Γράφει ο
Δρ. Θαλής Μυλωνάς

            Το θέμα μας σήμερα είναι, να ερευνήσουμε εάν η σύναψη, υπογραφή και κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, έγινε σύμφωνα με τις αρχές και τους κανόνες  του εσωτερικού και του διεθνούς δικαίου, από το αποτέλεσμα της οποίας, θα κριθεί η δυνατότητα, ακυρώσεως καταγγελίας ή απαλλαγής της χώρας μας από αυτήν.

         Μια διεθνής συμφωνία, θα πρέπει να πούμε από την αρχή ότι διέπεται από το διεθνές δίκαιο και δεσμεύει τους υπογράψαντες,  να την εφαρμόσουν με καλή πίστη και σύμφωνα με τους όρους και τις προβλέψεις της, όπως ορίζει ο κανόνας pacta sund servada.

         Η υπογραφή όμως μιας συμφωνίας, δεν σημαίνει ότι η συμφωνία αυτή μπορεί να παραμείνει εσαεί αναλλοίωτη, και τούτο γιατί η ζωή συνεχίζεται, οι πλειοψηφίες αλλάζουν, οι διεθνείς συνθήκες, μεταβάλλονται η αλλάζουν ριζικά, ώστε  καθίσταται αναγκαίο η συμφωνία αυτή να τροποποιηθεί, να  αναθεωρηθεί, η και να ακυρωθεί  εξ υπαρχής .

         Ειδικότερα σήμερα θα πρέπει να εξετάσουμε αν και από τις δύο χώρες δηλ. την Ελλάδα και τη Fyrom,  τηρήθηκαν η όχι όλες οι νόμιμες διαδικασίες, που προβλέπονται από το εσωτερικό  τους δίκαιο αλλά και το διεθνές δίκαιο, και κυρίως η δυνατότητα από την πλευρά των Σκοπιανών, να υπογράψουν μία διεθνή συμφωνία, όταν αμφισβητείται η νομιμότητα της Κρατικής τους υπόστασης, η οποία θα έπρεπε να είχε προσβληθεί από την αρχή στους διεθνείς θεσμούς, καθ’ όσον αποτελεί puppet-state η  τεχνικό κατασκεύασμα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση,  όπως είναι γνωστό,  μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, εντελώς παράνομα και χωρίς καμία αρμοδιότητα, στα πλαίσια της ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης, συνέστησε την Διαρκή Συνδιάσκεψη για την Ειρήνη στην Γιουγκοσλαβία στις 16/17/18/1991, η οποία υιοθέτησε μία σειρά κοινών θέσεων για την αναγνώριση των νέων Κρατών που προέκυψαν μετά τη διάλυση-μετά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ-της Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας μαζί και την Επιτροπή Μπαντιντέρ, η οποία γνωμοδοτούσε εντελώς αυθαίρετα και παράνομα, εάν μια υποψήφια χώρα, είχε τα προσόντα να αναγνωριστεί ως ανεξάρτητο Κράτος,  με πολιτικά κριτήρια και όχι με νομικά, όπως απαιτείται από το διεθνές δίκαιο.

         Σύμφωνα λοιπόν με το διεθνές δίκαιο, η Επιτροπή Μπαντιτέρ εκλήθη να γνωμοδοτήσει εάν η fyrom, που προερχόταν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, είχε τα νόμιμα  συστατικά στοιχεία, που απαιτούνται από το Διεθνές Δίκαιο,να αναγνωριστεί, ως Κρατική Οντότητα. Τα συστατικά δε στοιχεία είναι, 1] Λαός, [το μωσαϊκό όμως των είκοσι περίπου διαφορετικής προέλευσης κατοίκων της, δεν συνιστά λαό]. 2]  Έδαφος, [η εδαφική έκταση της fyrom, την περίοδο εκείνη δεν ήταν και δεν είναι ακόμη ξεκαθαρισμένη, επί της οποίας θα ασκείτο η κρατική εξουσία ]. 3]  Πολιτική Εξουσία, [την οποίαν να αναγνωρίζει και να υπακούει  ο λαός, που όμως δεν υπήρχε την εποχή της κρίσεως και το σπουδαιότερο Ο Γκληγκόρωφ δεν διέθετε τη δημοκρατική νομιμότητα, γιατί ήταν συνέχεια του ολοκληρωτικού καθεστώτος και σύμφωνα με το δόγμα τόμπαρ έπρεπε να είχε αντικατασταθεί ]  και τέλος 4] Βιωσιμότητά, η οποία ήταν αμφισβητήσιμη, αν σκεφτεί κανείς ότι τα κρατικά ταμεία της  διέθεταν μόνο 30.000 Ευρώ, για αυτό και οργίαζε το λαθρεμπόριο ,τα ναρκωτικά η πώλησης όπλων, το  trafficking  κτλ..

