Γράφει ο
Παναγιώτης Καραφωτιάς

Πού ν’ αναζητήσω την αρχαία σοφία;

Στους μυστικούς δρόμους και στα μονοπάτια,

στις θάλασσες και τ’ ακρογιάλια,

όπου η δόξα των προγόνων περιπλανήθηκε

γράφοντας ένδοξη ιστορία;

Στα πανώρια στάδια, όπου η άμιλλα την αρετή αναδείκνυε

κι η αρετή την ομορφιά του νου και της ψυχής;

Στα περήφανα βουνά και τις γαλήνιες λίμνες

όπου οι θεοί με τους ανθρώπους συνδιαλέγονταν;

Στ’ ουρανού τ’ αστέρια, που τ’ ανθρώπινα μάτια με δέος θωρούσαν,

στους άψυχους βωμούς που μ’ άγνοια και φόβο προσκυνούσαν,

ή στον «άγνωστο θεό» που μ’ ελπίδα προσδοκούσαν;

Στου μέγιστου Σωκράτη το «γνώθι σ’ αυτόν» και το «ουδέν οίδα»,

και στου «πατρός τε και μητρός τε…η Πατρίδα»;

Στου Πλάτωνα την οικουμενική ψυχή και Πολιτεία,

υπέρτατη νου πολιτικού γοητεία,

στου Αριστοτέλη το ρεαλισμό και τη μεγαλοσύνη,

έμπνευση- πηγή για παγκόσμια ευφροσύνη,

στου Ηράκλειτου τα «πάντα ρει»,

στων Ελεατών περί της αφθαρσίας της ύλης,

στου Περικλή τον Επιτάφιο ή του Λεωνίδα το «Μολών λαβέ»;

Εκθαμβη η ψυχή μου από την αρχαία σοφία.

Όμως, έκθαμβη κι από του Χριστού την αγάπη και θυσία,

που την αρχαία σοφία τελειοποιεί και θεώνει

και την ανθρώπινη ψυχή λυτρώνει.

Στην υπέροχη κι ακατάλυτη αυτή σύνθεση-ουσία,

νιώθω πως βρίσκεται κι η αληθινή σοφία.

(Ελλήγενης)