Γράφει η
Μαίρη Ασλάνογλου

Ηρθε η ώρα να κανω μια μικρή αναδρομή και ν ‘ απολογηθώ...

Πού;

Στο μπλε βαθύ με όλες του ρις αποχρώσεις όνειρό μου, βέβαια!!

Πέρασε καιρός, από τότε που πήρα τις μεγάλες αποφάσεις μου.

Και πήρα μέρος στον αγώνα, να διεκδικήσω, το χρυσό μετάλλιο! και μόνο!

Γιατί αλλιώς, δεν αξίζει τόσος πόνος, κοπος, δοκιμασίες και τριβή.

Ετσι λοιπόν, άρχισε τ’οπισθογύρισμα, απαλά , γλυκά και στοργικά.

Ευεργετική αναδρομή.

Χρήσιμη αναφορά στο παρελθόν, λίγους μήνες πριν μόνο.

Σιγά-σιγά ήρθαν στη μνήμη, στιγμές τολμηρές- όμορφες – αλλιώτικες.

Διαφορετικές από τις συνηθισμένες ιδέες και συνήθειες.

Ξεπερασμένες καταστάσεις πλέον .

Τι έγιναν αραγε; Πού πήγαν; Τα κολλήματα, οι αναστεναγμοί, οι θλίψεις και οι καταθλίψεις;

Κι ομως κάποτε υπήρξαν

Ναι και τώρα;

Δειλά – δειλά έφυγαν διακριτικά.

Χωρίς τυμπανοκρουσίες, πανηγυρισμούς . Απλά υποχώρισαν . Ηρεμα πήρα τις αποφάσεις μου κι αφοσιώθηκα στο μπλέ έως ασημί όνειρό μου...

Θέλησα να το γνψρίσω, να το ακολουθήσω, να το ευχαριστήσω, να με κάνω ευτυχισμένη, χαρούμενη και φωτεινή.

Κι  όπως προχωρούσα – όλο και πιο πολυ δεσμευόμουν.

Με ανοιχτές τις αισθήσεις έδινα υποσχέσεις ξανά και ξανά.

Αφού το ανακάλυψα οφείλω να το εφαρμόσω, είναι χρεος μου και υποχρέωσή μου.

Στον εαυτό μου και στους άλλους.

Θα το ψάξω κι αλλο, θα το υιοθετήσω και φυσικά θα το ξανα-αποφασίσω!!

Κι ετσι πάλι έπερνα τη μεγάλη απόφαση και το μεγάλο ρίσκο!!

Πράγματι δεν ήταν καθόλου εύκολο, αλλά ούτε και ακατόθρωτο.

Λαι καθώς έπεφτα και σηκωνόμουν ..

Άλλωτε με γρατζουνιές κι άλλωτε με πληγές τις περιποιόμουν και την άλλη μέρα...

Το θαύμα!! Είχαν επουλωθεί, είχαν γιατρευτεί...!

Τι γρήγορα; Πόσο λίγο κρατανε πια.

Καμμία σχέση με το παρελθόν.

Καμμία σχέση, με το παρελθόν.

Κι εγώ που βρίσκομαι;

Που πήγε αυτή η πρόταση που άκουγα από έφηβη;

Αγάπησε τον ευατό σου.

Δεν αγαπάς και τόσο τον εαυτό σου...

Γι αυτό...

Συγχώρεσε τον εαυτό σου.

Συγχώρεσε τους άλλους

Αγάπησε- συγχώρεσε – κι  ευχαρίστησέ τους

Σε πλήγωσαν, σε ειρωνεύτηκαν σε στεναχώρεσαν , σε κοροϊδεψαν, σε παρεξήγησαν, σου θύμωσαν...

Αλλά σε δίδαξαν και σ’έμαθαν, να προχωράς στ’αγκάθια , χωρίς να πληγώνεσαι, να ματώνεις και να κλαις.

Αγάπησες τον εαυτό σου , τελικά, τον χαϊδεψες και τον ξεκούρασες.

Γίνατε πολύ καλοί φίλοι.

Αχώριστοι πλέον, μοναξιά, μοναχικότητα και συ.. όλοι μαζί παρέα.

Μια πνοη – λαμπερή , γεμάτη πίστη.

Τι όμορφο τρίο! Πλημμυρισμένο φως. Και καθώς ανακάλυπτες τον εαυτό σου κι αποφάσιζες, θέλησες να βρεις ένα σημείο αναφοράς.

Θέλησες να δίνεις και να παίρνεις δύναμη, κουράγιο, υπομονή , ώθηση...

Κι ετσι εμπιστεύτηκες εμένα.

Μπλε βαθύ όνειρο, είπες αστραπιαία!

Χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Έτσι θα ονοματίζω πια τις καινουργιες αλλαγές μου.

Μπλε βαθυ όνειρο , με όλες του τις μπλε αποχρώσεις .

Και ήρθα γαλάζιο, απαλό, αχνό ές εκεί, όταν ήμουν διστακτική, σκυθρωπή και λιγότερο σίγουρη...

Μέχρι που κατέληγα σε τυρκουάζ βαθύ μπλέ, σκούρο , έως και ασημί γυαλιστερό...

Όταν είχες χαρά, ευτυχία, αισιοδοξία, επιτυχία, αγάπη, πολλή αγάπη...

Όλα πακέτο δεμένα με κατακόκκινο φιόγκο.

Ετοιμο να δωριστεί σε όποιον το δεχτεί!!!

Σας ευχαριστώ και

Σας αγαπώ!!!!