Γράφει η
Μερόπη Σπυροπούλου

Παρακολουθώντας, ἀπό τηλεοράσεως, τίς συνεδριάσεις τοῦ Κοινοβουλίου, ἀκοῦμε, συχνά, τόν ἑκάστοτε ἐπί τῆς ἕδρας Πρόεδρο νά ἀνακοινώνει πρός τό Σῶμα τῶν Βουλευτῶν τά ἑξῆς: «Σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι ἀπό τά θεωρεῖα τῆς Βουλῆς παρακολουθοῦν τήν Συνεδρίαση οἱ μαθητές καί οἱ μαθήτριες τοῦ τάδε Σχολείου, πού ἐπισκέφθηκαν σήμερα τό Κοινοβούλιο.Τούς καλωσορίζουμε...».

Τό Πρόγραμμα ἐπισκέψεων στό Κοινοβούλιο μαθητῶν καί μαθητριῶν, ἀπό τήν τελευταία Τάξη τῆς Πρωτοβάθμιας καί ἀπό ὅλες τίς Τάξεις τῆς Δευτροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, ἀπό διάφορα Σχολεῖα τῆς χώρας, καθιερώθηκε ἀπό τό 1994 - μέ προφανεῖς παιδευτικούς καί πολιτιστικούς στόχους - καί συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Περιλαμβάνει : α) τήν παρακολούθηση ἀπό τούς μαθητές ἐκπαιδευτικῶν προβολῶν σχετικῶν μέ τήν ἱστορία τοῦ κτηρίου, τόν τρόπο ὀργάνωσης καί λειτουργίας καθώς καί τήν ἀξία τῆς Βουλῆς καί τῆς Δημοκρατίας, β) ἐπίσκεψη στήν ἑκάστοτε ἔκθεση πού ὑπάρχει στήν Αἴθουσα Ἐλευθερίου Βενιζέλου καί γ) ξενάγηση στά θεωρεῖα τῆς αἰθούσης τῆς Ὁλομελείας ἀπό ὅπου καί παρακολουθοῦν, ἄν ὑπάρχει, τήν σχετική συνεδρίαση. Ὑπολογίζεται ὅτι, περίπου, 60.000 μαθητές καί μαθήτριες ἀπό περισσότερα ἀπό 1.600 Σχολεῖα,  παρακολουθοῦν αὐτό τό Πρόγραμμα κάθε χρόνο.

Εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονός ὅτι, ὁ λόγος τῶν Βουλευτῶν καί Ὑπουργῶν μέσα στήν αἴθουσα τοῦ Κοινοβουλίου, ἔχει ἀλλάξει δραματικά κατά τά 24 αὐτά χρόνια. Ὄχι μόνο σπανίζουν πιά οἱ ποιοτικές, νηφάλιες καί  π α ι δ ε υ τ ι κ έ ς  κάποτε ἀγορεύσεις, αὐτές πού ἐκφράζουν τήν οὐσιαστική ἔννοια τῆς Δημοκρατίας καί τῆς εὐπρέπειας πού ἐπιβάλλει τό ἴδιο τό ἀξίωμα τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ λαοῦ, ἀλλά, δυστυχῶς, δέν εἶναι πιά λίγες οἱ φορές, ιδιαιτέρως κατά τίς πρόσφατες συνεδριάσεις, πού – εὐτυχῶς μέ φωτεινές ἐξαιρέσεις - ὁ λόγος πού ἀκούγεται ἀπό τά ἕδρανα ἤ καί ἀπό τό βῆμα περιέχει χλευαστικές, ἀπαράδεκτες ἕως καί ὑβριστικές ἤ χυδαῖες ἐκφράσεις, ἐνῶ διδάσκει καί μιά ἄκρατη ἀντιπαλότητα, μέ μισαλλοδοξία ἕως καί μίσος μεταξύ Ἑλλήνων.

Σέ μιά Δημοκρατία, εἶναι, ἀσφαλῶς, ἀδιαμφισβήτητο καί ἀναφαίρετο τό  δικαίωμα τοῦ κάθε - ἐκλεγμένου ἀπό τόν λαό - Βουλευτοῦ,  Ὑπουργοῦ  ἤ/ καί μέλους τοῦ Προεδρείου τῆς Βουλῆς, νά ἐκφράζεται μέ ὅποιον τρόπο τοῦ ὑπαγορεύει ἡ ἀγωγή καί ἡ παιδεία του. Κατανοῶ ἀκόμη ὅτι, εἶναι ἐντελῶς οὐτοπικό τό νά προσδοκοῦμε, μόνο καί μόνο ἐπειδή ὁ λαός τούς ἐξέλεξε καί τούς ἔφερε στήν ἐξουσία, νά ὑπάρχει μιά - στοιχειώδης ἔστω - ποιότητα λόγου καί εὐπρέπεια συμπεριφορᾶς ἀπό ἀνθρώπους, πού δέν ἔχουν γαλουχηθεῖ ἤ ἐξοικειωθεῖ ἀπό νωρίς στήν ζωή τους μέ τέτοια νοήματα καί χαρακτηριστικά. Ἐπίσης, βεβαίως, εἶναι δικαίωμα τῶν ἐνηλίκων ψηφοφόρων νά τούς κρίνουν καί νά τούς ἐκλέγουν ἤ ὄχι.

