Γράφει ο Θανάσης  Γριτσόπουλος

Προχθές δοκίμασα να βρω τον φίλο μου τον Μιχάλη που είχα αρκετό καιρό να τον δώ. Θεώρησα σκόπιμο να τον ειδοποιήσω με ενα τηλεφώνημα για την πρόθεσή μου αλλά δοκίμασα τρεις τέσσερες φορές και το τηλέφωνό του δεν απαντούσε. Ξεκίνησα λοιπόν, λίγο μετά το μεσημέρι, να πάω να τον δώ στο σπίτι του προκειμένου να μάθω πώς είναι, να πούμε καμμιά σαχλαμάρα να γελάσουμε και να τον βάλω να κεράσει  κανένα τσίπουρο να τα τσούξουμε.

Πήγα λοιπόν στο σπίτι του και από την είσοδο κατάλαβα αμέσως οτι κάτι δεν πήγαινε καλά,  από διαίσθηση είχα κάνει διάνα. Όλη η οικογένεια, έχει αρκετά μέλη,  ηταν στα μαύρα της πανιά.  Προσπάθησα δια της ευθείας οδου, κατόπιν δια της τεθλασμένης και κάθε άλλης ορθοδόξου και ανορθοδόξου ατραπού,  να καταλάβω τι συμβαίνει αλλά οι άνθρωποι μιλούσαν λιγότερο και από την Σφίγγα. Βεβαίως με ρώτησαν τι θα επιθυμούσα να μου προσφέρουν και εγώ αρνήθηκα ευγενικά αφού κάθε επιθυμία για τσίπουρο είχε πάει περίπατο,  απο τον φόβο μην τυχόν αντι για τσίπουρο κατέφθανε κανένα δισκάκι με κονιάκ, παξιμαδάκι και καφέ. Εξω απο εμάς. Πέρασε λοιπόν κανένα δεκάλεπτο και είχα πάρει απόφαση οτι δεν επρόκειτο να πάρω λέξη  απο τον γενικώς ομιλιτικότατο Μιχάλη ούτε απο κανένα άλλο μέλος της οικογένειας μέχρι που σε κάποια στιγμή, ξαφνικά και από το πουθενά ήρθε η καταστροφή.  Με ποιόν τρόπο;  Κουδούνισε το Τηλέφωνο.  Το τι επακολούθησε είναι αδύνατον να περιγραφεί, ακόμα και ο αξέχαστος Α. Σακελλάριος θα ήταν πολύ δύσκολο να στήσει μια τέτοια σκηνή. 

Για κάποια δευτερόλεπτα όλοι πάγωσαν, απέκτησαν μια ακαμψία, σαν αυτήν που περιγράφουν οτι προσβάλlει ξαφνικά ανθρώπους που εργάζονται σε μεγάλα ύψη ή σε πολυ επικίνδυνα άλλα επαγγέλματα. Θυμάμαι οτι είδα μόνον μάτια να κινούνται και να προσπαθούν να αποφασίσουν περί του πρακτέου. Ο μόνος αμέτοχος, άσχετος , αδαής, αδικαιολόγητα άφωνος και ακίνητος ήμουν εγώ και όλα αυτά γιατι?  Επειδή κουδούνισε το τηλέφωνο του σπιτιού. Για να βγούμε όλοι απο αυτή την υποβολή, δοκίμασα απλώνοντας το χέρι μο,  να σηκώσω το ακουστικό, βλέποντας οτι τα δευτερόλεπτα περνούσαν χωρίς να μειώνεται η έντασις στους παρευρισκόμενους αλλά και χωρίς να υπάρχει έστω και υποψία για πρόθεση να σταματίσει κάποιος το τηλέφωνικό ουρλιαχτό.  Και τότε όλοι έπεσαν επάνω στο χέρι μου, που προσπαθούσε να πιάσει το τηλέφωνο και όχι στο ίδιο το τηλέφωνο που εξακολουθούσε να κουδουνίζει βασανιστικά επιμονα μέσα στόν χώρο και έμοιαζε το κουδούνισμα αυτό σαν σειρήνα πρίν απο τον βομβαρδισμό. Για μερικά ακόμα δευτερόλεπτα εξακολούθησε το κουδούνισμα, η ακινησία και η αγωνία, και ξαφνικά το τηλέφωνο, ξαφνικά και απρόσμενα  όπως είχε αρχίσει, ετσι ξαφνικά και απρόσμενα, μετα απο τόσα βασανιστικά δευτερόλεπτα, σταμάτισε.

