Γράφει ο
Δημήτρης Τόμπρας

Υποθέτω ότι δεν είμαι ο μοναδικός Έλληνας που πάσχει από κάποιο είδος τηλεοπτικού μαζοχισμού. Ομιλούμε για την σύγχρονη πάθηση που σε κρατά «κολλημένο» στην μικρή οθόνη, βλέποντας και ξαναβλέποντας τα ίδια πράγματα, σε διαφορετικές ανάλογα με το κανάλι συσκευασίες, εξαντλώντας όλες τις δυνατότητες του «ζάπινγκ», ή «αλματίζειν» επί το ελληνικότερο.

Και το κακό θα ήταν μικρό, ίσως σαν ένα μικρό κρυολόγημα, αν ο εθισμός στην τηλεόραση αφορούσε σε ποιοτικά ψυχαγωγικά, επιμορφωτικά και παιδαγωγικά προγράμματα ή τις στεγνές ειδήσεις και τις αχρωμάτιστες αθλητικές μεταδόσεις, αν αφορούσε δηλαδή στην καλή της την πλευρά.

Στενάχωρα και ένοχα θα παρακάμψουμε την επιδείνωση της τηλεοπτικής ασθένειας σε πνευματική πάρεση, από την απίστευτη κακογουστιά, την σκηνοθετική προχειρότητα, την στρατευμένη ειδησεολογία, και ιδιαίτερα την αβάσταχτη φτώχεια της σύγχρονης σεναριογραφικής δραστηριότητας, που περιόρισε την πηγή της σάτιρας και του λαϊκού γέλιου στα κουνήματα και καμώματα κάποιου εμετικού κίναιδου. Υπάρχει και ο διακόπτης λειτουργίας. Ευτυχώς που είναι αθάνατοι οι Λογοθετίδης και Τσιφόρος, οι οποίοι μαζί με τους άλλους παράγοντες-γίγαντες του ηρωικού ελληνικού μεταπολεμικού κινηματογράφου, «σώζουν την παρτίδα» με τα τεχνικώς απισχνασμένα αριστουργήματα τους, εξακολουθούν και σήμερα να «ηθο-ποιούν» και να «καθαίρουν», την κοινωνία.

Δεν μπορεί όμως να τιθασευτεί η αγανάκτηση και η οργή όταν η τηλεοπτική ασθένεια λαμβάνει διαστάσεις και κινδύνους καθολικού και μη ιάσιμου καρκίνου, σε εκπομπές δήθεν ηθικοπλαστικού χαρακτήρα και κοινωνικού προβληματισμού, με θεατές αφελείς πολίτες και μικρά παιδιά. Εκπομπή σαν αυτή που τις παραμονές του Ευαγγελισμού το απόγευμα, και πριν από την ειδησεογραφική εκπομπή του συζύγου της, μία πανέμορφη τηλεπαρουσιάστρια, κόρη θρύλου του αθλητισμού παρουσίασε.

Κατά κανόνα, στο προσωπικό μου…τηλεοπτικό αλματίζειν, η επιλογή παρόμοιας εκπομπής γίνεται από λάθος και η παραμονή σε αυτήν διαρκεί ελάχιστα δεύτερα. Ο κανόνας αυτός ξεπεράσθηκε όταν απορώντας διαπίστωσα ότι φιλοξενούμενοι συνεντευξιαζόμενοι ήταν δύο αντιαισθητικοί ομοφυλόφιλοί -ο ένας δεσμοφύλακας στις φυλακές- που είχαν πρόσφατα τελέσει πανηγυρικά και με νυφικά σμόκιν τον…γάμο τους που διαρκώς πρόβαλε η γιγαντοοθόνη διακόσμησης του στούντιο.

Δεν είναι ότι μέσα στο κοινό που ήλθε να διακοσμήσει την εκπομπή ήταν μικροί αθλητές με τους προπονητές τους.

Δεν είναι οι ανοησίες και οι μπούρδες περί των καταπιέσεων και διωγμών που δήθεν υφίσταται από την κοινωνία.

Δεν είναι οι ιστορικές ανακρίβειες που θέλουν τους κίναιδους ως δήθεν την επικρατούσα και αριστεύουσα τάξη στην αρχαιότητα.

Δεν είναι ο δημοκρατικός μανδύας που περιβάλει την διαφορετικότητα.

Δεν είναι η θέση ότι η απόλυτη ισότητα των τριών πλέον φύλλων σηματοδοτεί την βασική αρετή της αριστεράς.

Δεν είναι οι εγκληματικές παραποιήσεις των συμπερασμάτων της ιατρικής και ψυχιατρικής επιστήμης.

Δεν είναι όλες οι παρόμοιες παραπλανητικές χοληδόχες και τοξικές απόψεις που προκλητικά και χυδαία διατυμπάνισαν οι νεόνυμφοι.

Η αιτία αυτής της έκρηξης είναι η απίστευτη ελαφρότητα με την οποία η δημοφιλής παρουσιάστρια, αφού άκουσε με συγκαταβατικότητα την ανάδειξης της μητρότητας για ένα παιδί από παρένθετη μητέρα, ως την μέγιστη φυσιολογική ανάγκη ενός κίναιδου, και όταν η συζήτηση μπήκε στον χώρο της ανατροφής του άτυχου παιδιού, εισέπραξε την απίστευτη απάντηση: ε!!...άμα μας βγει και «στρέιτ» το αγόρι εμείς πάλι θα το αγαπάμε!!!

Την ποινικώς κολάσιμη κυνική ομολογία προτροπής σε ακόλαστες πράξεις εκ μέρους των νεονύμφων, την αντιμετώπισε σαν εκπληκτικό χιούμορ και ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Και όταν μία γριούλα σταυροκοπήθηκε στο ενδεχόμενο να συμβεί κάτι παρόμοιο στα εγγόνια της, εκείνη πήρε απερίφραστα θέση υπέρ της άκουσον-άκουσον, «κανονικότητας της διαφορετικότητας» ακόμη και για βρέφη.

Θου κύριε φυλακήν τω στόματι μου, γιατί είναι, λένε και πολύ καλή μάνα!!!

Η νοσηρή τηλεθέαση που φέρνει χορηγούς (άλλη υποκρισία) κάποτε πρέπει να βρει κάποιο όριο, γιατί αλλιώς θα γυρίσει μπούμερανγκ, δίνοντας άλλοθι και αποδεκτό πάτημα στους Παππά & Υιό να αλώσουν κομματικά τον χώρο.