Γράφει ο
Δημήτρης Διαμαντίδης

Παραθέτω ορισμένα στοιχεία από την ανάλυση της Eurobank με τίτλο «Δαπάνη για συντάξεις και κοινωνική προστασία: Πώς συγκρίνεται η Ελλάδα με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.»:

Η συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη στην Ελλάδα ως ποσοστό του ΑΕΠ σημείωσε κατακόρυφη αύξηση τα τελευταία έτη, φτάνοντας περίπου το 17,4% του ΑΕΠ στο τέλος του 2016, με διαφορά το υψηλότερο ποσοστό στην Ε.Ε. των 28, μετά την Ιταλία και την Πορτογαλία.

Σε κάθε δικαιούχο σύνταξης στην Ελλάδα αντιστοιχούν μόνο 1,3 εργαζόμενοι, αναλογία που αποτελεί τη χαμηλότερη στην Ε.Ε. των 28.

Το 31,4% του συνολικού κονδυλίου για συντάξεις γήρατος, επιζώντων, αναπηρίας κ.α. προορίζεται για δικαιούχους κάτω των 65 ετών.

Η συνολική δαπάνη κοινωνικής προστασίας στην Ελλάδα παραμένει σημαντικά χαμηλότερη σε σύγκριση με τους αντίστοιχους μέσους όρους της Ε.Ε. των 28 και της Ευρωζώνης, ακόμα και αν μετράται ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Η μέση μηνιαία σύνταξη στην Ελλάδα ήταν €893 τον Ιούλιο του 2015, με την πλειοψηφία των συνταξιούχων (περίπου 83%) να λαμβάνουν μηνιαία σύνταξη χαμηλότερη από €1.500 (περίπου 59% λαμβάνουν μηναία σύνταξη μεταξύ €500-€1.000).

Συμπέρασμα: δυστυχώς το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό δεν έχει λυθεί. Θα απαιτηθούν νέες μειώσεις συντάξεων, τη στιγμή που ο ΟΑΕΔ έχει εγγεγραμμένους 1,1 εκατ. ανέργους και πλέον όσοι δεν εργάζονται για οποιονδήποτε λόγο είναι περισσότεροι από όσους έχουν μία δουλειά και αποδίδουν κάποια ασφάλιστρα στο σύστημα.

Χρειάζεται «επανάσταση»: ας ξανασκεφτούμε την πρόταση του Στέφανου Μάνου για σύνταξη 700 ευρώ κοινή για όλους με μηδενικό ή ελάχιστο κόστος εισφορών για τους εργαζόμενους και τους εργοδότες τους. Μπορεί κάτι ανάλογο πρακτικά να λειτουργήσει; Έχει μελετηθεί εάν υπάρξει ελαχιστοποίηση των εισφορών, τι θα προκαλέσει κάτι τέτοιο στην ανεργία;

Φτάσαμε στο λαιμό του μπουκαλιού και καλώς ή κακώς με ημίμετρα δεν πάμε πουθενά.