Γράφει ο
Ιωάννης Κουλούρης

Αυτή η ιστορία με την απεργία της ΠΝΟ, θέτει ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα και ζητήματα τα οποία άπτονται στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τόσο η συνδικαλιστική συντεχνία των ναυτικών όσο και άλλων κλάδων που έχουν το προνόμιο να παρέχουν ζωτικές υπηρεσίες για το ευρύτερο κοινό (μεταφορές, ηλεκτρικό ρεύμα, αποκομιδή απορριμμάτων, εξυπηρέτηση λιμανιών κλπ.) φαίνεται να αγνοούν τον στοιχειώδη κανόνα της ανθρώπινης κοινωνικής συμβίωσης ότι τα δικαιώματα κάποιου τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα των άλλων.

Έτσι κάνουν καταφανώς καταστρατήγηση του θεσμού της απεργίας, αφού η απεργία πρέπει να στρέφεται κατά του εργοδότη τους και όχι κατά του ανεύθυνου κοινωνικού συνόλου, γιατί στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται περί άσκησης δίκαιου αγώνα αλλά περί ωμού εκβιασμού των πολιτών και καταπάτησης των στοιχειωδών ζωτικών δικαιωμάτων τους..

Αυτό ισχύει προφανώς και για τους δημοσίους υπαλλήλους ή τους πολίτες που θίγονται από μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση και θεωρούν ότι τους θίγουν. Εάν θέλουν να διεκδικήσουν το δίκιο τους πρέπει να καταφύγουν στα αρμόδια δικαστήρια και τα άλλα διαιτητικά όργανα της πολιτείας , ή να κάνουν απεργίες ή άλλες μορφές διεκδίκησης χωρίς να θίγουν ζωτικά συμφέροντα των πολιτών και της χώρας.

Για τις περιπτώσεις που παρά ταύτα το αγνοούν, η αρμόδια αρχή/κυβέρνηση, έχει πρωταρχικό καθήκον να προστατεύσει το συμφέρον της χώρας και τους θιγόμενους πολίτες της.

Και για το σκοπό αυτό της παρέχει τα αναγκαία όπλα το Σύνταγμα και οι Νόμοι, όπως επιστράτευση απεργών, εξασφάλιση δικαιωμάτων πολιτών με εναλλακτικές λύσεις κλπ. Σε καμία πάντως περίπτωση δεν πρέπει να υποκύπτει στον εκβιασμό των απεργών, γιατί έτσι αφενός δημιουργεί  κακό προηγούμενο που θα εκμεταλλευτούν και άλλες τάξεις εργαζομένων σε ζωτικούς τομείς, και αφετέρου θα αδικήσει άλλους εργαζόμενους οι οποίοι μπορεί να προσφέρουν ανάλογο ή σημαντικότερο έργο από τους απεργούς, αλλά δεν έχουν τον τρόπο να εκβιάσουν την κοινωνία.

Στην προκειμένη περίπτωση της ΠΝΟ μάλιστα οι απεργοί δεν έχουν κανένα δίκιο, αφού με το πρόσχημα της υποτιθέμενης ιδιαιτερότητας της εργασίας τους διεκδικούν προνομιακή μεταχείριση έναντι άλλων εργαζομένων. Και το εξοργιστικό είναι ότι οι συνδικαλιστές της ΠΝΟ για να αιτιολογήσουν τις διεκδικήσεις τους επικαλούνται συνθήκες εργασίας που δεν ισχύουν γι’ αυτούς που απεργούν ( δηλαδή αυτούς που εργάζονται στις ακτοπλοϊκές γραμμές), αλλά για συναδέλφους των της ποντοπόρου ναυτιλίας. Δηλαδή αυτοί που κάνουν στην ουσία κρουαζιέρες στο Αιγαίο και στο Ιόνιο και κάθε μέρα σχεδόν μπορεί να είναι στο σπίτι τους, θέλουν να έχουν την μεταχείριση των ναυτικών που θαλασσοδέρνονται στους ωκεανούς και λείπουν μήνες ολόκληρους από τα σπίτια τους. Αλλά βλέπετε οι τελευταίοι δεν μπορούν να εκβιάσουν την κοινωνία, ενώ αυτοί μπορούν, και αφήνουν τους κατοίκους των νησιών χωρίς τροφές και φάρμακα και με τα προϊόντα τους να σαπίζουν στις αποβάθρες.

Εδώ δεν δικαιολογείται κανένας δισταγμός και καμία ολιγωρία της κυβέρνησης. Πρέπει να προβεί άμεσα σε επιστράτευση των απεργών και να αφήσει στην άκρη τις αριστερίστικες ιδεοληψίες της.

Γιατί εάν υποκύπτουμε κάθε φορά στις παράλογες  απαιτήσεις των συντεχνιών, όχι μόνο επενδύσεις και νέες επιχειρήσεις δεν πρόκειται να δούμε στη χώρα, αλλά και όσες υπάρχουν θα κλείσουν ή θα μετακομίσουν στο εξωτερικό.

Και το ΠΑΜΕ ( υποθέτω Πανελλήνιο Αγωνιστικό Κίνημα Εργαζομένων), θα γίνει ΠΕΜΑ (Πανελλήνια Ένωση Μονίμων Ανέργων)..