Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

       Είναι γεγονός ότι υπάρχει μια εικόνα παρακμής του δημόσιου ελληνικού πανεπιστημίου, με ευθύνη  της σημερινής και προηγούμενων κυβερνήσεων.

       Είναι  προφανές επίσης ότι ο έλεγχος των πανεπιστημίων εκ μέρους της Πολιτείας, λειτουργεί ως τροχοπέδη στην εξέλιξή τους.

       Ωστόσο μέσω της αναθεώρησης του άρθρου 16, θα μπορούσε να αναβαθμιστεί και να ενισχυθεί το κρατικό πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα θα εναρμονιζόταν  το Σύνταγμα της χώρας με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, ώστε να επιτρέπεται και στη χώρα μας να λειτουργούν και μη κρατικά πανεπιστήμια.

       Είναι αλήθεια ότι η χώρα μας κατέχει μια μοναδική πρωτοτυπία. Είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη, αν όχι σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου ο κοινός νομοθέτης δεν είναι ελεύθερος να ρυθμίσει το καθεστώς των πανεπιστημίων σύμφωνα με τις εκπαιδευτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ανάγκες κάθε εποχής.

       Η σημερινή στάση της πλειοψηφίας των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, οι  οποίοι λόγω ιδεοληψίας αλλά και από το φόβο του πολιτικού κόστους ακύρωσε την αναθεώρηση του άρθρου 16, εκτός από εθνικά επιζήμια είναι και εξόχως υποκριτική.

       Και τούτο διότι δεν αντιλαμβάνονται αλήθειες, όπως:

       Αφού επιτρέπεται το ιδιωτικό νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο, γιατί να μην επιτρέπεται και το ιδιωτικό πανεπιστήμιο;

       Αφού έχει αποδειχθεί και η πράξη το έχει δείξει ότι τα δημόσια πανεπιστήμια αναβαθμίζονται με την συνύπαρξη ιδιωτικών, γιατί τότε η απαγόρευση;

       Δεν σκέπτονται το κόστος και την ταλαιπωρία των οικογενειών που στέλνουν τα 18χρονα παιδιά τους στο εξωτερικό να σπουδάσουν, πολλές φορές μάλιστα κάτω από αντίξοες συνθήκες;

       Με την απόφασή τους αυτή διατηρείται το εκπαιδευτικό χάσμα μεταξύ πλουσίων και μεσαίας τάξης, αφού οι δεύτεροι χάνουν την ευκαιρία να σπουδάσουν σε ένα πολύ καλό πανεπιστήμιο το οποίο θα απαιτεί μεν δίδακτρα, χωρίς όμως τα επιπλέον έξοδα διαβίωσης σε μια ξένη χώρα ή ακόμα και σε άλλη πόλη εντός Ελλάδας.

       Η παιδεία πρέπει και μπορεί να γίνει στην πράξη μοχλός για την ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας.

       Είναι σίγουρο ότι η Ελλάδα, με τη λειτουργία  μη κρατικών πανεπιστημίων, μπορεί να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό κέντρο όλης της Μεσογείου.

       Παράλληλα θα εξασφάλιζε σημαντικά έσοδα από τους χιλιάδες ξένους φοιτητές που θα σπούδαζαν στη χώρα μας και συγχρόνως θα αξιοποιούσε το σημαντικό επιστημονικό δυναμικό της που βρίσκεται εντός και εκτός της Ελλάδας.

       Το πέτυχαν άλλες χώρες. Γιατί να μην το πετύχουμε και εμείς;

       Το παράδειγμα της Κύπρου, είναι χαρακτηριστικό. Στο νησί λειτουργούν τρία (3) δημόσια και πέντε (5) ιδιωτικά πανεπιστήμια και όλα αξιολογούνται από τον ίδιο φορέα.

       Η συνύπαρξη αυτή έχει ως αποτέλεσμα αφ’ ενός τα δημόσια πανεπιστήμια να ανέβουν βαθμίδες  στην παγκόσμια κατάταξη και αφ’ ετέρου τα μη κρατικά πανεπιστήμια να συμβάλλουν στην Κυπριακή οικονομία με ποσό  που προσεγγίζει το 1 δις ευρώ.

       Ας σκεφτούμε επίσης ότι και το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων οφείλει το 40% του ΑΕΠ στη λειτουργία ιδιωτικών Κολεγίων και Πανεπιστημίων.

       Αλλά και η γειτονική μας Τουρκία έχει περισσότερους από 50 χιλιάδες ξένους φοιτητές στα ιδιωτικά πανεπιστήμια που λειτουργούν στη χώρα.

       Ωστόσο, τώρα πια δεν ισχύει μόνο το σύνταγμα της χώρας, αλλά  δίπλα σ’ αυτό λειτουργεί και το Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο και αυτό πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη.

       Κατά συνέπεια μη κρατικά πανεπιστήμια τα οποία ιδρύονται και λειτουργούν σε άλλες χώρες μέλη της ένωσης, θα έχουν τη δυνατότητα να έλθουν και να εγκατασταθούν εδώ ιδρύοντας πανεπιστημιακά παραρτήματα.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.