Σαββατοκύριακo
6-7 Ιουνίου 2026
6-7 Ιουνίου 2026
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 5739
Διασφαλίζεται η οικογενειακή γαλήνη
Δράματα σε κάθε σπίτι εξαιτίας των δυσπερίγραπτων / εξοντωτικών μέτρων.
Γκρίνιες, καυγάδες, εντάσεις, αιτήσεις διαζυγίων. Νεύρα τεντωμένα, χρήματα μειωμένα, τιμές αυξημένες, απαιτήσεις δοκιμαζόμενες, ανάγκες ακατάβλητες.
Καθημερινές οι κόντρες, με τη γυναίκα, τα παιδιά, την αιωνόβια πεθερά μου.
Όλοι μου ζητούν χρήματα. Αλλά… «εκ του μη έχοντος…».
Σαν να μην έφθανε ή όλη κακή κατάσταση, η ανέχεια, η ενδοοικογενειακή αναστάτωση, προστέθηκε και η παρελθοντολογία για τα λάθη που έγιναν πριν πολλά χρόνια και που (άκουσον άκουσον) αν δεν θα είχαν γίνει, σήμερα θα είμαστε καλύτερα (!).
1. Φταίνε τα έξοδα που γίνανε:
- Στον πριν 40 χρόνια γάμο. Τα πουρμπουάρ που έδινα στη διάρκεια της γαμήλιας κρουαζιέρας. Όπως και τα χρήματα που παίξαμε στη ρουλέτα πλοίου.
- Για το κουστούμι και το ρολόι.
- Για καλύτερη μόνωση, όταν χτίστηκε το σπίτι.
- …Kαπνός και χάθηκαν στο χρηματιστήριο (Σ.Σ. Λες και μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε το μέγεθος του αίσχους των π ο λ ι τ ι κ ώ ν α γ υ ρ τ ώ ν που διαφέντευαν τη χώρα και κατέστρεφαν τους Έλληνες!).
2. Οι πολιτικές επιλογές μου:
Αν αντί της Κεντροδεξιάς, υποστήριζα το «Κίνημα» θα είχαμε διορίσει τα παιδιά όπως ο τάδε, ή ο δείνα, φίλος μας.
(Σ.Σ Εδώ έχουν απόλυτα δίκιο. Ή ειδοποιός διαφορά μεταξύ των – τότε – κομμάτων εξουσίας ήταν ή εξής:
Οι «Κεντροαριστεροί» όντως «Μαζί τα φάγανε με τους δικούς τους συντρόφους και τα κατοικίδια … κομματόσκυλά τους».
Οι «Κεντροδεξιοί» τα φάγανε …. μόνοι τους, εν στενώ οικογενειακώ κύκλω.
Μονοφαγάδες , άπληστοι, αχάριστοι, αγνώμονες, προς εκείνους που τους στήριξαν.
Εδώ όμως και λίγο καιρό τόσο οι γυναίκα μου, όσο και η – άτεγκτη - πεθερά μου άλλαξαν. Μαλάκωσαν. Έπαψαν να μου φωνάζουν.
Κάθε φορά που παίρνω τη (συνεχώς μειωμένη) σύνταξή μου, δείχνουν κατανόηση(;). Με παρηγορούν (!).
- «Δεν πειράζει Κώστα μου. Θα κάνουμε οικονομία. Μη στενοχωριέσαι (!!!)».
- «Έ! , ό,τι θα γίνει με τους άλλους, θα γίνει και με μας».
- «Των πολλών ο θάνατος, ουκ εστι θάνατος» φιλοσοφεί – παρηγορητικά – η μελιστάλαχτη πεθερούλα μου .
Τι συμβαίνει; Πώς ξαφνικά μου δείχνουν κατανόηση; Ψύλλοι άρχισαν να μπαίνουν στ’ αυτιά μου.
Ένας (ομοιοπαθής) φίλος, μου άνοιξε τα μάτια:
- «Δεν τα μαθες για τις «επικουρικές συντάξεις;»
- «Ότι τις κουτσουρεύουνε;»
- «Όχι μόνο. Μπορεί ο σύζυγος να δηλώσει αν επιθυμεί – μετά το θάνατο του – να την πάρει η σύζυγος. Εναλλακτικά θα παίρνει αυτός – εν ζωή - περισσότερα.
- Άρα τις έχουμε στο χέρι τις κάργιες».
Είπε με ένα θριαμβευτικό ύφος νικητή / εκδικητή
- «Και αν πεθάνει εκείνη πρώτα και είναι δικαιούχος;»
- «Μου βάζεις δύσκολα. Όλο και κάτι θα σκεφθούν οι (εγ)κέφαλοι».
Υ.Γ Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε εκείνους τους κρατούντες, που σε τέτοιες ζοφερές συνθήκες, μας στηρίζουν ψυχολογικά και διασφαλίζουν την οικογενειακή γαλήνη μας(!) (τουλάχιστον όσων δεν πρόλαβαν να αποδημήσουν ή να αυτοκτονήσουν).