Σιγά σιγα, σφυρίζοντας αδιάφορα, άρχισαν άνθρωποι και  πράγματα να επανέρχονται στην κανονικότητα.  Οπως μετά τον σεισμό, όταν πλέον το πάτωμα έχει σταματήσει να τρέμει, οι άνθρωποι είναι βέβαιοι οτι οι τοίχοι και το ταβάνι είναι στην θέση τους, όλοι ρωτουν τους άλλους, γιατί φοβήθηκες?  Ενας απλός σεισμός ήταν. Πέρασε.  Για εμένα βέβαια ο σεισμός  έχει  γεωλογική προέλευση, αλλά προκαλείται ενίοτε και από τις  Βουλές του Κυρίου οι οποίες είναι ως επι το πλείστον άγνωστες. Ομως το κουδούνισμα του τηλεφώνου  που είχε προηγηθεί και προκάλεσε ολη αυτή την αναστάτωση,  δεν μπορεί να ηταν Θεϊκής  προέλευσης.  Πέρασαν μερικές στιγμές ηρεμίας και ζήτησα να μάθω γιατί αυτό τοτηλεφώνημα  έκανε αυτή την ζημιά που έκανε.  Προξένησε ολο αυτόν τον τρόμο, και με τις δυο έννοιες του τρόμου,  χωρίς καν να απαντηθεί η κλήση.  Τι το τόσο τρομερό έκρυβε αυτό το τηλεφώνημα. Τους έπεισα οτι το ενδιαφέρον  μου ήταν καθαρά φιλικό μεσα στα πλαίσια του αν, του που και  του πόσο μπορούσα να βοηθήσω και  αν η μη απάντηση των πρωϊνών τηλεφωνημάτων μου είχε σχέση με το συμβάν και άρχισαν να μου δίνουν σε στύλ εξομολόγησης τις απαντήσεις και εξηγήσεις που ζήτησα.

Η ιστορία εκ πρώτης όψεως κοινότατη, με χιλιάδες παραδείγματα να έρχονται σε φώς κάθε ημέρα, όμως αν δούμε τα πράγματα μόνον στατιστικά θα έχουμε αρνηθεί τελείως την ανθρωπιά μας και την νοημοσύνη μας.  Η δική μου λογική μπορεί να μην είναι η καλύτερη όμως μου επιβάλλει να δω το θέμα απο την πλευρά του αδυνάτου.  Τον τελευταίο καιρό μου είπαν οτι είναι αδύνατον να ησυχάσουν από το  ενοχλητικό  τηλέφωνο,  το δε πρόσφατο χρονικό διάστημα το τηλέφωνο έχει εξαγριωθεί και πρό του κινδύνου να συγχίζονται όλη την ώρα δεν το απαντούν και όσο δεν απαντούν αυτό γίνεται όλο και αγριότερο. Αποκάλυψαν οτι υφίστανται μια τρομερή ψυχολογική πίεση απο τηλεφώνου. Χτυπάει είπαν απο αξημέρωτα μέχρι και μετά την δύση του ήλιου και αυτό τους διαλύει όλους αφού εργάζονται σε διαφορετικές εργασίες, με διαφορετικά ωράρια και διαφορετικές  ώρες αναπαύσεως.  Ρώτησα σε αυτό το σημείο για ποιό λόγο δεν απάντησαν τίς  προηγούμενες τηλεφωνικές κλήσεις μου και μου είπαν για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Επειδή τούς ζητούν διάφορα στοιχεία για τον Βασιλάκη, της οικογενείας. Τον ψάχνουν απο κάποια εταιρία πληροφόρησης αλλά δεν μπορούν να ενημερώσουν  αν δεν γίνει ταυτοποίηση. Και πρέπει να μιλήσουν στον ίδιο και για να βεβαιωθούν χρειάζονται  κάποια στοιχεία. Και τους  ζητούν την ημερομηνία γεννήσεως του Βασιλάκη, τον αριθμό ταυτότητος και τον ΑΦΜ  του.  Και  αυτά  τα στοιχεία δεν μπορούν να τα δώσουν από το τηλέφωνο στον κάθε ένα, γιατί είναι δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα .  Και οφείλω να πώ οτι η εξομολόγηση άρχισε μετά απο πολύ δισταγμό και επιφύλαξη καθώς  και οτι στην αρχή δεν ήταν σύμφωνα όλα τα μέλη της οικογένειας. Εβλεπα και αντιλαμβανόμουν  εκτός απο την προφορική, την ομιλία των ματιών,  άλλοτε αρνητική, άλλοτε επιφυλακτική, αλλοτε καταφατική και πάντοτε με την έντονη παρουσία του φόβου. Αλλά αφού άρχισε την εξομολόγηση ο Μιχάλης και με δεδομένο τον δεσμό μου με την οικογένεια τελικά πείσθηκαν, ίσως με την ελπίδα οτι ήταν δυνατόν να τους υποδείξω  κάποια  λύση.  Βλέπετε οτι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Η  ιστορία μου έφερε στο μυαλό την πρόσφατη υπόθεση που βλέπαμε στην τηλεόραση με κάποιο κακοποιό που ασελγούσε στο θύμα του  ολόκληρη την  νύκτα  που το είχε όμηρο στα χέρια του. Αισθάνθηκα οτι  και αυτοί οι άνθρωποι που είχαν δηλώσει τηλεφωνικώς  εταιρία πληροφόρησης  διέπραταν  ένα αδίκημα.  Ενας ιατροδικαστής μπορεί να διαπιστώσει αν έχει πραματοποιηθεί ένας σωματικός βιασμός με την πλήρη σημασία του όρου. Ο ψυχολογικός βιασμ ός όμως  όσο και να είναι κατ΄επάγγελμα ή ίσως κατ΄εξακολούθηση, ή ίσως κατ΄επάγγελμα και κατ΄εξακολούθηση δεν μπορεί να διαγνωσθεί και να καταλογισθεί σε κάποιο δράστη  γιατί ακόμα δεν έχουμε ανακαλύψει που βρίσκεται αυτή η  έρημη ψυχή μέσα στο ανθρώπινο σωμα.  Τολμώ να πω λοιπόν οτι η εταιρία πληροφόρησης βιάζει ψυχολογικά  εδώ και αρκετό χρονικό διαστημα κατ΄επάγγελμα και κατ΄εξακολούθηση ολόκληρη την οικογένεια. Θα μου πήτε οτι η κατηγορία είναι  ασαφής ως πρός τον δράστη και  τα αίτια. Ισως, όμως παρακαλώ περιμένετε  να σας πώ οτι σαν πρώτη συμβουλή τους υπέδειξα οτι πρέπει να σημειώνουν τους αριθμούς  των τηλεφώνων και αν είναι δυνατόν και  την ώρα που καλούν.

