Γράφει ο
Παναγιώτης Καραφωτιάς

Είναι γνωστό ιστορικό γεγονός ότι η Γερμανία μετά τον A ΠΠ, τον οποίον η ίδια προκάλεσε με τα επίσης γνωστά τραγικά αποτελέσματα, υποχρεώθηκε να καταβάλει ως πολεμική αποζημίωση στις χώρες-θύματα 33 δισεκατομμύρια δολάρια. Όμως, με τα Σχέδια Dawes  και Young το παραπάνω ποσό μειώθηκε σε 26,35 δισεκατομμύρια δολάρια πληρωτέο σε 69 χρόνια. Τελικά η Γερμανία  πλήρωσε λιγότερα από 21 δισεκατομμύρια δολάρια!

Αργότερα δε, ισχυρές χώρες τη βοήθησαν να ορθοποδήσει, να αναπτυχθεί, να γιγαντωθεί στρατιωτικά, και να προκαλέσει ξανά τη μεγαλύτερη τραγωδία του ΙΙ ΠΠ με περίπου 70 εκατομμύρια νεκρούς, ξέχωρα τις υπόλοιπες τραγικές συνέπειες, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές.

Και το μεγαλύτερο θύμα, τηρουμένων των αναλογιών, ήταν η μικρή Ελλάδα με περίπου 600 χιλιάδες ανθρώπινα θύματα, ξέχωρα την ολοσχερή οικονομική κ.λπ. καταστροφή της χώρας. Κι όμως, έχουν περάσει 70 χρόνια και ο μεγάλος θύτης όχι μόνον δεν έχει αποζημιώσει την Ελλάδα, ενώ έχει όλες τις άλλες χώρες-θύματα, αλλά τώρα, με τη σοβαρή κρίση στην Πατρίδα μας, η Γερμανική κυβέρνηση αντί να συνειδητοποιεί το τραγικό παρελθόν της, αλλά και την υπερβολική επιείκεια της διεθνούς κοινωνίας απέναντί της, ακόμη και των θυμάτων της, συμπεριφέρεται προκλητικά εκβιαστικά, αλλά και με την περίεργη ανοχή άλλων ευρωπαϊκών και εκτός Ευρώπης κυβερνήσεων που συνεργούν στην άδικη και παράλογη  «τιμωρία» της Ελλάδας, του τραγικότερου θύματος!

Πρόκειται περί οξύμωρου σχήματος, ανακολουθίας,  τραγικής ειρωνείας και ύβρεως! Ενώ ο μεγάλος θύτης συγχωρείται, διευκολύνεται και  ενισχύεται, καθώς και άλλα κράτη-θύτες, το μεγάλο θύμα ταλαιπωρείται και εκβιάζεται άσχετα αν έχουν γίνει σοβαρά σφάλματα κ.λπ. ορισμένων ηγεσιών της χώρας για τα οποία πρέπει να λογοδοτήσουν ώστε να υπάρξει «κάθαρση». Αυτό, όμως, είναι θέμα της ίδιας της χώρας και των θεσμών της.

Μήπως, όμως, υπάρχει και σκοπιμότητα εκ μέρους ορισμένων Εταίρων κ.ά.; Μήπως ισχύει το αξίωμα στις διεθνείς σχέσεις ότι «η αιχμή του δόρατος της εξωτερικής πολιτικής των ισχυρών  είναι η διαφθορά των άλλων ώστε να τα τις ελέγχουν, εκβιάζουν και χρησιμοποιούν»; Πολλά τα παραδείγματα ιδιαίτερα στη σύγχρονη ιστορία. Ωστόσο, υπάρχει ειδοποιός διαφορά. Μιλάμε για κράτη-μέλη του ΟΗΕ και της ΕΕ. Και τόσο ο Χάρτης του ΟΗΕ όσο και το Σύνταγμα της ΕΕ προνοούν για ρήτρες αντιμετώπισης κρίσεων κ.λπ. που μπορούν να προκαλέσουν απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.

Ο δε Χάρτης του ΔΝΤ είναι σαφής, άρθρο 1 «α»: «Ένας από τους σκοπούς του Ταμείου είναι να δημιουργεί εμπιστοσύνη στα μέλη του διαθέτοντας τους προσωρινούς πόρους του Ταμείου υπό επαρκείς εγγυήσεις ώστε να τους δώσει την ευκαιρία να διορθώσουν ανισορροπίες στο ισοζύγιο πληρωμών τους χωρίς να καταφεύγουν σε μέτρα που να είναι καταστροφικά για την εθνική ή διεθνή ευημερία».

Όσο για την ΕΕ, υποτίθεται ότι βασική αρχή της είναι η αλληλεγγύη! Και τα ωραία λόγια άλλων «φίλων» και «συμμάχων» παραμένουν λόγια! Και το ερώτημα είναι : Γιατί αυτή η κραυγαλέα ανακολουθία-διάκριση; Δεν αποτελεί και κραυγαλέα ΥΒΡΙ; Ας αναλογισθούμε ότι για χάρη της ειρήνης και της ευημερίας της ΕΕ κ.λπ. γκρεμίστηκε το «Τείχος του Αίσχους». Και δεν είναι δυνατόν να γκρεμιστούν τα τεχνητά «τείχη» μεταξύ των μελών της ΕΕ; Χρειάζεται, άραγε, ένας νέος φοβερός εχθρός προ των πυλών της ΕΕ για να συνειδητοποιήσει ότι στον επίσης τεχνητό επερχόμενο «κατακλυσμό» δεν θα υπάρχουν «κιβωτοί» σωτηρίας, και ότι αυτό αφορά ολόκληρο τον παγκόσμιο δημοκρατικό κόσμο;                           

-Ο κ. Παναγιώτης Ι. Καραφωτιάς είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, τ. Διευθύνων Σύμβουλος του Γραφείου ΟΗΕ για Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