Του Δημήτρη Διαμαντίδη, Δημοσιογράφου

Πόσο μεγάλη επιτυχία είναι άραγε στο οικονομικό πεδίο να καταλήγεις πριν καν λήξει το 3ο Μνημόνιο να συμφωνείς πως θα λάβεις μέτρα για το χρονικό διάστημα μετά τη λήξη του;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως υπάρχει τελικά ένα μοτίβο που χαρακτηρίζει όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις, όσον αφορά στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής τους. Όλες συναινούν σε αυτό που θέλουν οι δανειστές γιατί πολύ απλά η χώρα δεν έχει άλλη εναλλακτική.

Όσες φορές επιχειρήθηκαν λεονταρισμοί στο παρελθόν, το κόστος για την οικονομία και τους πολίτες ήταν πολύ μεγάλο.

Ακόμη και τώρα που ξεκινάνε εκ νέου διαπραγματεύσεις στην Αθήνα για καθορισμό μέτρων και κάποιων “γλυκαντικών” για να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση, είναι προφανές πως η χώρα δεν έχει δικό της σχέδιο για την ανάπτυξη της οικονομίας.

Όσο δεν έχουμε δικό μας σχέδιο, τόσο θα βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο.

Αξίζει να περιμένουμε λίγες ακόμη εβδομάδες για να δούμε τι θα βγάλει η διαπραγμάτευση στο επίπεδο των μέτρων και των αντίμετρων.

Ας κρατήσουμε προς το παρόν μόνο αυτό: όλα τα μέτρα είτε τα ονομάσουμε μεταρρυθμίσεις, είτε δημοσιονομικά με μηδενικό αποτέλεσμα για τον πολίτη, θα είναι του τύπου “στα παίρνω πριν απομακρυνθείς από το ταμείο”.

Τα αντίμετρα πιθανότατα θα είναι παρεμβάσεις, που μπορεί να σε ωφελούν, μπορεί και όχι. Εάν μειωθεί ο ΦΠΑ κατά μία μονάδα, μας εγγυάται κανείς ότι η μείωση αυτή θα περάσει στις τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών;