Γράφει ο Θανάσης Γριτσόπουλος

Νομίζουμε όλοι οτι γνωρίζουμε τι σημαίνουν αυτές οι δύο λεξούλες οι τόσο γνωστές και χιλιοακουσμένες. Η Φαντασία σε ερασιτεχνικό επιπεδο είναι ένα επιθυμητό προσόν αλλά καμμιά φορά σε υπερμετρες δόσεις μπορεί να κάνει πολύ κακό. Η επιχειρηματικότητα πάλι είναι ένα προσόν που θα επιθυμούσε να έχει κάθε Ελληνας. Πάρα  πολλοί το  έχουν, σε λανθάνουσα όμως κατάσταση.  Σπάνια εκδηλώνεται όσο  ο Ελληνας είναι στην πατρίδα του, σχεδόν πάντοτε όταν βρίσκεται εκτός αυτής. Καμμία σχέσις με το πάς προφήτης εν τη πατρίδι αυτού άτιμος. Οι λόγοι που την κρατούν σε καταστολή, πολλοί και γνωστοί.

Οι λόγοι για τους οποίους  θα έπρεπε να είναι σε πλήρη εγρήγορση και ανάπτυξη, ακόμα περισσότεροι. Ο βασικός και κύριος λόγος είναι οτι δεν την θέλει το κράτος. Την απεχθάνεται όπως ο διάβολος το λιβάνι. Την απεχθάνεται γιατί δεν μπορεί να την έχει. Και δεν μπορεί να την έχει γιατί με κομματικές προσλήψεις και με ΑΣΕΠ δεν μπορεί να έχει επιχειρηματικότητα, αν προσθέσεις και την ανύπαρκτη αξιολόγηση η επιχειρηματικότητα του κράτους είναι για να την κλαίνε οι ρέγγες. Δώσε του μια επιχείρηση ανθούσα και σε ελάχιστο χρόνο θα την δυαλίσει αφού προηγουμένως θα την έχει καταχρεώσει.  Επιχειρείν και χαζομάρα είναι δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες και ασυμβίβαστες και η χαζομάρα είναι ένα προσόν το οποίο διαθέτει καθε Ελληνική κυβέρνηση και το  επιθυμεί και  για τους θπαλλήλους και τούς υπηκόους της.

Πριν δοκιμάσετε να διαμαρτυρηθείτε παρακαλώ αναλογισθείτε τι χαζομάρες έχετε ακούσει και έχετε υποστεί από τις Ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια καθώς και τί χαζές επιλογές έχετε κάνει ψηφίζοντας λάθος ανθρώπους. Κάποτε κυκλοφορούσαν τόσοι κοψοχέρηδες που ήταν περισσότεροι απο τους αρτιμελείς και πάλι μυαλό δεν βάλαμε.  

Είχαμε ακούσει και πιστέψει Ελληνική ανασυγκρότηση και την πιστέψαμε και το 2018 δεν έχουμε ακόμα Π.Α.Θ.Ε. και πληρώνουμε διόδια για να πάμε απο την Κηφησιά στην Μαλακάσα.  Εχουμε ακούσει για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και έχουμε την μισή σχεδόν Κύπρο σε Τουρκική κατοχή. Μήπως μπήκαμε ποτέ στον κόπο να ρωτήσουμε τους Κύπριους αν θέλανε την ένωση.  Εχουμε ακούσει για Εθνική παραγωγή ενέργειας,  πιστέψαμε οτι θα ήταν η ΔΕΗ και τώρα αυτή σχεδόν βρίσκεται πουλημένη. Υπάρχει πλέον πληθώρα εταιριών που πωλούν ενέργεια, κατά κανόνα φθηνότερα απο την ΔΕΗ αλλά όλες μαζί δεν είναι ικανές να παράξουν το ένα τέταρτο της ζήτησης. Ασε πια το κακόμοιρο το Ελληνικό που θα ήταν αμειγώς ελληνικό και το καϋμένο η μισή κυβέρνηση το σπρώχνει στην απώλεια και η άλλη μισή το κρατάει με νύχια και με δόντια, να παραμείνει στην αγκαλιά του κράτους, με διάφορες προσχηματικές δικαιολογίες για να φαίνεται οτι αντιστέκεται.