Παρόλα αυτά η Επιτροπή Μπαντιτέρ γνωμοδότησε ότι κατείχε τα απαραίτητα προσόντα και ως εκ τούτου της   αναγνώρισε το δικαίωμα της  Κρατικής οντότητας .

 Εν όψει του γεγονότος αυτού οι σύμμαχοι εταίροι και συνωμότες της χώρας μας, έκτοτε και μέχρι σήμερα βάλθηκαν να καλύψουν τις  παρανομίες τους, προκειμένου να εξυπηρετήσουν  τα δικά τους συμφέροντα,  ώστε με σκοπό, στον απώτερο χρόνο και όταν οι διεθνείς συνθήκες τους το επιτρέψουν να προχωρήσουν στο διαμελισμό της χώρας μας, και την παραχώρηση της Μακεδονίας μας  στους Σκοπιανούς, αλλά και στην εκπλήρωση του ονείρου των Σλαύων αλλά και του ΚΚΕ, οι οποίοι στο πρόσωπο του Σύριζα βρήκαν τους πιο πιστούς υποτελείς κ.λ.π.

         Ήδη και πέρα από τις πιο πάνω παρανομίες στις οποίες αναφερθήκαμε, η αναγνώριση της Κρατικής υπόστασης της fyrom και η υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, μας  αναγκάζει να    ερευνήσουμε εάν τηρήθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες που απαιτούνται από το εσωτερικό της δίκαιο δηλ. οι Νόμοι και το Σύνταγμά της, για τη σύναψη, υπογραφή και κύρωση  της Συμφωνίας με την Ελλάδα, τη στιγμή κατά την οποίαν ο Πρόεδρος της χώρας αυτής Γκιόρκε Ιβάνωφ, αρμόδιος κατά το Σύνταγμα των Σκοπίων [άρθρα 118 κ΄119], ακύρωσε το Δημοψήφισμα και αρνήθηκε να υπογράψει τη Συμφωνία.

         Στη συνέχεια θα πρέπει να ερευνήσουμε και από την πλευρά της Ελλάδος,  εάν τηρήθηκαν οι προϋποθέσεις του Νόμου και του Συν/τος, καθ’ όσον η συμφωνία αυτή επετεύχθη με μυστική διπλωματία, δηλ. πρόκειται περί προϊόντος μυστικής διπλωματίας, η οποία μας δημιουργεί πολλά ερωτηματικά, λόγω του περιεχομένου της, περί της Νομιμότητάς της, καθόσον ο Άρειος Πάγος με την υπ αριθμόν 1448/2009 Απόφασή του απεφάνθη ότι, <δεν υπάρχει Μακεδονικό έθνος και κατά συνέπεια δεν υπάρχει και Μακεδονική γλώσσα>, ενώ εμείς αντιθέτως παραχωρήσαμε <εθνότητα και γλώσσα> στους Σκοπιανούς,  που αποτελούν στοιχεία ανακίνησης μειονοτικών και λυτρωτικών δήθεν δικαιωμάτων στη χώρα μας, Δηλ. αν  οι συμπράξαντες στη σύναψη και κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών ενήργησαν σύμφωνα με το Νόμο [Νομολογία Αρείου Πάγου] και το Σύνταγμα  της χώρας μας το οποίο κατ’ αρχήν προβλέπει  για την κύρωση μιας Διεθνούς Συμφωνίας,  εθνικής σημασίας  ειδική πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής >, που αποτελεί και τον πρώτο  λόγο  ακύρωσής της. [ άρθρο  του Συν/τος]

         Τέλος και πέραν των παρανομιών που παρεισέφρησαν κατά την υπογραφή και κύρωση της Συμφωνίας, στο  σημείο αυτό θα πρέπει να πούμε, ότι,  σε μία διμερή συμφωνία, το κάθε μέλος αυτής, ασκώντας το αδέσμευτο κυριαρχικό του δικαίωμα, μπορεί να καταγγείλει μία συμφωνία και να αποχωρήσει από αυτή, για τους παρακάτω λόγους ήτοι.

