Γράφει ο Πάνος Ν. Λύρας*

Κύριε Διευθυντά,

1. Με τις «δημιουργικές ασάφειες» και τις «καταστροφικές σαφήνειες» του κ. Γιάνη Βαρουφάκη, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε ένα πανευρωπαϊκό ιδιότυπο ρατσιστικό ανθελληνισμό, αχρείαστο και ζημιογόνο. Η σειρά των γεγονότων θα μπορούσε, νομίζω, να περιγραφεί ως εξής:

α.- Μια φορά και ένα καιρό, μια ομάδα ανθρώπων, χατιρικά, για διαφόρους λόγους, έγινε δεκτή σε ένα σωματείο, σε ένα σύλλογο, σε μια ΕΟΚ (τότε), στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, τέλος πάντων.
β.- Οι άνθρωποι που τη δέχτηκαν αυτή την ομάδα (δηλαδή οι Ευρωπαίοι) ήταν σοβαροί άνθρωποι και το θεώρησαν δεδομένο ότι σοβαροί θα ήταν και οι «καινούργιοι» (newcomers) που δεν ήταν άλλοι από τις αφεντιές μας.
γ.- Πλουσιοπάροχα λοιπόν οι Ευρωπαίοι έδωσαν τα πάντα στους Έλληνες (δάνεια, βοήθεια, παράδειγμα), αλλά οι τελευταίοι δεν μπόρεσαν  να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών, έπεσαν έξω, χρεοκόπησαν και ζήτησαν τη βοήθεια (πάλι) των Ευρωπαίων.
δ.- Οι Ευρωπαίοι, σαν τον καλό πατέρα της παραβολής, καλοδέχτηκαν τον «άσωτο υιό» τους, τον δάνεισαν με συμβολικό επιτόκιο (2%) και συμφώνησαν μαζί του (με ένα συμφωνητικό – μνημόνιο) να σοβαρευτεί, γιατί υπάρχουν και άλλα παιδιά στο κοινό ευρωπαϊκό σπίτι και ζηλεύουν.
ε.- Ο φίλος μας ο Έλληνας, όχι μόνο δεν σοβαρεύτηκε, αλλά έβγαλε και γλώσσα και ανακήρυξε τοκογλύφους τους λαούς που τον δάνεισαν για πολλοστή φορά.
στ.- Άλλοι λαοί, που και εκείνοι είχαν προβλήματα και βοηθήθηκαν, μπόρεσαν και ορθοπόδησαν και μπήκαν σε σειρά. Αναφέρομαι στους Ιρλανδούς, Πορτογάλους και Κυπρίους.
ζ.- Ούτως εχόντων των πραγμάτων, τί λέτε  φίλοι συμπατριώτες, μας παίρνει να παραπονούμαστε και από πάνω και σαν τη μύγα στο γάλα να γινόμαστε στόχος πανευρωπαϊκά; Δεν είναι καλύτερα να παραδειγματιστούμε από τους Ιρλανδούς, τους Κυπρίους και τους Πορτογάλους;

2. Αυτή είναι, φίλε συμπατριώτη, η μία αφήγηση, της αυτοκριτικής, αυτή που μας έμαθαν οι γονέοι μας και μας επιβάλλει η λογική και η Εθνική περηφάνια. Βεβαίως υπάρχει και η άλλη αφήγηση που κυκλοφορεί σε μερικά πρωϊνάδικα, σε μερικά καφενεία, σε μερικά μυαλά και στόματα που μια ζωή έμαθαν να γκρινιάζουν και να τους φταίνε οι άλλοι (Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι). Κάποιοι ζουν με την ψευδαίσθηση ότι ο Κέινς ή ο Μαρξ θα μπορούσε να λύσει τα σύγχρονα οικονομικά προβλήματά μας. Πρόκειται για τους παλαιοημερολογίτες της οικονομίας, που ζουν στον κόσμο τους.

3. Η λιτότητα, η εξοικονόμηση πόρων, είναι αρετή και νοικοκυροσύνη. Όταν ένας υπερδανείζεται και ζει πάνω από τις οικονομικές του δυνατότητες, μπορεί να παρομοιαστεί με υπέρβαρο, που για να επιζήσει, οφείλει κάποια στιγμή να κάνει δίαιτα. Μέχρι τώρα (αυτήν την πενταετία, 2010-2014) σ’ αυτό το στάδιο είμαστε και καλώς βρεθήκαμε εκεί γιατί οικονομικά έπρεπε να «αποτοξινωθούμε» από την προηγηθείσα κραιπάλη. Και δυστυχώς η λιτότητα αυτή είχε παρενέργειες δυσάρεστες, 1 ½ εκατομ. ανέργους, κλείσιμο καταστημάτων, στασιμότητα. Όμως δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά .Νομοτελειακά, τα γεγονότα αυτή τη σειρά ακολουθούν: Την κραιπάλη την ακολουθεί η λιτότητα και τη λιτότητα οι επενδύσεις που θα φέρουν στο τέλος την απασχόληση και την ανάπτυξη. Όσοι νομίζουν ότι οι μεταρρυθμίσεις, το νοικοκύρεμα, η λιτότητα είναι περιττά, κάνουν μεγάλο λάθος. Και σήμερα κάποιοι πολιτικοί να μην παριστάνουν τον πονηρό κατηγορώντας τις λιτότητες και τα μνημόνια. Εκ του ασφαλούς – αφού άλλοι φορτώθηκαν το πολιτικό κόστος των δύσκολων αποφάσεων – έρχονται να καρπωθούν τώρα την έτοιμη για ανάπτυξη εποχή. Μα, μήπως και ο κούκος έτσι δεν κάνει; Αφήνει τα άλλα πουλιά να χτίσουν τις φωλιές τους και στην κατάλληλη ώρα πηγαίνει κάνει κατάληψη της ξένης φωλιάς και γεννάει τα αυγά του.

4. Αυτό που φοβούμαι τώρα δεν είναι μήπως ο κούκος γεννήσει σε ξένη φωλιά. Νοιάζομαι μη τυχόν ο απρόσμενος ανθελληνισμός που οσονούπω (σε λίγο) έρχεται μας διώξει και από τη φωλιά και από το (ευρωπαϊκό) δέντρο. Κυκλοφορούν πολλοί πιλότοι, διαθέσιμοι και ικανοί να ρίξουν το αεροπλάνο στα βράχια των Άλπεων.

* Οικονομολόγος