Η κρατική αγκαλιά βέβαια συνεπάγεται σημεία και τέρατα απο απόψεως νομιμότητος. Η περιοχή πέριξ του παλαιού αεροδρομίου, π όλις χωρίς ρυμοτομικό  και σχέδιο πόλεως, κτίσματα απο μέγεθος καμπινέ μέχρι πολυορόφου κτιρίου χωρίς άδεια και κτισμένα άναρχα και τυχαία ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες και όποιος θέλει είναι ελευθερος να πιστεύει οτι τηρήθηκε ο αντισεισμικός κανονισμός. Τώρα θα μου πείτε οτι κοντός ψαλμός αλληλούια, οπου νάναι θα γκρεμιστούν, αλλά υπάρχουν ακόμα και σήμερα υπολείμματα δημοσίων υπηρεσιών που διατηρούν υπηρεσίες εντός των κτιρίων για λόγους διατήρησης του προσωπικού και διατήρησης της κατοχής του ακινήτου, δηλαδή 15 άνθρωποι σε κτήριο 1500 τ.μ..

Δεν ξέρω αν πλένουν όλα τα τζάμια του κτηρίου ή αν το θερμαίνουν ολόκληρο ή αυτό που χρησιμοποιούν, αλλά το πάρκιν του κτηρίου είναι περιφραγμένο με κάγκελλα μην τυχόν και παρκάρει κανείς ξένος και φυλάσσεται με αυστηρό τρόπο απο τους ενοίκους. Υπάρχουν  πολλά νεκρά σημεία για την κυκλοφορία, οχι μόνον οχημάτων αλλά και ανθρώπων και υποζυγίων. Και καλά τα υποζύγια την κοπάνησαν, οι άνθρωποι όμως υποφέρουν ακόμα.

Για να περάσει κανείς το ρέμα ανάμεσα στο Ελληνικό και την Γλυφάδα, ένα απλό ρέμα με καλαμιές, απόβλητα και κουνούπια πρέπει να κάνει έναν κύκλο ίσως και 2 χιλιομέτρων αφού βγεί στην Βουλιαγμένης και καθυστερήσει στο φανάρι μετα την έξοδο του αεροδρομίου τουλαχιστον ένα πεντάλεπτο. Και οι δήμαρχοι Ελληνικού και Γλυφάδας μακάριοι και σίγουροι γιά την επάρκειά τους.  Οι κυβερνήσεις απλώς όταν ακούν για επιχειρηματικότητα βγάζουν καντήλες.  Θεωρούν οτι επιχειρηματικότητα σημαίνει προσωπικό και αυτό το προσωπικό του ιδιωτικού τομέα το απεχθάνονται γιατί δεν μπορούν να το χειραγωγήσουν όπως το δημόσιο προσωπικό το οποίο το προσέλαβαν άπαξ και τους ψηφίζει για πάντα, όπως και για πάντα το πληρώνει ο λαός, άσχετα αν εργάζεται ή είναι σε διαρκή κοπάνα, αν είναι ικανό ή ανάξιο, με πτυχίο κανονικό ή πλαστό και διάφορα τέτοια. Και άν καμμιά φορά εργασθεί και μια εβδομάδα συνέχεια το εξωθούν και σε μια απεργία για να σπάσει η μονοτονία. Θυμάστε πως συμπεριφέρθηκε η κυβέρνηση στο προσωπικό του ιδιωτικού τομέα;  To άφησε έρμαιο του εργοδότη. Αν ο εργοδότης ήταν ευσυνείδητος και σωστός το προσωπικό δεν πέρασε άσκημα και η επιχείρηση επέζησε. Αν εκμεταλεύτηκε κάθε δυνατότητα περικοπής και του έφαγε ακόμα και τα δώρα Χριστουγέννων  το προσωπικό υπέφερε και κατά κανόνα η επιχείρηση έκλεισε.