α] γιατί παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, [εθιμικά και συμβατικά] που είναι αναγκαστικού δικαίου δηλ. υποχρεωτικής εφαρμογής,  όπως πολιτιστικά, κληρονομικά, ιστορικά, ονόματα προσωπικοτήτων του έθνους των Ελλήνων όπως π.χ. το Ελληνικό όνομα της Μακεδονίας.

β] γιατί επιφέρει δυσανάλογα δυσμενείς επιπτώσεις στη χώρα και  κυρίως στον παραγωγικό και εμπορικό της τομέα, όπως είναι τα χιλιάδες Μακεδονικά προϊόντα.   

 γ]  γιατί είναι αδύνατη η εφαρμογή στη χώρα μας μιας συμφωνίας που έρχεται σε αντίθεση με τη διεθνή νομιμότητα, γιατί δεν ανταποκρίνεται προς την αλήθεια και την πραγματικότητα.

 δ] γιατί έχει επέλθει ριζική μεταβολή των συνθηκών, rebus sic stantibus, από την πλευρά των Σκοπίων, λόγω του αρνητικού αποτελέσματος του διενεργηθέντος Λαϊκού  Δημοψηφίσματος – [άρθρο 62 της Συμφωνίας της Βιέννης] και άρνησης του Προέδρου της fyrom Γκόρκε Ιβάνοφ, να αποδεχθεί να υπογράψει τη συμφωνία και το άκυρο και  παράνομο Δημοψήφισμα.

ε] γιατί  έχουν επέλθει σοβαρές παραβιάσεις των όρων της Συμφωνίας, από τους Σκοπιανούς οι οποίοι συνεχίζουν απτόητοι την  επιθετική προπαγάνδα σε βάρος της χώρας μας, με τη χρησιμοποίηση του ελληνικού ονόματος Μακεδονία η Δημοκρατία της Μακεδονίας, αλλά και άλλων προβλέψεων της συμφωνίας, με πλαστογραφίες και οικειοποιήσεις της ελληνικής ιστορίας και του πολιτισμού μας.

στ] γιατί η Συμφωνία είναι Λεόντειος και ως εκ τούτου άκυρη, καθόσον παραχωρεί  τα πάντα στους Σκοπιανούς  όπως  [διέξοδο στο Θερμαϊκό, στην Ελληνική ΑΟΖ και στα αλιεύματα της θαλάσσης, διέλευση αγωγών, εναέρια ασφάλεια κτλ. ενώ η  Ελλάδα σε αντάλλαγμα αυτών δεν  πήρε τίποτα .

ζ] γιατί η Συμφωνία είναι απατηλή και δεν απεικονίζει την πραγματικότητα και τους απώτερους  σκοπούς της.

η] γιατί η Συμφωνία  προβλέπει, ότι το υφιστάμενο κοινό μας  σύνορο, είναι  ισχυρό και απαραβίαστο, που καθιστά τη συμφωνία άκυρη η ακυρωτέα [άρθρο 3], καθόσον αγνοεί η έρχεται σε αντίθεση με την ισχύουσα και μηδέποτε ακυρωθείσα συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Σερβίας [1913], που προβλέπει κοινά σύνορα μεταξύ των δύο χωρών και συνεπώς θα έπρεπε να έχει και την υπογραφή της Σερβίας.  

θ] γιατί  η παράνομη χρησιμοποίηση  με αυτοπροσδιορισμό [self define] του ονόματός  τους ,Δημοκρατία της Μακεδονίας η σκέτο Μακεδονίας, είναι [nul and Voil],  εντελώς παράνομη και ανίσχυρη ,γιατί αντιβαίνει προς τη διεθνή νομιμότητα και συγκεκριμένα .

