Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Είναι ευρύτερα γνωστό ότι το εκπαιδευτικό σύστημα κάθε προηγμένης χώρας, συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο για μια εύρωστη και δημιουργική κοινωνία, ευνοϊκές προοπτικές για την ανάπτυξη και ελπιδοφόρο μέλλον. Για την επιτυχία των σκοπών αυτών, το σύστημα παιδείας και εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα πρέπει να είναι αξιοκρατικό και να κατροπτίζει τις ελπίδες της κοινωνίας, η οποία το υποστηρίζει και το προστατεύει.

Παρ’ όλα αυτά, εν μέσω έντονων αντιδράσεων από τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και από την εκπαιδευτική και πανεπιστημιακή κοινότητα, ψηφίστηκε από τη Βουλή το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας που ρυθμίζει καίρια ζητήματα και στις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Κατά τη συζήτηση στη Βουλή, οι αντιλήψεις οι οποίες εξετέθησαν από τον υπουργό κ. Μπαλτά, ότι δηλαδή:

- καταργείται η αριστεία η οποία υπήρχε από την εποχή του Ομήρου και του Περικλή και η οποία έχει υιοθετηθεί από όλες τις προηγμένες κοινωνίες του κόσμου, χαρακτηρίζοντάς την μάλιστα ως «ρετσινιά»,

-  καταργούνται στην ουσία τα Πειραματικά σχολεία και

- καταργείται κάθε αξιολόγηση του διδακτικού προσωπικού στα σχολεία (η αντίληψη αυτή συναντήθηκε μόνο σε ακραία καθεστώτα),

έχουν τη λογική του απόλυτου εξισωτισμού και ισοπεδωτισμού.

Παρά τις έντονες αντιδράσεις ο κ. Μπαλτάς αποφάσισε ακόμη να επαναφέρει ουσιαστικά τις συνδικαλιστικές παρατάξεις στην συνδιοίκηση των Πανεπιστημίων, έχοντας παρακαταθήκη το νόμο 1268 του 1982 του ΠΑΣΟΚ, να επιτρέψει στους κομματικούς στρατούς να ορίζουν και να «αξιολογούν» αυτοί και κανένας άλλος τις διοικήσεις και το εκπαιδευτικό προσωπικό και τέλος να καταστρέψει κάθε θεσμικό και αξιολογικό δεσμό με τα δυτικά Πανεπιστήμια.

Όμως σήμερα στούς χώρους της ανώτατης εκπαίδευσης, οι συνδικαλιστές εκπροσωπούν μικρές φανατικές μειοψηφίες, που δεν έχουν σχέση με την κοινωνία, την ευημερία, την πνευματική δημιουργία και την ανάπτυξη.

Η αντίληψη του κ. Υπουργού γίνεται πιο οπισθοδρομική τη στιγμή που η διαπλοκή ανάμεσα σε καθηγητές και φοιτητές πλέον νομιμοποιήθηκε. Επίσης οι φοιτητές θα ψηφίζουν με βάση το ιδιωτικό τους συμφέρον, αδιαφορώντας πλήρως για το συλλογικό. Οι εκλογείς ξέρουν ότι σε καθε περίπτωση οι φορολογούμενοι θα χρηματοδοτούν τα Πανεπιστήμια διατηρώντας τα ανοιχτά, και επομένως δεν θα έχουν κανένα κίνητρο να παράγουν καλές αποφάσεις, καθόσον δεν αναλαμβάνουν το κόστος των κακών αποφάσεών τους.

Την ίδια στιγμή το νομοσχέδιο:

-       Καταργεί την αναγκαία για την ανάπτυξη της χώρας και για τη μόρφωση και απασχόληση της φτωχότερης νεολαίας, Μέση Τεχνική Εκπαίδευση.

-       Καταργεί, όπως προαναφέραμε, στην ουσία τα Πειραματικά Σχολεία, επαναφέροντας το θεσμό της κλήρωσης για την εισαγωγή των μαθητών τους, καταστρέφοντας ταυτόχρονα έναν από τους λίγους επιβιώσαντες πιλότους ποιοτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας.

