Γράφει ο
Νίκος Καλλιακμάνης

Κήλη, ονομάζομε μία προπέτεια, μία προεξοχή, μια προσεκβολή του κοιλιακού τοιχώματος που δημιουργείται από συγγενή (κληρονομική) ή επίκτητη (κατά τη διάρκεια της ζωής) αδυναμία, ελάττωμα του τοιχώματος της κοιλίας.

Εμφανίζουν ποσοστό συχνότητας 1,7% για όλες τις ηλικίες και 4% σε άτομα ηλικίας άνω των 45 ετών.

Οι βουβωνοκήλες εμφανίζονται σε ποσοστό 75% στο σύνολο των κήλων, και εμφανίζονται 27% στους άνδρες και 3% στις γυναίκες.

Από τις πιο κοινές επεμβάσεις που κάνουν οι χειρουργοί

10/100.000 άτομα στην Αγγλία.

28/100.000 άτομα στις ΗΠΑ.

Επί 2001 – 2002 στην Αγγλία έγιναν 70,000 εγχειρήσεις (62.969 πρωτοπαθείς, 4.939 υποτροπιάζουσες).

Στην περιοχή της βουβωνικής χώρας, εμφανίζεται προπέτεια, προεξοχή του κοιλιακού τοιχώματος ειδικά όταν το άτομο βρίσκεται σε όρθια στάση του σώματός του, ή κάνει εργώδη προσπάθεια (π.χ. άρση βαρέως αντικειμένου).

Η προπέτεια αυτή χαρακτηριστικά υποχωρεί όταν το άτομο κατακλιθεί, ξαπλώσει ή μετά από εφαρμογή τοπικά μικρής πίεσης.

Είναι έντερο με το περιεχόμενό του, όπου λόγω της αδυναμίας του τοιχώματος της κοιλίας προβάλλει και γίνεται ορατό στις αντίστοιχες περιοχές της κοιλίας.

Τυπικά συμπτώματα δεν υπάρχουν. Το άτομο είτε ανησυχεί για μία προπέτεια του κοιλιακού τοιχώματος του ή της βουβωνικής περιοχής είτε αναφέρει ελαφρά γαστρικά ενοχλήματα, μικρή δυσφορία και άλγος, που πιθανόν αυξάνεται με τη φυσική δραστηριότητά του.

Σημαντικό άλγος (ποσοστό 1,5%) κατά την ηρεμία 10,2% κατά την κίνηση του σώματος.

Περίσφιγξη, μη δυνατότητα ανάταξης, απόφραξη οι επιπλοκές αυτές εμφανίζονται περισσότερο στους βουβωνοκήλες, ενώ στις μικροκήλες η περίσφιγξη είναι σπάνια.

1. Μεγαλύτερη ηλικία.
2. Μεγαλύτερη διάρκεια κήλης.

• Σταδιακά αυξανόμενος πόνος.
• Αδυναμία ανάταξης.
• Ναυτία.
• Εμετοί.

Όλα τα παραπάνω συμπτώματα, προέρχονται από τον «στραγγαλισμό του εντέρου» που έχει διολισθήσει και πιέζεται από τα τοιχώματα της κοιλίας, με τελική κατάληξη ειλεό.

Οι βουβωνοκήλες συχνά ταξινομούνται σαν ΕΥΘΕΙΕΣ ή ΛΟΞΕΣ ανάλογα αν ο κωλικός σάκος διέρχεται απευθείας διαμέσου του οπίσθιου τοιχώματος του βουβωνικού στομίου (ευθεία) ή διέρχεται δια μέσου του έσω βουβωνικού στομίου κατά την πορεία του σπερματικού τόνου (λοξή).

Τελείως θεωρητική κατάταξη, ουδέν κλινικό όφελος.

1. Εξετάζεται ο ασθενής σε όρθια θέση.
2. Εξέταση των τοιχωμάτων κοιλίας κατά την διάρκεια προκλητού βήχα.
3. Εξετάζεται ο ασθενής σε ύπτια θέση με επισκόπηση της κοιλίας του.
4. Δεν χρειάζεται να γίνει διάγνωση μεταξύ ευθείας και λοξής κήλης.
5. Διαφορικές διαγνώσεις :

α) ΥΔΡΟΚΗΛΗ : Χρήσιμο για την διάγνωση είναι το υπερηχογράφημα.

β) ΟΣΧΕΟΒΟΥΒΩΝΟΚΗΛΗ

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΒΟΥΒΩΝΟΚΗΛΗΣ

Χειρουργική :

• Συρραφή κατά στιβάδες.
• Τοποθέτηση πλέγματος.
• Λαπαροσκοπική αποκατάσταση.

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ ΠΛΕΓΜΑΤΟΣ – ΑΠΛΗΣ ΣΥΡΡΑΦΗΣ

Υποτροπές λιγότερο συχνές μετά από τοποθέτηση πλέγματος (περίπου ¼ περιπτώσεων).

Γενικά, η ανοικτή αποκατάσταση είναι η προτιμώμενη τεχνική αποκατάστασης στις πρωτοπαθείς βουβωνοκήλες και εφαρμόζεται από το :

• 96% ποσοστό Βρετανών Χειρουργών.
• 99% ποσοστό Ιαπώνων Χειρουργών.
• 95% ποσοστό Δανών Χειρουργών.
• 80% ποσοστό Αμερικανών Χειρουργών.

