Γράφει ο Πάνος Ν. Λύρας*

1. Τί είχες Γιάνη, τί είχα πάντα:
Οι αριστεροί ανέκαθεν έχουν στο αίμα τους την αμφισβήτηση. Διαρκείς αντιρρησίες (persistent objectors) οι περισσότεροι, αποτελούν έναν μόνιμο εφιάλτη για τις ηγεσίες τους. Σίγουρα ο κ. Τσίπρας θα δει να ασπρίζουν τα μαλλιά του σύντομα.

2. Ε, όχι και προδότης ο γέρο-Σιάντος:
Αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στο ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ των στελεχών του δεν είναι πρωτόγνωρα. Τα έχουμε δει να ξαναγίνονται και στο παρελθόν. Θυμηθείτε οι παλιοί ή διαβάστε οι νέοι πώς υποδέχτηκαν οι σκληροί των βουνών τους αντιπροσώπους του ΕΑΜ-ΚΚΕ-ΠΕΕΑ όταν γύρισαν από το Κάιρο, μετά το Συνέδριο του Λιβάνου. Μόνο που  δεν τους σταύρωσαν. Ο Σαράφης πήγε στην Καζέρτα με εντολή του ΚΚΕ να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λιβάνου. Όταν γύρισε τον φάγανε ζωντανό επειδή αναγνώρισε την πρωτοκαθεδρία των χρηματοδοτών Άγγλων, που πετούσαν λίρες από τον ουρανό. Αργότερα με αυτούς, που υπόγραψαν στη Βάρκιζα έφτασαν στα άκρα, τους έβγαλαν προδότες και ξέμπλεξαν. Μια ζωή στη φυλακή ο Σιάντος και τόλμησαν να του αμφισβητήσουν τον πατριωτισμό. Να κατηγορηθεί για αφελής, ότι συμπεριφέρθηκε σαν «τούβλο» να το δεχτώ, όχι όμως ότι πρόδωσε και την Ελλάδα. Πόλεμος γινόταν και ένα αγράμματο χωρικό τον βρήκαν στα Δεκεμβριανά μπόσικο τόσο οι Σοβιετικοί όσο και οι Βρετανοί και τον παγίδευσαν και οι δύο, αυτό είναι όλο.

3. Οι Συριζοφρουροί στα ίχνη των Πρασινοφρουρών:
Μόλις ο κ. Δραγασάκης στην Κίνα κάτι πήγε να πει, για την πολυαναμενόμενη προώθηση της αποκρατικοποίησης του Ο.Λ.Π., έσπευσαν να τον αμφισβητήσουν κάποιοι Συριζοφρουροί (αλήθεια, εκείνοι οι διαβόητοι πρασινοφρουροί, πού να βόσκουν σήμερα;) Γενικά μόλις κάποιος Υπουργός προσγειωθεί λίγο στην πραγματικότητα και πει κάτι υλοποιήσιμο, πέφτουν επάνω του οι «ασυμβίβαστοι» - για να μην λέμε τώρα ονόματα – και τον αποδομούν. Και περιμένουν έτσι να λύσουν προβλήματα!

4. Το μνημόνιο πέθανε, ζήτω το μνημόνιο!
Η αντιπολίτευση, πάντως, μείζονα και ελάσσονα, αξιωματική και υπαξιωματική, καλά θα κάνει να αφήσει την Αριστερά να κυβερνήσει για 4 χρόνια για πρώτη φορά, απερίσπαστη, ώστε να φορτωθεί το πολιτικό κόστος, που της αναλογεί και να ησυχάσει για να μάθει να μην τάζει λαγούς με πετραχήλια. Αφού αποκήρυξαν τη Δικτατορία του Προλεταριάτου και η πλειοψηφία της ηγεσίας είναι γνήσιοι αστοί, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Παλιά, για να δείξουν τη συνέχεια του θεσμού της βασιλείας, όταν πέθαινε ένας βασιλιάς ζητωκραύγαζαν: ο βασιλεύς απέθανεν, ζήτω ο βασιλεύς! Χρειάζεται σοφία  για να προβλέψουμε ότι σύντομα θα ακουστεί η κραυγή: Το μνημόνιο πέθανε, ζήτω το μνημόνιο!;

*Οικονομολόγος