-       Στραγγαλίζει σταδιακά, με τα άρθρα που εισάγει, μέχρι τελικής εξόντωσης τα Ιδιωτικά Σχολεία.

-       Αφαιρεί από τις Γενικές Εξετάσεις το μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, που αποκαλύπτει τις εκφραστικές δυνατότητες της γλώσσας μας και παράλληλα μειώνει τις ώρες διδασκαλίας της υπέρ της ...κούφιας και κακογραμμένης Κοινωνιολογίας της Γ’ Λυκείου.

Επιπλέον ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας κ. Κουράκης, μετά την αναγγελία για την κατάργηση του ΑΣΕΠ, άλλαξε τον τρόπο επιλογής των Διευθυντών των Σχολικών Μονάδων, ώστε να εκλέγονται από το σύνολο των εκπαιδευτικών κάθε σχολείου.

Θαυμάσια ιδέα και δημοκρατική. Αρκεί οι εκλογείς εκπαιδευτικοί να αναλάβουν το κόστος και το όφελος των επιλογών τους. Να αυτονομηθούν δηλαδή τα σχολεία και οι γονείς να τα επιλέγουν για τα παιδιά τους, ελεύθερα.

Έτσι αν, για δικούς τους λόγους, εκλέξουν κάποιον «άχρηστο» για Διευθυντή, στην καλύτερη περίπτωση ελάχιστοι μαθητές θα προτιμήσουν το σχολείο τους, κατά συνέπεια το σχολείο δεν θα επιχορηγείται από την Επιτροπή Παιδείας του Δήμου λόγω έλλειψης μαθητών, με άμεση συνέπεια το σχολείο αυτό να κλείνει. Μετά από αυτό οι εκπαιδευτικοί αυτοί θα ψάχνουν να καλύψουν το ωράριό τους  σε «εύρωστα σχολεία»  

Δέχεται ο κ. Κουράκης αυτή την έτι περαιτέρω διεύρυνση της δημοκρατίας στο σχολείο;

Αυτό είναι λοιπόν το όραμα της Αριστεράς; Καμιά νέα ιδέα, καμιά καινοτόμο πρόταση, καμιά γνώση για το τί γίνεται στον κόσμο;

Στην ουσία δεν πρόκειται μόνο για ένα αντιμεταρρυθμιστικό πλήγμα στην εκπαίδευση. Πρόκειται για ένα μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου μορφωτικού, παραγωγικού και πολιτικού υποβιβασμού της χώρας.

Γι’ αυτό το λόγο η εισαγωγή μέσω του νομοσχεδίου των «ημετέρων» στα ΑΕΙ και στα σχολεία, δεν είναι ο σκοπός αλλά το μέσο με το οποίο θα περάσει ο πλήρης έλεγχος της εκπαίδευσης στην Κυβέρνηση και στο Κόμμα.

Μερικοί από όσους αντιδρούν σ’ αυτό το νομοσχέδιο, λένε ότι αυτό οφείλεται σε ιδεοληψίες και σε προχειρολογίες του ΣΥΡΙΖΑ ή ότι θέλει να βολέψει τους δικούς του ανθρώπους.

Αυτές οι απόψεις υποτιμούν τον κίνδυνο που κρύβεται πίσω απ’ αυτήν την εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμηση. Πιο σωστά βλέπουν εκείνοι που μιλάνε για συνειδητή πολιτική GREXIT  στην παιδεία.

Xρειάζεται πραγματικά μια μεγάλη συστράτευση για  τα πρώτιστης σημασίας θέματα παιδείας, όχι μόνο των ανθρώπων της εκπαίδευσης, αλλά όλου του λαού, ώστε ο αγώνας να γίνει αδιάκοπος, να αποκτήσει το μεγαλύτερο δυνατό πλάτος και τη μεγαλύτερη ένταση, για να ακυρωθεί στην πράξη η απόπειρα αυτή της Κυβέρνησης να δώσει με το νομοσχέδιο ένα καταστροφικό χτύπημα στην εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες και η χώρα να ξαναβρεί τα Πανεπιστήμιά της, όχι απλά σαν παραγωγούς γνώσης, αλλά σαν καταφύγια της ελεύθερης δημοκρατικής σκέψης και δράσης.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.