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΗΛΗΣ

1. Με την λαπαροσκόπηση αυξάνεται ο χρόνος επέμβασης.
2. Υπάρχουν λιγότερα-μικρότερα άλγη κατά την μετεγχειρητική περίοδο.
3. Λιγότερες επιπλοκές σημειώνονται μετά την λαπαροσκόπηση.
4. Ταχύτερη επιστροφή του ασθενούς στις δραστηριότητές του.
5. Η λαπαροσκόπηση αντιμετώπιση της κήλης, σχετίζεται με υψηλότερα ποσοστά υποτροπής.

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΠΡΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΑΣΘΕΝΗ, ΩΣΤΕ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ.

1. Τοπική διήθηση.
2. Περιοχική αναισθησία.
3. Γενική αναισθησία.

Η περιοχική αναισθησία, παρέχει τα πιο φτωχά γενικώς αποτελέσματα.

Η τοπική διήθηση, σχετίζεται με βραχύτερη παραμονή στο Νοσοκομείο, λιγότερο μετεγχειρητικό άλγος, λιγότερα δυσουρικά ενοχλήματα.

Είναι, η πιο οικονομική μέθοδος αναισθησίας για τον ασθενή και για τον ασφαλιστικό φορέα του.

Πάντως, ο τρόπος αναισθησίας εξαρτάται απόλυτα και άμεσα από τον χειρουργό, τις συνήθειες του, τις ικανότητές του και καλό θα είναι να αφήνεται μόνος του να κάνει την επιλογή.

Η χρήση του κηλεπίδεσμου στην αντιμετώπιση της βουβωνοκήλης είναι γνωστή από τα αρχαία ακόμη χρόνια.

Στην Αγγλία, η χρήση του κηλεπίδεσμου καθιερώθηκε διότι υπήρχε μεγάλος χρόνος αναμονής για το χειρουργείο.

Γενικά, ο κηλεπίδεσμος δεν προτείνεται σαν οριστική μέθοδος θεραπείας!!!

Γενικά, 5 – 8 ημέρες είναι αρκετές. Απουσία από την εργασία υπολογίζεται στις 7 ημέρες (καθιστική εργασία 4 – 5 ημέρες) (χειρωνακτική εργασία 14 ημέρες).

Οι πόνοι είναι η πιο συνηθισμένη αιτία της καθυστερημένης επιστροφής στην εργασία (ποσοστό 60% - προβλήματα στο τραύμα 20%).

Θνητότητα 0,02% σε ασθενείς κάτω των 60 ετών, 0,48% σε άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών, στις περιπτώσεις προγραμματισμένης επέμβασης. Η επείγουσα επέμβαση έχει ποσοστό 70%.

Επιπλοκές τραύματος – μόλυνση τοπικά

• Εκχυμώσεις – αιματώματα τοπικά στα σημεία επέμβασης
• Μόλυνση τραύματος (1% - 7%).

Η ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΝΤΙΒΙΟΤΙΚΩΝ ΔΕΝ ΕΛΑΤΤΩΝΕΙ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΩΝ ΜΟΛΥΝΣΕΩΝ.

Υποτροπές κήλης

Ελάχιστες μετά από τοποθέτηση πλέγματος.

Χρόνιο άλγος

Άλγος, που επιμένει ή παρουσιάζεται μετά την επούλωση των τραυμάτων και επιμένει 3 μήνες μετά την αποκατάσταση της βουβωνοκήλης.

Δεν έχει κατανοηθεί η αιτία του άλγους αυτού. Πρέπει να σημειωθεί ότι το χρόνιο άλγος αυτό παρουσιάζεται πιο συχνά σε νεώτερους ασθενείς, οι οποίοι εμφάνιζαν και ανέφεραν πόνους από την αρχή της διάγνωσης της κήλης.

Προγνωστικοί παράγοντες άλγους :

• Υψηλό επίπεδο άλγους προεγχειρητικά.
• Ηλικία.
• Πρόσθια χειρουργική προσέγγιση.
• Μετεγχειρητικές επιπλοκές.

 Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΤΙΠΕΤΩΠΙΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΠΟΝΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΣΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΠΟΝΟΥ.

Βέβαια!!! Ο τραυματισμός του σπερματικού πόρου κατά την ώρα της επέμβασης υπολογίζεται σε 0,3% στους ενήλικες και 0,8 – 2 % στα παιδιά.

Τραυματισμός όρχεων που προκαλεί ατροφία μπορεί να εμφανίσει στο 0,5% των χειρουργικών αποκαταστάσεων της βουβωνοκήλης που γίνεται x10 φορές μεγαλύτερος, μετά τις υποτροπές και χειρουργικές αποκαταστάσεις αυτών.

Σημειωτέον : Τοποθέτηση εξ αρχής πλέγματος μειώνει σημαντικά το ποσοστό των υποτροπών.

Ref: - Merck Man 18^th ed.

       - BMJ, Μάρτιος-Απρίλιος 2008