Και επειδή αυτό έγινε κατά κόρον φτάσαμε την ανεργία εδώ που βρίσκεται και δεν συμμαζεύεται. Και βέβαια οι κυβερνήσεις κάνουν πως ψάχνουν για επενδυτές ανα την υφήλιο με πολυάριθμους συμβούλους γραμματείς και παρατρεχάμενους και ροκανίζουν  τα δανεικά των μνημονίων και εθελοτυφλούν οι δανειστές μη και τους τύχει κανένα μερίδιο απο τίποτα ξώφαλτσες φρεγάτες ή τίποτα άρματα ξεχασμένα ή κανένα αεροπλανάκι. Εις μάτην όμως διότι η εποχή που κατασκευάζαμε σταμνες εν αφθονία στο Μαρούσι παρήλθε οριστικά, οι γκαζιέρες τελείωσαν και αυτές,  πήγαμε στις ηλεκτρικές κουζίνες και τους θερμοσίφωνες και τέλος στα αιρκοντίσιον και εκεί είδαμε οτι δεν φτουράμε και σχεδόν ξώφλησαν και αυτά.

Από αγροτικά δοκιμάσαμε τα πάντα, λίγο απ΄ όλα και εκεί την πάτησαν οι καϋμένοι οι αγρότες, επάνω που είχαν αρχίσει κάτι να παράγουν τους φλόμωσαν με τα φούμαρα και τις επιδοτήσεις και ξέχασαν και αυτά που ήξεραν. Και πάνε και τα φασόλια , και πάνε και οι πατάτες και πάνε και τα λεμόνια, οι μπανάνες, τα αβοκάντο. Οταν τους έμαθαν να κλείνουν την Ενική Οδό το παιχνίδι χάθηκε δια παντός. Ηταν να μην αρχίσει η ιστορία με την  Πειραϊκή Πατραϊκή και την Πιρέλλι, μετά το παιχνίδι χάθηκε οριστικά. Και γυρίζουν οι υπουργοί ανα τον κόσμο σαν περιοδεύοντες θίασοι προς εξεύρεση επενδυτών και οι μόνοι που επενδύουν πλέον είναι οι σουβλατζήδες, οι εστιάτορες, τα καφενεία και παρεμφερή. Κάντε μια βόλτα σε όλη την περιοχή τέως διοικήσεως πρωτευούσης και αν δείτε και τίποτα άλλο γράψτε μου. Αλήθεια θα δείτε και φαρμακεία αλλά αυτά δεν μετράνε γιατί  είναι ένα είδος καταστημάτων που ο νόμος τα προστατεύει  απο το λουκέτο. Τα  προστατεύει ο νόμος για να βοηθούν το κράτος να αποζημιώνει με μικρότερο ποσοστό τα χορηγούμενα στους ασθενείς φάρμακα και εις αντάλλαγμα ο  νόμος περί φαρμακείων τους επιτρέπει να πουλάνε σε ότι τιμή θέλουνε τα φάρμακα και τα υπόλοιπα  εμπορεύματά τους χωρίς να  έχουν την υποχρέωση να αναγράφουν την τιμή του εμπορεύματος επάνω σε αυτό ή στη συσκευασία, πράγμα μοναδικό στην Ελλάδα. Οτι καινούργιο ανοίγει στη θέση αυτών που κλείνουν είναι επαγγέλματα που έχουν σαν προυπόθεση την εισαγωγή έτοιμων εμπορευμάτων.

Και βρέθηκε λοιπόν ένας ανθρωπάκος και έστησε μία επιχείρηση παραγωγής τσιγάρων στο Κορωπι χωρίς να ενοχλήσει κανένα, χωρίς να ζητήσει δάνεια και επιδοτήσεις και άλλες τέτοιες διευκολύνσεις που ζητούν συνήθως οι υποψήφιοι επενδυτές, με ίδια κεφάλαια που λέμε, χωρίς υποθήκες και ενέχυρα, με ζωντανά λεφτά μετρητά και εμπόρευμα εξαγώγιμο σε όλο τον κόσμο και πέσαμε επάνω του σαν τις ακρίδες να τον φάμε. Γιατί; Διότι κατάφερε να στήσει μια παραγωγική δουλειά με εισαγωγή  φθηνής πρώτης ύλης και παραγωγή ειδών πολυτελείας εύκολο  να πωληθούν σε όλο τον κόσμο. Και τώρα του ζητάμε και τον λόγο αντί να τον ευγνωμονούμε. Εδωσε δουλειά ακόμα και σε ογδοντάχρονο, την ώρα που οι υπάλληλοι του κράτους προσπάθησαν και έφυγαν από την εργασία ακόμα και πενηντάρηδες και μη μου πήτε οτι θα κρατούσε στη δουλειά τον ογδονταετή αν δεν είχε την ικανοποιητική απόδοση που προσδοκούσε ο εργοδότης.

