Γράφει ο Κυριάκος*

Λοιπόν τέλειωσε το πρώτο μάθημα! Αισθάνομαι ότι μου φυγε ένα βάρος, όμως έχω άλλες τρεις μάχες να δώσω. "Μάχες; Τι μάχες; Δεν είσαι και στον πόλεμο" θα πει κάποιος

Όποιος έχει περάσει από το στάδιο αυτό της ζωής του καταλαβαίνει ότι πρόκειται για έναν πόλεμο. Όλοι λένε ένας χρόνος είναι θα περάσει. Αυτό που δεν γνωρίζουν όμως είναι ότι μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία των πανελλαδικών, από αυτή την ακατάπαυστη προσπάθεια (υπερπροσπάθεια) οι μαθητές καταρρακώνονται. 

Φίλε μαθητή που δίνεις πανελλήνιες

Έχεις θυσιάσει πολλά πράγματα για να βρίσκεσαι εδώ που βρίσκεσαι και έχεις ξοδέψει όλες σου τις δυνάμεις για να φτάσεις σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο γνώσεων και αυτό γιατί; Για να περάσεις σε μια καλή σχολή; Ποια είναι καλή σχολή; Η ιατρική; Η νομική; Ποια; Θα γίνεις γιατρός και θα γράφεις φάρμακα σε υπερήλικους για να βγάζεις έναν βασικό μισθό και να ζήσεις την οικογένειά σου; 

Δεν μπορώ να καταλάβω πραγματικά γιατί επιθυμείς να εισέλθεις σε μια από αυτές τις σχολές με κάθε τίμημα φίλε μου. Έχεις περάσει μια χρονιά κατά την οποία η ψυχολογία σου εναλλασσόταν καθημερινά. Τη μια έκλαιγες επειδή έγραψες 60/100 την άλλη χαιρόσουν και ένιωθες ικανοποιημένος επειδή έγραψες 90/100 και πως θα ωφεληθείς από αυτό; Αν είσαι τυχερός θα περάσεις ναι αλλά αυτό που προσπαθώ να σου εξηγήσω για να μην περιαυτολογώ είναι ότι δεν έχει σημασία να περάσεις σε μια καλή σχολή

Αυτό που έχει σημασία είναι να κάνεις την προσπάθειά σου όχι όχι γι’ αυτούς αλλά για σένα. Να καταφέρεις να ξεπεράσεις τα όριά σου και να χτίσεις μια προσωπικότητα θεμελιωμένη στην προσπάθεια και όχι στην υποταγή, την υποταγή σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο έχει χάσει κάθε αξία. Γι’ αυτό, λοιπόν, το ζήτημα είναι να του δώσουμε εμείς αξία. Σταμάτα να "κράζεις" το εκπαιδευτικό σύστημα και την πολιτεία και απλά κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς για σένα. Και όταν μπαίνεις στην αίθουσα και σου δίνουν τα θέματα πες τους "θα πουλήσω ακριβά το τομάρι μου. Δεν πρόκειται να οδηγηθώ σ’ αυτό που με στέλνετε. Εγώ είμαι εδώ για μένα και όχι για εσάς".

Γι’ αυτό λοιπόν χαλάρωσε κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς. Αν όμως αποτύχεις μην στεναχωρηθείς. Ναι, ξέρω προσπαθούσες τόσο καιρό γι’ αυτή τη στιγμή, ξεπέρασες τις δυνατότητές σου όμως σκέψου τα εφόδια που απέκτησες σε όλη αυτή τη διαδρομή. Το νιώθεις ότι ωρίμασες και η αποτυχία είναι πάντα μέσα στη ζωή. Θα έχεις δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Η ζωή δεν κρίνεται από 4 ή 5 διαγωνίσματα όπως σου έχουν δείξει στο σχολείο. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να μην τα παρατήσεις να συνεχίσεις να προσπαθείς και η προσπάθειά αυτή κάποια στιγμή θα αποδώσει. Όπως μου είχε πει ένας καθηγητής μου "αν κερδίσεις τη μάχη δεν σημαίνει ότι κέρδισες και τον πόλεμο και αντίστοιχα αν τη χάσεις τη μάχη αυτή απλά συνεχίζεις και προσπαθείς περισσότερο".

Γι’ αυτό μην δίνεις σημασία στους καθηγητές που σε κρίνουν, στα άτομα που σε υποτιμούν και σε όσους δεν πιστεύουν σε σένα και κάνε κάτι για τον εαυτό σου γιατί ούτε η ζωή σου θα πάρει το δρόμο της αν τα "καταφέρεις" και περάσεις ούτε θα σε εκτιμήσει κανένας περισσότερο. Κάνε ό,τι κάνεις για σένα διότι η πραγματική χαρά δεν έρχεται μόνο από την επιτυχία αλλά και από την προσπάθεια που έκανες για να επιτύχεις τον στόχο σου.

*18χρονος υποψήφιος φοιτητής