Αμέσως και επειδή τους άρεσε η ιδέα οτι είχαμε  σκεφθεί όλοι  με τον ίδιο τρόπο, μου εμφάνισαν τραβώντας τον  απο ένα συρτάρι, ένα ατελείωτο κατάλογο τηλεφωνικών αριθμών με δίπλα την ώρα κλήσεως και είπαν «τούς έχουμε, τούς  έχουμε». Ρώτησα μετά αν ξέρουμε που ανήκουν αυτοί οι αριθμοί αλλά εδώ πήρα εκτός απο την αρνητική απάντηση και το ερώτημα , «μήπως  έχεις εσύ κύριε καμμία ιδέα». Ασφαλώς και την είχα γιατί δεν θα έκανα ποτέ μια ευθεία  ερώτηση χωρίς να γνωρίζω κάθε πιθανή απάντηση»,  βασικός κανόνας της  δικηγορίας.  Ζήτησα λοιπόν απο τον Βασιλάκη να μου φέρει το Tablet του,  το οποίο του εξήγησα οτι μπορεί να του περέχει και κάθε είδους  πληροφορίας  που μπορεί να χρειασθεί,  ενώ οι χρηστικές  απαιτήσεις του Βασιλάκη  μέχρι τότε ήταν  τα παιχνίδια, το Facebook, το Tweeter  και το Instagram. 

Ανοιξαμε λοιπόν τον υπολογιστή, βρήκαμε το Google πληκτρολογίσαμε στο πλαίσιο τον πρώτο απο τους αριθμούς της λίστας των τηλεφώνων και εμφανίστηκε ενας ιστότοπος  που λέγεται  «white pages» ο οποίος μας έδωσε κάποιο στίγμα, που περίπου ανήκε ο συγκεκριμένος αριθμός. Καθώς συνεχίσαμε να πληκτρολογούμε ολόκληρη την λίστα κάθε φορά πέφταμε στο ίδιο όνομα, την ίδια εταιρία, τα ίδια σχόλια.   Μάθαμε λοιπόν οτι αυτή η εταιρία που καλούσε τον αριθμό του Μιχάλη δεν είναι  εταιρία πληροφόρησης, αλλά αυτό που ξέρουμε σαν «εισπρακτική εταιρία» και είναι δυστυχώς πολλές, μάθαμε  κατ΄εντολήν ποιάς τράπεζας ενεργεί  και  που  είναι δυστυχώς λιγες.  Μου ομολόγηισε ο Μιχάλης  οτι το είχε υποψιαστεί, αλλά εκείνο που τον εξέπληξε κυριολεκτικά ήταν το πλήθος των  τηλεφώνων που κάνουν αυτή τη δουλιά και των ανθρώπων που φαίνεται οτι υποφέρουν απο αυτό το καθεστώς, όπως  αναφέρεται  σε αυτήν και κάποιες παρόμοιες ιστοσελίδες.

Βεβαίως  δεν μπορώ να  αποκαλύψω το ποιά είναι η εταιρία και ποιά η τράπεζα,  γιατι δεν είναι ούτε  πρόθεσις  δική μου ούτε της φιλόξενης  σελίδας  της  Ελευθερης Ζώνης  η δυσφήμηση  αλλά εσείς θα είσαστε πιο κοντά στην πραγματικότητα αν πιστεύετε αντί του καμμία το ΟΛΕΣ. Η ιστορία έχει συνέχεια αλλά όχι σήμερα.  Αν και  όποιος την θέλει ας κάνει ένα κλικ.