Αρκεί να αναλογισθούμε πόσοι εργαζόμενοι βρήκαν δουλειά  και τώρα θα την χάσουν και να κάνουμε τον ψώφιο κοριό όπως κάναμε τόσα χρόνια με τα υπο διάλυσην εργοστάσια τώρα θέλουμε να βάλουμε  και στην φυλακή τον επιχειρηματία. Αν σκεφθούν να κάνουν και καμμιά πορεία διαμαρτυρίας οι εργαζόμενοι ίσων πετύχουν διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους. Ετσι δεν έγινε και με τα χρυσορυχεία στην Χαλκιδική και τα έσωσαν ή κάνω λάθος. Στην ανάγκη ας το πάρει το κράτος το εργοστάσιο και ας το λειτουργήσει νόμιμα όπως εκείνο ξέρει, από νομιμότητα ξέρει καλά, το ίδιο και από τήρηση της εννόμου τάξης,  θα εξασφαλίσει και αρκετούς ψήφους στις επόμενες εκλογές που τόσο τις έχει ανάγκη.  Σκεφθείτε τι τράβηξε ο άνθρωπος με την γραφειοκράτία και αποφάσισε να στήσει το εργοστάσιό του στη ζούλα. 

Αναλογισθείτε  τι θα του ζητούσαν στην πολεοδομία για άδειες του εργοστασίου και άλλα τέτοια  αστεία και σκεφθείτε οτι όλα τα κτίσματα στον παλιό αερολιμένα του Ελληνικού είναι αυθαίρετα.  Θα μου πείτε είναι λαθραία. Και θα σας απαντήσω οτι και το πετρέλαιο που κυκλοφορεί είναι λαθραίο. Και γιατί είναι λαθραίο;  Διότι όταν η κυβέρνηση κατήργησε το πετρέλαιο θέρμανσης  και πληρώσαμε όλοι το πετρέλαιο θέρμανσης για πετρέλαιο κίνησης  μας υποσχέθηκε οτι μόλις συλλάβει το λαθρεμπόριο θα το επαναφέρει και αφού δεν το επανέφερε ακόμα  σημαίνει οτι δεν έχει συλλάβει ακόμα τους λαθρεμπόρους.  Ας το δεχτεί λοιπόν το εργοστάσιο λοιπόν όπως είναι, ας το φορολογήσει κανονικά και όταν λέμε κανονικά, εννοούμε κανονικά,  όχι όπως εννοεί κανονικά ο Τσακαλώτος και να το φοροληστέψει, και να δούμε πώς θα πάει.

Μπορεί αυτό που έκανε ο επιχειρηματίας  να μήν βολεύει το κράτος αλλά και το κράτος δεν μπορεί να αγνοήσει την ικανότητα του επιχειρηματία, ιδίως αυτό το κράτος που στην επιχειρηματικότητα και την οργάνωση έχει όχι μόνον μαύρα μεσάνυχτα αλλά δεν ξέρει κάν τι είναι. Σε χώρες που τις ζηλεύουμε γιατί δεν μπορούμε να τις φθάσουμε, άνθρωποι που χαρακτηρίστηκαν μεγάλοι εγκληματίες έγιναν οι πολυτιμότεροι συνεργάτες των κυβερνώντων. Καί στην Ελλάδα του Σύριζα καλούν ανθρώπους με διαθνές κύρος για να βοηθήσουν δήθεν την πατρίδα και τους εξευτελίζουν μέ τα κομματικά τους τερτίπια.