Γράφει ο
Δημοσθένης Κυριαζής

Την περίοδο αυτή βιώνουμε μια βαθειά κρίση σε όλους σχεδόν τους τομείς· στην οικονομία, στην ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας των πολιτών, στην παιδεία, στη λειτουργία του κράτους, στην απονομή δικαιοσύνης, στην παροχή υπηρεσιών υγείας, στην αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας, στην…..

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι από το σύνολο αυτών των κρίσεων κυρίαρχη κρίση είναι η οικονομική. Όμως αυτό το συμπέρασμα είναι λάθος γιατί μεταξύ των κρίσεων υπάρχει ισχυρή αλληλεπίδραση και ανατροφοδότηση· η μια κρίση ανατροφοδοτείται και μεγεθύνεται από την άλλη. Ανάγκη συνεπώς είναι να βρούμε τη δεσπόζουσα αιτία· να βρούμε τη μητέρα που γεννά και τρέφει όλες αυτές τις κρίσεις. Να τη βρούμε και να την ακυρώσουμε, γιατί μόνο έτσι θα υπερβούμε, αποτελεσματικά και οριστικά, όλες τις προαναφερθείσες  κρίσεις.  

Ποια όμως είναι η δεσπόζουσα αιτία όλων αυτών των κρίσεων ;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι προφανής. Δεσπόζουσα αιτία είναι η κρίση του πολιτικού συστήματος, γιατί αυτό έχει το θεσμικό δικαίωμα, την ευθύνη και την ισχύ να αλλάζει και να ορίζει τα χαρακτηριστικά όλων των άλλων συστημάτων. Δεσπόζουσα αιτία είναι η κρίση του πολιτικού συστήματος.

Την αλήθεια αυτού του συμπεράσματος τη βλέπουμε καθημερινά στις αμφιλεγόμενης λογικής και ηθικής αλλαγές που το πολιτικό σύστημα με ευκολία, προχειρότητα και μεγάλη συχνότητα επιφέρει στα  προαναφερθέντα συστήματα. Αν συνεπώς δεν υπερβούμε τη δεσπόζουσα κρίση, αν δε γιατρέψουμε την ασθένεια, σωτηρία δεν θα υπάρξει.  Οι προσπάθειες μας για γιατρειά της παιδείας , της οικονομίας, της αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πόρων, της δημόσιας ασφαλείας, της λειτουργίας του κράτους, θα αποδειχτούν αναποτελεσματικές· θα αποδεχτούν μάταιες. Με νομοτελειακή βεβαιότητα θα κινούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο[1],  όπου προσπαθούμε να βελτιώσουμε τα συμπτώματα (τα αποτελέσματα), ενώ αφήνουμε την αιτία τους να μένει ανέγγιχτη και να δρα στα πλαίσια των ίδιων  θεσμικών/συμβατικών δυνατοτήτων  και δικαιωμάτων.

Η παραπάνω όμως άποψη, παρά την απλή και στέρεα λογική της, δεν γίνεται αποδεκτή από την πλειονότητα των πολιτών. Η πλειονότητα των πολιτών πιστεύει ότι δεσπόζουσα κρίση είναι αυτή της οικονομίας και ότι η υπέρβαση της θα οδηγήσει σε υπέρβαση όλων των άλλων κρίσεων.  Έτσι  ειδήμονες και απλοί πολίτες αρκούνται στο να διατυπώνουν απόψεις και προτάσεις για τη βελτίωση των συστημάτων  της παιδείας, της δημόσιας ασφαλείας, της παροχής υπηρεσιών υγείας,  της αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών  πόρων και άλλων, παραβλέποντας  ότι  οι αναμφισβήτητης λογικής αυτές προτάσεις δεν υιοθετούνται από το πολιτικό σύστημα διότι έχει ως πρωτεύοντα στόχο την κατάκτηση της εξουσίας από το κόμμα και όχι την εφαρμογή ορθολογικών ιδεών για το καλό του συνόλου· παραβλέποντας ακόμη ιστορικά γεγονότα ακύρωσης πετυχημένων θεσμών  και παραγωγικών μονάδων στην οικονομία, την παιδεία και αλλού, των οποίων η ύπαρξη εμπόδιζε την προώθηση των επιδιώξεων του πολιτικού συστήματος της Κομματοκρατίας.

