς βέβαια δεν βγήκαν στους δρόμους, αλλά μήπως πρέπει να φοβόμαστε τελικά κάτι πολύ πιο πονηρές «δικτατορίες που δεν βγάζουν τανκς»;