Γράφει ο Κώστας Δημ.
Χρονόπουλος
Χρονόπουλος
Γκρίνιες, καυγάδες, εντάσεις, αιτήσεις διαζυγίων. Νεύρα τεντωμένα, χρήματα μειωμένα, τιμές αυξημένες, απαιτήσεις δοκιμαζόμενες, ανάγκες ακατάβλητες.
Καθημερινές οι κόντρες, με τη γυναίκα, τα παιδιά, την αιωνόβια πεθερά μου.
Όλοι μου ζητούν χρήματα. Αλλά… «εκ του μη έχοντος…».
Σαν να μην έφθανε ή όλη κακή κατάσταση, η ανέχεια, η ενδοοικογενειακή αναστάτωση, προστέθηκε και η παρελθοντολογία για τα λάθη που έγιναν πριν πολλά χρόνια και που (άκουσον άκουσον) αν δεν θα είχαν γίνει, σήμερα θα είμαστε καλύτερα (!).
1. Φταίνε τα έξοδα που γίνανε:
- Στον πριν 40 χρόνια γάμο. Τα πουρμπουάρ που έδινα στη διάρκεια της γαμήλιας κρουαζιέρας. Όπως και τα χρήματα που παίξαμε στη ρουλέτα πλοίου.
- Για το κουστούμι και το ρολόι.
- Για καλύτερη μόνωση, όταν χτίστηκε το σπίτι.
- …Kαπνός και χάθηκαν στο χρηματιστήριο (Σ.Σ. Λες και μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε το μέγεθος του αίσχους των π ο λ ι τ ι κ ώ ν α γ υ ρ τ ώ ν που διαφέντευαν τη χώρα και κατέστρεφαν τους Έλληνες!).
2. Οι πολιτικές επιλογές μου:
Αν αντί της Κεντροδεξιάς, υποστήριζα το «Κίνημα» θα είχαμε διορίσει τα παιδιά όπως ο τάδε, ή ο δείνα, φίλος μας.
(Σ.Σ Εδώ έχουν απόλυτα δίκιο. Ή ειδοποιός διαφορά μεταξύ των – τότε – κομμάτων εξουσίας ήταν ή εξής:
Οι «Κεντροαριστεροί» όντως «Μαζί τα φάγανε με τους δικούς τους συντρόφους και τα κατοικίδια … κομματόσκυλά τους».
Οι «Κεντροδεξιοί» τα φάγανε …. μόνοι τους, εν στενώ οικογενειακώ κύκλω.
Μονοφαγάδες , άπληστοι, αχάριστοι, αγνώμονες, προς εκείνους που τους στήριξαν.
Εδώ όμως και λίγο καιρό τόσο οι γυναίκα μου, όσο και η – άτεγκτη - πεθερά μου άλλαξαν. Μαλάκωσαν. Έπαψαν να μου φωνάζουν.
Κάθε φορά που παίρνω τη (συνεχώς μειωμένη) σύνταξή μου, δείχνουν κατανόηση(;). Με παρηγορούν (!).
- «Δεν πειράζει Κώστα μου. Θα κάνουμε οικονομία. Μη στενοχωριέσαι (!!!)».
- «Έ! , ό,τι θα γίνει με τους άλλους, θα γίνει και με μας».
- «Των πολλών ο θάνατος, ουκ εστι θάνατος» φιλοσοφεί – παρηγορητικά – η μελιστάλαχτη πεθερούλα μου .
Τι συμβαίνει; Πώς ξαφνικά μου δείχνουν κατανόηση; Ψύλλοι άρχισαν να μπαίνουν στ’ αυτιά μου.
Ένας (ομοιοπαθής) φίλος, μου άνοιξε τα μάτια:
- «Δεν τα μαθες για τις «επικουρικές συντάξεις;»
- «Ότι τις κουτσουρεύουνε;»
- «Όχι μόνο. Μπορεί ο σύζυγος να δηλώσει αν επιθυμεί – μετά το θάνατο του – να την πάρει η σύζυγος. Εναλλακτικά θα παίρνει αυτός – εν ζωή - περισσότερα.
- Άρα τις έχουμε στο χέρι τις κάργιες».
Είπε με ένα θριαμβευτικό ύφος νικητή / εκδικητή
- «Και αν πεθάνει εκείνη πρώτα και είναι δικαιούχος;»
- «Μου βάζεις δύσκολα. Όλο και κάτι θα σκεφθούν οι (εγ)κέφαλοι».
Υ.Γ Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε εκείνους τους κρατούντες, που σε τέτοιες ζοφερές συνθήκες, μας στηρίζουν ψυχολογικά και διασφαλίζουν την οικογενειακή γαλήνη μας(!) (τουλάχιστον όσων δεν πρόλαβαν να αποδημήσουν ή να αυτοκτονήσουν).