Κατά την αντίληψη μας η κρίση που βιώνουμε είναι συστηματική  και οφείλεται στην αύξηση της εντροπίας του πολιτικού συστήματος· αύξηση που έχει σα νομοτελειακό αποτέλεσμα τη αποδόμηση των συστημάτων και την αδυναμία παραγωγής ωφέλιμου έργου·  ότι δηλαδή βλέπουμε να συμβαίνει  σήμερα στη Χώρα μας.

Στα πολιτικά συστήματα το μέγεθος της εντροπίας εκφράζεται με το βαθμό συγκέντρωσης της εξουσίας,  ο δε Νόμος της  Εντροπίας σ’ αυτά διατυπώνεται  ως ακολούθως:  «Όλες οι αυθόρμητες διεργασίες γίνονται προς την κατεύθυνση  της αύξησης της συγκέντρωσης  της εξουσίας» [2] . Αυτό σημαίνει ότι η αύξηση της συγκέντρωσης εξουσίας (η αύξηση της κοινωνικής εντροπίας), είναι νομοτελειακή πορεία, την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει γιατί ο αγώνας με τη Φύση είναι άνισος και τέτοιες προσπάθειες είναι  ουτοπικές.  Εκείνο που  μπορεί και πρέπει ο άνθρωπος να αλλάξει είναι η θεσμοθέτηση και η εφαρμογή κανόνων που μειώνουν, ουσιαστικά καθυστερούν, την αναπόφευκτη αύξηση της εντρππίας. Το φαινόμενο παρουσιάζει ομοιότητες με αυτό των σεισμών, όπου ο άνθρωπος αδυνατεί να ακυρώσει την εμφάνιση τους και το μόνο που του μένει είναι να λαμβάνει μέτρα που περιορίζουν τις καταστροφές  από την αναπόφευκτη παρουσία τους.  

Στη λογική συνεπώς της νομοτέλειας της εντροπίας,  υπέρβαση της βαθειάς και γενικής κρίσεως που βιώνουμε θα επιτευχθεί μόνο όταν δημιουργηθούν θεσμοί μείωσης της εντροπίας· όταν δημιουργηθούν θεσμοί παραγωγής  αρνητικής εντροπίας· όταν δημιουργηθούν θεσμοί μεταφοράς της εξουσίας που σήμερα ασκείται κατά 100% από αντιπροσώπους, στους φυσικούς ιδιοκτήτες  της εξουσίας,  στο Σύνολο (Set) των πολιτών.

Η λειτουργία όμως τέτοιων θεσμών, η λειτουργία μιας  τέτοιας Δημοκρατίας, είχε στο παρελθόν μεγάλες  λειτουργικές και οικονομικές δυσχέρειες για λογούς ευνόητους.  Οι δυσχέρειες αυτές περιόρισαν τη λειτουργία της Αληθινής Δημοκρατίας στα μικρά κράτη-πόλεις της αρχαίας Ελλάδας.

Σήμερα όμως, χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία, τόσο οι λειτουργικές , όσο και οι οικονομικές δυσχέρειες  αντιμετωπίζονται πολύ πιο εύκολα, αποτελεσματικά και με μικρό κόστος,  απ’ ότι στα κράτη-πόλεις της αρχαίας  Ελλάδας. Η μεγάλη αυτή αλλαγή οφείλεται στο ότι σήμερα, χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία η Πνύκα θα πηγαίνει στους Πολίτες και όχι οι Πολίτες στην Πνύκα.

Κάποια στοιχεία σχετικά με αυτή τη μεγάλη αλλαγή υπάρχουν στο άρθρο:  «Όταν η Πνύκα πάει στους πολίτες»   http://www.dd-democracy.gr/article.asp?Id=64