Ήταν φθινόπωρο του 1925, όταν σε ένα καφενείο, σε μια μπαρμπουτιέρα, μαζεύτηκαν κάτι περίεργοι άνθρωποι. Άλλος κράταγε ένα μπαστούνι, άλλος φόραγε στραβά τον μπερέ, άλλος την ρεπούμπλικα και άλλος κάτι κομμάτια χαρτόνια, που μόλις μάζεψε, έξω από ένα παντοπωλείο.

Στρογγυλοκάθισαν στα τραπέζια και σχηματίζοντας μικρές παρέες, άρχισαν να κουβεντιάζουν μεταξύ τους.

Κάτι για πιένες λέγανε, κάτι για γιουρούσια κόσμου, κάποιοι για θεατρώνηδες λέγανε, άλλοι για μουζικάντηδες, κάποιοι για μουλαρόδρομους και κάποιοι μιλάγανε για καφετζήδες.

Ξάφνου, κάποιος είπε: «Νομίζω ότι μπορούμε να αρχίσουμε, συνάδελφοι. Ήρθανε και οι πιο μακρινοί».

Μωρέ ποιοι ήταν αυτοί; Ήταν οι καραγκιοζοπαίχτες. Αυτοί δηλαδή που, από το 1841, παίρνανε ένα κομμάτι χαρτόνι, το κόβανε γύρω-γύρω, σκάλιζαν και ένα μάτι, ένα φρύδι και ένα αυτί και αυτό το πράμα το λέγανε φιγούρα, το βάζανε σε ένα άσπρο πανί, που το φώτιζαν με ένα λυχνάρι, και του δίνανε ζωή. Αυτό το παράξενο ανατολίτικο θέατρο, που το βγάλανε «ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ».

Ενενήντα χρόνια πέρασαν από τότε, όταν σε εκείνη την «καπνερή» μπαρμπουτιέρα, ιδρύθηκε το Σωματείο Ελλήνων Καραγκιοζοπαιχτών, το μετέπειτα Πανελλήνιο Σωματείο Θεάτρου Σκιών.

Μαζευτήκανε, λοιπόν, για να μπορούνε να διεκδικούνε τα δικαιώματά τους, που τότε τα εκμεταλλευόταν αυτός που κατείχε τη μάντρα, που έδωναν την παράσταση, ή ο καφετζής, στα χωριά, όταν βγαίνανε περιοδεία.

Αυτοί, που με τα βαρύγδουπα, αντρίκια ονόματά τους, έμελλε να σημαδέψουν τις παιδικές ψυχές, τις μεσόκοπες καρδιές και να βρέξουν, από συγκίνηση, τα γεροντικά μάτια: ο Αντ. Μόλλας, ο Χρ. Χαρίδημος, ο Χαρ. Πετρόπουλος, ο Ιατρίδης, ο Κ. Καράμπαλης, ο Σωτ. Σπαθάρης, ο Βασίλαρος, ο Γιάνναρος και τόσοι άλλοι.

Και αυτή η τέχνη, που κουβάλαγαν στην πλάτη τους, από μαντράκι σε μαντράκι, από χωριό σε χωριό, ήταν η τέχνη που έμελλε να αναστήσει γενιές γενεών.

Το Σωματείο μας, σήμερα, επιτελεί ένα σοβαρό έργο, τόσο για τη σωτηρία της παράδοσης, όσο και για τη δημιουργία νέων καραγκιοζοπαιχτών, που σέβονται αυτή.

Παρόλη τη σοβαρή προσπάθεια που καταβάλλει και το πολιτιστικό έργο που έχει επιτελέσει, αντιμετωπίζει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, ακόμα και για τη διατήρηση των γραφείων του. Από τα βασικά μελήματα του Σωματείου είναι η λειτουργία μόνιμης σκηνής που θα παίζουν ΟΛΟΙ οι καραγκιοζοπαίχτες, με την ονομασία «Εθνική Σκηνή Θεάτρου Σκιών».

Οι γενναίοι, επιμένουν! Πλαισιωμένοι οι καραγκιοζοπαίχτες και από φίλους της τέχνης, βρισκόμαστε, μπροστά σας, στα δυο Φεστιβάλ.

19o Φεστιβάλ Καραγκιόζη Λόφου Στρέφη, 15 με 19 Ιουνίου
Αφιέρωμα στον Διονύση Λέντερη

Δευτέρα 15 Ιούνη: Αλέξανδρος Μελισσηνός, "Ο Καραγκιόζης και οι Δεινόσαυροι"
Τρίτη 16 Ιούνη: Τάσος Δουρμούσογλου, "Το ναυάγιο του Καραγκιόζη"
Τετάρτη 17 Ιούνη: Γιώργος Ταρουνάς, "Το μαγεμένο δέντρο"
Πέμπτη 18 Ιούνη: Στράτος Πασχαλίδης, "Η θεία του Καρόλου"
Και Γιάννης Ρεϊζης: "Κωμωδία"
Παρασκευή 19 Ιούνη: Κωνσταντίνος Ντούμπας, "Ο Καραγκιόζης Ανθοπώλης"
Και Γιάννης Βελαέτης: "Κωμωδία"

4ο Φεστιβάλ Καραγκιόζη Νέας Ιωνίας, 22 με 26 Ιουνίου
Αφιέρωμα στον Χαρίλαο Πετρόπουλο

Δευτέρα 22 Ιούνη: Σωκράτης Κοτσορές, "Ο Καραγκιόζης στη χώρα των Κυκλώπων"
Τρίτη 23 Ιούνη: Τάσος Τσώνης, "Ο Καραγκιόζης καραγκιοζοπαίχτης"
Τετάρτη 24 Ιούνη: Νίκος Μπαρμπούτης, "Χριστιανομάχος"
Πέμπτη 25 Ιούνη: Μιχάλης Ταυλάτος, "Ο ιπτάμενος γορίλας και ο Καραγκιόζης ντέντεκτιβ"
Παρασκευή 26 Ιούνη: Μιχάλης Καντήλωρος, "O Καραγκιόζης υπηρέτης"
Και Δημήτρης Μπότσης: "Πρόλογος"