Α] με την αρχή της νομικής Ισότητας, της κυριαρχίας  και τις αρχές της δικαιοσύνης

Β] με τα έννομα πολιτιστικά και γενικώς κληρονομικά αγαθά της Ελλάδος

Γ] με την καταδολίευση της διεθνούς νομιμότητας

Δ] με την προσπάθεια νομιμοποίησης  της πλαστογραφίας και οικειοποίησης της Ελληνικής ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού .

Ε] με προσπάθεια αιτιολόγησης της δήθεν λυτρωτικής και στην ουσία επεκτατικής πολιτικής των Σκοπιανών εναντίον της Ελλάδος κτλ.

         Η συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί, κατά την άποψή μου, ένα ειδεχθές έγκλημα σε βάρος της χώρας μας, πρωτοφανές στη διπλωματική μας ιστορία, προϊόν  των εταίρων και συμμάχων μας, αλλά και  της  πλήρους  άγνοιας η πλάνης του νομικού και ουσιαστικού περιεχομένου της Συμφωνίας και των επιπτώσεών της, από τους  διαπραγματευτές μας, ενώ ο Διαμεσολαβητής  Μάθιου Νίμιτς, υπερέβαλε και παραβίασε την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας, που ήταν η εξεύρεση λύσεως της διαφοράς  μας μόνο  για το όνομα της χώρας αυτής, αλλά και το καθήκον του, ως διαμεσολαβητής  να  <<τηρήσει   ουδετερότητα μεταξύ των δύο χωρών>>, και  τούτο καθόσον κατά   την διάρκεια της πολυετούς διαπραγμάτευσής του, πρότεινε μεροληπτικές και υπέρ της Fyrom προτάσεις, που τον κατέστησαν από την πρώτη στιγμή ακατάλληλο και ανίκανο για κάθε διαπραγμάτευση.

Η ακυρότητα μιας συμφωνίας γενικώς, σύμφωνα με τις διατάξεις του διεθνούς δικαίου (Συμφωνία Βιέννης 1969, άρθρα 46-53] και εν προκειμένου της Συμφωνίας των Πρεσπών, υφίσταται όταν έχει προϋπάρξει εξαναγκασμός του πληρεξουσίου (αφόρητη πίεση ή εκφοβισμός) να συνάψει και να υπογράψει τη συμφωνία, αλλά και της πολιτείας στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού ή του Υπουργού των Εξωτερικών ή του εντεταλμένου της χώρας.

          Ακυρότητα υπάρχει ακόμη και όταν έχει υπάρξει τρομοκρατία η απειλές σε βάρος της χώρας και από  μια τρίτη χώρα,[ π.χ. δήθεν σύμμαχοι η εταίροι] για την σύναψη και υπογραφή της συμφωνίας, και ερωτά ο κάθε   καλόπιστος πολίτης, τί ρόλο έπαιξε η παρέλαση τόσων και τόσων συμμάχων ηγετών στα Σκόπια και στην Αθήνα, και τί είδους εξαναγκασμοί ή τρομοκράτησης υπήρξε κατά  της οικονομικά αδύναμης και καταχρεωμένης Ελλάδας, από όλους αυτούς, αλλά και κατά της Fyrom μιας χώρας ανασφαλούς, αδύναμης και έτοιμης να καταρρεύσει?

 Ώστε να θεωρείται απαραίτητη η παρέλαση τόσων ηγετών της Αμερικής και της Ευρώπης, για τη σύναψη και υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών, αλλά και η σπουδή να αποστείλουμε την συναίνεσή μας, για την είσοδό των Σκοπιανών στο ΝΑΤΟ, ενώ προϋπήρχε συνεργασία μεταξύ τους, με το πρόγραμμα συνεργασία για την ειρήνη, πριν καν από τη κύρωση της συμφωνίας από το Ελληνικό Κοινοβούλιο και μάλιστα όταν ήταν  σε γνώση των πάντων, ότι η Συμφωνία που μας  είχαν στείλει οι Σκοπιανοί ήταν άκυρη, γιατί είχε αρνηθεί να την υπογράψει ο  Πρόεδρο της fyrom Γκiorke Ivanof.

