Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Είναι γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με την κενόλογη στρατηγική της καταγγελίας βρέθηκε στην εξουσία και ταυτόχρονα θεώρησε αυτονόητο ότι είχε προοπτική δύο τετραετιών.

Όμως τις κατανάλωσε πολύ γρήγορα.

Κυβέρνησε με υπεροψία και αμετροέπεια, με ανικανότητα και έλλειψη ρεαλισμού, με άγνοια των προβλημάτων και αδυναμία λύσεων.

Μετά την ήττα του στη Βουλή στην ψηφοφορία επί του εκλογικού νόμου, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να χάνει πλέον την ηγετική του παρουσία στο πολιτικό σκηνικό.

Όμως τα πολλαπλά προβλήματα που αναμένεται να αντιμετωπίσει έως το Φθινόπωρο, θα δημιουργήσουν  τέτοιο αδιέξοδο, που θα τον αναγκάσουν να «δραπετεύσει» μέσω εκλογών.

Ο κ. Τσίπρας από του βήματος της Βουλής, μιλώντας εξ ονόματος του «λαού»,

- προεξόφλησε ότι θα του διασφαλίσει την παραμονή του στην εξουσία και μετά το 2019

- διαβεβαίωσε ότι δεν θα δώσει στον κ. Μητσοτάκη τη δυνατότητα διακυβέρνησης της χώρας

- προφήτευσε ότι θα βάλει το ΠΑΣΟΚ στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Ποιος όμως είναι ο «λαός» στο όνομα του οποίου υπογράφουν «συμβόλαια», για να τα παραβιάζουν την επόμενη στιγμή που η δέσμευση δεν εξυπηρετεί;

Είναι αξεσουάρ που όταν βολεύει προβάλλεται και όποτε δεν εξυπηρετεί, αγνοείται;

Ο «λαός» της βολικής γενίκευσης και της ανωνυμίας φορτώνεται επιθυμίες που δεν έχει, αποφάσεις που δεν έχει λάβει, συνέπειες που δεν του αναλογούν.

Τελικά αποδεικνύεται ότι ο «λαός» είναι μια επινόηση των κυβερνώντων, βολική για τους ίδιους, καταστροφική όμως για τη δημοκρατία.

Ωστόσο από τη συζήτηση στη Βουλή έγινε φανερό ότι το Μέγαρο Μαξίμου επιχείρησε να διαμορφώσει και να δημιουργήσει νέες διαχωριστικές γραμμές, σύμφωνα με τις οποίες από τη μια πλευρά βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και ενδεχομένως  η Ένωση Κεντρώων και από την άλλη η ΝΔ.

Το γεγονός αυτό, φαίνεται να συνδέεται με την εμφανή μελλοντική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, να επαναλάβει το εγχείρημα συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ.

Όμως ένας τέτοιος διαχωρισμός, ιδιαίτερα στις μέρες μας, είναι δύσκολο να αποκτήσει συγκεκριμένα και ουσιαστικά χαρακτηριστικά.

Και τούτο διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πρόσφατο παρελθόν, έκανε ότι ήταν δυνατόν να εντάξει τα κόμματα αυτά από τα οποία προσδοκά συναίνεση και μελλοντική συνεργασία, στην απέναντι όχθη.

Ωστόσο ο κ. Τσίπρας φαίνεται ότι δεν έχει κατανοήσει:

1^ον  Πόσο αντιπαθής είναι πλέον στον κάποτε φιλικά προσκείμενο χώρο του ΠΑΣΟΚ.

2^ον  Ότι ο κ. Θεοδωράκης λειτουργεί με πολιτικές αρχές, διότι:

- Πριν μιλούσε για κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα πρωθυπουργό σε κάθε περίπτωση

- Σήμερα δηλώνει ότι το πρώτο κόμμα δεν μπορεί να παρακαμφθεί σε περίπτωση συγκρότησης κυβέρνησης συνεργασίας, μετά τις επόμενες εκλογές.

Μετά την κατά πλειοψηφία ψήφιση του εκλογικού νόμου, στο μόνο που μπορεί να ελπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι το γεγονός στις επόμενες εκλογές, η ΝΔ  να μην μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση και να πάμε σε επαναληπτικές εκλογές, οι οποίες θα γίνουν με την απλή αναλογική.

Όμως οι πολιτικές δυνάμεις του ευρωπαϊκού τόξου σε περίπτωση εκλογών και μη αυτοδυναμίας, θα το σκεπτούν πολύ να μην συσπειρωθούν με το πρώτο κόμμα, το οποίο απ’ ότι δημοσκοπικά  φαίνεται, ότι θα είναι η ΝΔ.   

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.