Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Η εμμονή της κυβέρνησης στο ψέμα και η άρνησή της να υιοθετήσει  έναν στοιχειωδώς ρεαλιστικό πολιτικό λόγο, δικαιολογούν κάθε ανησυχία όχι μόνο για την ικανότητά της να βγάλει τη χώρα από την κρίση, αλλά και για τις πραγματικές της διαθέσεις.

Απ’ ότι φαίνεται, η κυβέρνηση δεν έχει κανέναν απολύτως φραγμό. Το μόνο που χρειάζεται για την στρατηγική της, είναι η διαιώνιση της ήττας για την αδιέξοδη πολιτική της.

Στο Eurogroup της 20^ης Φεβρουαρίου η κυβέρνηση και οι δανειστές  συμφώνησαν τελικά ότι θα … συμφωνήσουν.

Οπότε, την  τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε το ναυάγιο και αυτό είναι σημαντικό. Και τούτο διότι η χώρα δεν αντέχει νέες περιπέτειες.

Το ερώτημα όμως που τίθεται, είναι γιατί τότε χάσαμε τέσσερες μήνες στερώντας από την πραγματική οικονομία πολύτιμο χρόνο.

Οι επιδόσεις της κυβέρνησης ήταν πράγματι … εντυπωσιακές.

Ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπαν ότι η τρόϊκα έκανε πίσω, ότι δεν απαιτούνται μέτρα λιτότητας και ότι για κάθε δημοσιονομική επιβάρυνση, θα υπάρχει αντίστοιχα ισόποση ελάφρυνση.

Παραμύθια της Χαλιμάς.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση το μόνο που πέτυχε είναι ότι κέρδισε χρόνο.

Όμως η εξαγορά χρόνου έγινε με αποδοχή από την κυβέρνηση όλων όσων μέχρι χθες κατήγγειλε. Δηλαδή:

- Αποδέχεται σήμερα την προνομοθέτηση μέτρων ώστε να επιτευχθούν τα πλεονάσματα μετά το 2018, όταν χαρακτήριζε το γεγονός αυτό αντισυνταγματική ενέργεια.

- Αποδέχεται  τις θέσεις του ΔΝΤ, όταν έλεγε ότι δεν θα υποχωρήσει στις απαιτήσεις του.

- Εγκλωβίζει τη χώρα σε πολιτική λιτότητας για πολλά χρόνια, όταν έλεγε ότι δεν θα λάβει μέτρα πέραν του 2018.

- Υποστηρίζει ότι όχι μόνο θα επιτύχει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά θα λάβει και αντισταθμιστικά μέτρα, όταν έλεγε ότι τα πλεονάσματα αυτά δεν βγαίνουν.    

Από το «κανένα ευρώ νέα μέτρα» του κ. Τσίπρα, και το «ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα», φτάσαμε στο σημείο να βαφτίζουμε «δημοσιονομικά ουδέτερα» το κόψιμο των συντάξεων και τη μείωση του αφορολόγητου.

Στην πράξη η φράση αυτή, αποτελεί «το φύλλο συκής» μιας ιδιαίτερα οδυνηρής συμφωνίας.

Παρ’ όλα αυτά:

- Τα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης με μια «σοβιετικού τύπου» προπαγάνδα, διαλαλούν το «τέλος της λιτότητας», παρά τη διάψευση των Ευρωπαίων αξιωματούχων.

- Επίσης, ο υπουργός κ. Ν. Παππάς υποστήριξε ότι:

    α)  Τα νέα μέτρα που έρχονται, θα έχουν αντιστοίχιση με μέτρα ελάφρυνσης, ξεχνώντας την προϋπόθεση της επίτευξης των στόχων.

    β)  «Η μάχη κρίθηκε στην πολιτική συμφωνία και όχι στην τρόικα», παραβλέποντας τις δηλώσεις του Ντάισελμπλουμ ο οποίος είπε ότι πολιτική συμφωνία δεν υπάρχει.

- Τέλος, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Τζανακόπουλος δήλωσε ότι:

    α)   «Πετύχαμε μια συμφωνία που δεν περιλαμβάνει ούτε ένα ευρώ λιτότητα», και

    β) «Για κάθε ευρώ επιβάρυνσης που θα νομοθετείται, θα υπάρχει και ένα ευρώ ελάφρυνσης».

Προς τί λοιπόν όλος αυτός ο καυγάς όταν ένα μείον ένα, κάνει μηδέν;

Όμως:

- Ούτε λόγος για το νέο πακέτο που αφορά το φορολογικό, το συνταξιοδοτικό  και τα εργασιακά.

- Ούτε λόγος για το ότι δεν συμφωνήθηκαν τα χρόνια που θα απαιτηθούν τα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5%.

- Ούτε λόγος για την μη ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Τότε γιατί πανηγυρίζουν;

Μα για να κρατήσουν την κυβερνητική συνοχή και όσους οπαδούς τους έχουν απομείνει.

Είναι σαφές ότι ακόμα και η περιγραφή των αντισταθμιστικών μέτρων στη σκέψη των βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αποτελεί το μόνο τρόπο για να μπορέσει ο πρωθυπουργός να περάσει τα μέτρα από τη Βουλή.

Το συμπέρασμα είναι ότι το μότο «ποιος ζει ποιος πεθαίνει ως τότε», θα μας ακολουθεί μέχρι να φύγουν από την εξουσία, αφήνοντας ίσως τις βόμβες να σκάσουν το 2019 στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ. Ε.