 Όλα αυτά βεβαίως δεν μηνύουν τίποτε άλλο παρά πιέσεις, εξαναγκασμούς τρομοκράτησης και απειλές κατά της κυριαρχίας  και ανεξαρτησίας των δύο χωρών, αλλά και της οικονομικής τους υπόστασης,  ώστε να καθιστούν τη συμφωνία άκυρη.

         Στο σημείο αυτό θα πρέπει να πούμε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών ομοιάζει με τις  συμφωνίες, μεταξύ εμπολέμων χωρών, και μετά το τέλος των επιχειρήσεων, που υπογράφονται μεταξύ του νικητή και του ηττημένου, γιατί εδώ έχουμε την επιβολή (με την ισχύ των όπλων) του νικητή σε βάρος του ηττημένου, ο οποίος δεν μπορεί να προβάλει λόγους ακυρότητας ή άρνησης της νομιμότητας, για να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή του.

Κατόπιν των ανωτέρω,  ερωτάται  ηττήθηκε ποτέ η Ελλάδα από τους Σκοπιανούς, ώστε να αναγκαστεί να υπογράψει και  να κυρώσει αυτή τη Συμφωνία με την οποίαν όπως είπαμε αναγκάστηκε να εκχωρήσει και να αναγνωρίσει στους Σκοπιανούς,  κυριαρχικά δικαιώματα, για το όνομα Μακεδονία, Μακεδονική γλώσσα, ταυτότητα και  Μακεδονική εθνότητα; Τη στιγμή κατά την  οποίαν όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι  οι Μακεδόνες ήταν και είναι  Έλληνες,  ενώ οι Σκοπιανοί ήταν  Σλάβοι, οι οποίοι προσέγγισαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σαν σκλάβοι  για να επιβιώσουν, ενώ οι σημερινοί κάτοικοί  της fyrom είναι,  ένα ασυνάρτητο μωσαϊκό διαφόρων λαών.

         Τέλος, άκυρη θεωρείται μία συμφωνία, αν προέκυψε δωροδοκία για τη σύναψη και κύρωση της  συμφωνίας, όπως είναι η συμφωνία των Πρεσπών, για την οποίαν, όπως ελέχθη, από επίσημα χείλη, διετέθησαν εκατομμύρια δολαρίων για το σκοπό αυτό από τον  Σόρος, έγιναν μεταπηδήσεις βουλευτών και στα δύο Κοινοβούλια, όπως  της Ελλάδος, με την παροχή ανταλλαγμάτων δηλ. Κυβερνητικών  θέσεων, που ίσως έχουν μεγαλύτερη αξία από μία (χρηματική) δωροδοκία και από την άλλη πλευρά της Fyrom, κατηγορούμενοι βουλευτές, απηλλάγησαν των εγκληματικών τους ευθυνών και προσήλθαν στο Κοινοβούλιο, προκειμένου να σχηματίσουν την αναγκαία πλειοψηφία, για την κύρωση της συμφωνίας και τις οίδε τι  άλλα ανταλλάγματα τους παρασχέθηκαν, υπό την εποπτεία του Αμερικανού Πρέσβη.

         Το πλαίσιο  του εσωτερικού και διεθνούς δικαίου [εθιμικού και συμβατικού] όπως βλέπετε είναι δεδομένο, για  την ακύρωση, καταγγελία η αποχώρηση  από τη Συμφωνία των Πρεσπών, συνεπώς εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι  να  αναληφθεί από τις Μακεδονικές Οργανώσεις, η καταγραφή  όλων των παράνομων ενεργειών των Σκοπιανών, προκειμένου να  ετοιμαστεί ο φάκελος  για  την άσκηση  των προσφυγών κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, στα  Εσωτερικά Δικαστήρια και στα Διεθνή Δικαστήρια και Φόρα, από  έγκυρους Νομικούς και όχι από κάποιους άσχετους, όπως αυτοί που χειρίστηκαν την Προσφυγή των Σκοπιανών στο Δ.Δ. που πήγανε ξυπόλητοι στα αγκάθια, η από εκκολαπτόμενους Εφιάλτες, που εμφανίζονται εκεί που δεν τους περιμένεις…

(Πρόεδρος του Ινστιτούτου Διαβαλκανικών Σχέσεων)