*** 

Γιατί, ὅμως, οἱ ἀνήλικοι μαθητές μας νά γίνονται ἀκροατές ἑνός τέτοιου  λόγου,  ἐκχυδαϊσμένου καί καταστρεπτικοῦ γιά κάθε διάσταση ποιοτικῆς παιδείας ;

Τί μαθαίνουν, τί πρότυπα πρός μίμηση παρακολουθοῦν, ποιές συμπεριφορές καταγράφουν καί - ὅπως εἶναι φυσικό - ἀντιγράφουν; Ποιές θά εἶναι οἱ ἐπιπτώσεις στήν μεταγενέστερη συμπεριφορά τους  ἀπό τά ὅσα, τυχόν,«δ ι δ ά χ θ η κ α ν» ἐκεῖ στά θεωρεῖα τῆς Βουλῆς;

Στό σημεῖο αὐτό, θέλω, αὐθόρμητα καί εἰλικρινά, νά ἐκφράσω τήν συμπάθειά μου πρός τούς δασκάλους καί τούς καθηγητές πού συνοδεύουν τά παιδιά στίς ἐπισκέψεις αύτές. Κι αὐτό γιατί ἀναλογίζομαι τό δύσκολο ἔργο τους καί ἀναρωτιέμαι πῶς, ἄραγε, θά μπορέσουν, στήν συνέχεια, νά κάνουν μιά παρατήρηση σέ κάποιο ἀπό αὐτά τά παιδιά πού θά χρησιμοποιήσει  βρισιές ἤ χυδαιολογίες στόν λόγο του καί στήν συμπεριφορά του, ἤ πού ἐπιδίδεται σέ ἐνδοσχολική βία (bullying) γιά νά ταπεινώσει, νά κοροειδέψει, νά γελοιοποιήσει καί νά ἐξουθενώσει, ἠθικά καί ψυχολογικά,  ἕναν συμμαθητή του, τόν ὁποῖο φθονεῖ; Γιατί, ταιριάζει ἐδῶ νά θυμηθοῦμε τήν σοφή ρήση: «Ὁ Θεός νά σέ φυλάει ἀπό τόν φθόνο τῶν Ἑλλήνων». 

Ἡ ἀπάντηση, νομίζω, πού εἶναι πιθανόν νά πάρει σέ μιά τέτοια περίπτωση ἀπό τόν μαθητή στόν ὁποῖο ὁ ἐκπαιδευτικός θά κάνει τήν παρατήρηση εἶναι: «Αὐτά γίνονται καί στήν Βουλή...».

Ἀναρωτιέμαι ἐπίσης, μήπως τά παιδιά πού, ἀπό τήν σωστή οἰκογενειακή τους ἀγωγή ἤ καί ἀπό τόν χαρακτήρα τους, ὄντας καί κάπως μεγαλύτερα ἔχουν ἀρχίσει νά ὡριμάζουν, νά προβληματίζονται μέ κάποια σοβαρότητα, μήπως, λέω, φθάνουν νά αἰσθάνονται μιά δυσανεξία παρακολουθώντας κάποιες ἀπαράδεκτες σκηνές καί συμπεριφορές. Τί γνώμη ἄραγε σχηματίζουν αὐτά τά παιδιά γιά τό Δημοκρατικό μας Πολίτευμα; Μήπως καταλήγουν νά τό ἀπεχθάνονται μέ «ἀηδία» καί νά τό ἀπαξιώνουν ἐντελῶς στήν συνείδησή τους; Αὐτούς, ὅμως, τούς αὐριανούς πολίτες χρειάζεται ἡ πατρίδα μας; Μέ αὐτούς ἐλπίζουμε νά ξανακερδίσει τόν διεθνῆ σεβασμό;

Εἶναι ἀπόλυτη πεποίθησή μου ὅτι, μόνο μέ ἕνα ἀξιοσέβαστο ποιοτικό ἐπίπεδο τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ τῆς πατρίδας μας, δηλαδή, μέ πολιτικό πολιτισμό μποροῦμε νά ἐλπίζουμε γιά ἀποτελεσματική διαχείριση καί ἀντιμετώπιση τῶν μεγάλων κρίσεων καί τῶν δύσκολων ἐθνικῶν μας θεμάτων.

***

Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους, πού μέ εἰλικρινῆ ἀνησυχία καί στενοχώρια προσπάθησα νά ἐκθέσω, θέλω νά ὑποβάλω πρός τό Διοικητικό Συμβούλιο πού ἐποπτεύει τό «Ἵδρυμα τῆς Βουλῆς γιά τόν Κοινοβουλευτισμό καί τήν Δημοκρατία» τό ὁποῖο, ἀπό τό 2004, εἶναι ὐπεύθυνο γιά τόν σχεδιασμό καί τήν διαχείριση ὅλων τῶν ἐκπαιδευτικῶν προγραμμάτων, τήν ἑξῆς πρόταση : Νά συνεχιστοῦν μέν οἱ ἐπισκέψεις μαθητών στήν Βουλή γιά νά ἀποκτοῦν τά παιδιά τήν ἐμπειρία τῶν ἄλλων δράσεων,  ἀλλά νά  π ά ψ ο υ ν  νά παρακολουθοῦν ἀπό τά θεωρεῖα τίς ἀντίστοιχες συνεδριάσεις τοῦ Κοινοβουλίου.

Μέ τόν προσήκοντα σεβασμό πρός τόν θεσμό, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά προσθέσω ὅτι, ἡ ἐξοργιστική, ἀπαξιωτική καί θλιβερή εἰκόνα πού ἀναδίδεται πλέον ἀπό αὐτές τίς συνεδριάσεις τίς καθιστᾶ, κατά τήν γνώμη μου, « θέαμα ἀκατάλληλο γιά ἀνηλίκους».