Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Η πολιτική ατμόσφαιρα είναι τόσο ρευστή, ώστε είναι αδύνατον να αισθάνεται κανείς σίγουρος για οτιδήποτε.

Η κυβέρνηση είναι περισσότερο αδύναμη παρά ποτέ. Γι’ αυτό αντιδρά δημιουργώντας πόλωση στο εσωτερικό.

Γι’ αυτό φτιάχνει το μύθο της αγνής αριστερής κυβέρνησης, της πολιορκημένης από τις δυνάμεις του κακού.

Αυτή η κυβέρνηση δίνει την εντύπωση κάποιες στιγμές ότι μπορεί να καταρρεύσει και να την απορροφήσει το εσωτερικό κενό της αδυναμίας της.

Και βέβαια υπάρχει πάντα η Ευρωπαϊκή Ένωση, για να της φορτώσει την ευθύνη της αποτυχίας της.

Είναι σαφές ότι δεν διανύουμε την καλύτερη περίοδο στη σύγχρονη ιστορία μας, όσον αφορά την εικόνα της χώρας. Οι προκλήσεις είναι πολλαπλές.

Στο επίπεδο των δημόσιων πολιτικών κυριαρχεί ένας συνδυασμός απουσίας πολιτικής και ξεδιάντροπης απάτης.

Το ξεχαρβάλωμα του κρατικού μηχανισμού ήταν ήδη δεδομένο και η κυβέρνηση το επιδείνωσε ακόμα περισσότερο ανάγοντάς το μάλιστα και σε ιδεολογικό αξίωμα.

Τα «ανοιχτά σύνορα» δεν ήταν τίποτα παραπάνω από τη θλιβερή πραγματικότητα της παντελούς διάλυσης του κρατικού μηχανισμού.

Για άλλη μια φορά τη θέση της ώριμης σκέψης έχει πάρει ένας άκρατος, ανερμάτιστος ναρκισσιστικός και γι’ αυτό πολλαπλά αδιέξοδος, συναισθηματισμός.

Σήμερα ακόμη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να κατανοούν ότι ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος από τα συνθήματά τους και ότι πολιτική δεν γίνεται με κραυγές.

Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν μπορεί. Δεν έχει ούτε τους ανθρώπους ούτε τη σωρευμένη γνώση και την εις βάθος ανάλυση των δύσκολων θεμάτων που πρέπει να αντιμετωπίσει.

Δεν έφτιαξαν ποτέ εναλλακτικό σχέδιο, απλώς ελεεινολογούσαν τις έστω ατελείς λύσεις των άλλων.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν κάνουν τίποτα είτε γιατί δεν μπορούν, είτε γιατί δεν θέλουν να εφαρμόσουν τις δεσμεύσεις της χώρας και τα αυτονόητα.

Το χειρότερο όμως που μπορεί να συμβαίνει είναι οι κυβερνώντες να μην έχουν αντιληφθεί το μέγεθος των προβλημάτων, ούτε των ευθυνών τους.

Αυτή η κυβέρνηση αφήνει τη χώρα να βουλιάζει και δικαιολογεί την αδράνειά της λέγοντας ότι τα προβλήματα έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν.

Μια κυβέρνηση όμως δεν κρίνεται από την ιστορία των προβλημάτων. Αξιολογείται αν και κατά πόσον συμβάλλει στην επίλυσή τους.

Ο συνδυασμός ιδεοληπτικών εμμονών και διαχειριστικής ανεπάρκειας της κυβέρνησης, που είναι πλέον εμφανής, κάνει ζημιά στον τόπο.

Ενώ τα προβλήματα σωρεύονται, αυτοί προσπαθούν να  διαχειριστούν μόνο την εικόνα της κυβέρνησης.

Η σωρεία των πάσης φύσεως σφαλμάτων των αντιπάλων του κ. Τσίπρα και η συνεχιζόμενη οικονομική ανέχεια της χώρας, εκτόξευσαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, τον Ιανουάριο του 2015.

Σήμερα όμως μελετώντας τις τελευταίες  δημοσκοπήσεις,  διαπιστώνουμε ότι οι μισοί περίπου από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ είναι δυσαρεστημένοι από τις κυβερνητικές επιδόσεις.

Δηλώνουν ότι θα δυσκολευτούν να γεφυρώσουν την αντίφαση ανάμεσα στις απόψεις τους και στην πραγματικότητα.

Επίσης δηλώνουν ότι θα θελήσουν να «τιμωρήσουν» το κόμμα που είχαν επιλέξει, αλλά προς το παρόν δεν ξέρουν πώς.

Από την άλλη πλευρά, το 2004 ο Κώστας Καραμανλής κέρδισε τις εκλογές με βάση μια πλατφόρμα περαιτέρω εκσυγχρονισμού της χώρας, από τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και την ανασυγκρότηση του δημόσιου τομέα, έως τις  ιδιωτικοποιήσεις των προβληματικών ΔΕΚΟ.

Το ζητούμενο για τη ΝΔ, είναι πώς θα  προσαρμόσει αυτά στα σημερινά δεδομένα, καθώς  και να βρει τους ανθρώπους και τον τρόπο να πετύχει όσα έμειναν τότε στα λόγια.

Ο κ. Μητσοτάκης στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, θα πρέπει να προσφέρει μια αληθινή, μια πραγματική εναλλακτική επιλογή, όχι παραλλαγή των ίδιων ματαιοτήτων, προσφέροντας την  ελπίδα και στην πλειοψηφία των δυσαρεστημένων οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ.   

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.