Γράφει ο
Δημήτρης Καρατζίδης

Διαβάζω καθημερινά την «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ» και σας ευχαριστώ για την προσπάθεια που κάνετε να μας «ξυπνήσετε».

Έχω όμως ένα σοβαρό πρόβλημα, που θέλω να σας το εκμυστηρευτώ. Συνεχώς στο μυαλό μου τριγυρνάει το ερώτημα: Μήπως είμαι βλάκας;

Από τότε που εξήλθα της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (1984) και άρχισα να αντιλαμβάνομαι ορισμένα πράγματα, άρχισα να καταλαβαίνω ότι το ελληνικό κράτος δεν βρισκόταν στο σωστό δρόμο. Έκανα όμως μεγάλη υπομονή (ίδιο του χαρακτήρα μου) και πάντα ήλπιζα ότι ζω έναν κακό εφιάλτη. Νάναι καλά ο κ. Κώστας Καραμανλής, που με πρόδωσε τόσο απροκάλυπτα με τις πράξεις του, ώστε επιτέλους ξύπνησα (έτσι νομίζω τουλάχιστον). Πίστεψα σε αυτόν τόσο πολύ ώστε ήθελα να αναλάβω και εργασία για την ηγετική του ικανότητα στο μάθημα «Πολιτικοί Ηγέτες» στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας) το 2006. Ορθά η καθηγήτριά μου δεν ενέκρινε την πρότασή μου με τη δικαιολογία ότι δεν μελετάμε τους εν ζωή πολιτικούς ηγέτες.

Το «πολιτικό» μου ξύπνημα ήταν αρκούντως οδυνηρό γιατί με έκανε να νοιώθω βλάκας. Βλάκας γιατί με την ψήφο μου βοηθούσα τόσα χρόνια να με κυβερνούν άχρηστοι και ανίκανοι ή «ΠΑΧΥΔΕΡΜΑ», όπως μου τους αποκάλεσε εμπιστευτικά μια γραμματέας ενός υπουργού. Μου είχε πει κάποτε: «Μην ασχολείσαι με τους πολιτικούς, μακριά από δαύτους, είναι παχύδερμα». Άραγε γιατί τους ανεχότανε ή τους ανέχεται η ίδια;

Διαβάζοντας πρόσφατα (δυστυχώς) το δοκίμιο «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», του συγγραφέα Ευάγγελου Λεμπέση, αποσπάσματα του οποίου σας επισυνάπτω, ένοιωσα δυο φορές βλάκας γιατί απλά κατανόησα ότι τόσα χρόνια ψήφιζα βλάκες για να με κυβερνάνε.

Σήμερα φυσικά νοιώθω ΒΛΑΚΑΣ γιατί με κατηγορεί και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας λίγο πολύ ως «προδότη» της πατρίδας μου γιατί δεν πήγα να ψηφίσω στις τελευταίες εκλογές και να νομιμοποιήσω το άθλιο πολιτικό μας σύστημα που συντηρεί ένα «τριτοκοσμικό» κρατίδιο και σκοτώνει τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.

Με αγωνία διαβάζω εσάς και διάφορα άλλα έντυπα (ηλεκτρονικά ή μη) και ακούω ορισμένες φωνές διαμαρτυρίας όπως αυτή του Νίκου Χατζηνικολάου. Νομίζω όμως ότι όλοι μας παίζουμε το παιχνίδι τους που είναι το κέρδος πολιτικού χρόνου (όπως πολύ σωστά το έχετε γράψει). Η διαφθορά-κομματοκρατία είναι ριζωμένη σε μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού που νομίζω ότι δεν υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης, τουλάχιστον όπως την ονειρεύομαι εγώ. Όλοι ευχές κάνουν ή προτείνουν ουτοπικά σχέδια, τα οποία για να γίνουν θα έπρεπε τουλάχιστον να υποστηριχθούν από το 50% του ελληνικού λαού.

Η δική μου πρόταση, το δικό μου σύνθημα είναι πολύ απλό: ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΛΛΟΝ. Με αυτό είμαι γνωστός στον ελληνικό στρατό, αυτό υπηρέτησα 30 χρόνια, με αυτό θα φύγω οικειοθελώς από το στράτευμα και φυσικά γιαυτό είμαι περήφανος.

Δυστυχώς, εδώ που φθάσαμε, για μένα υπάρχουν δυο λύσεις:

α. Να πάρω ένα πανέρι με αυγά και ένα άλλο με πέτρες και να στηθώ έξω από τα υπουργία σημαδεύοντας τα ΠΑΧΥΔΕΡΜΑ, που ορισμένοι είναι και εύκολος στόχος λόγω όγκου. Έτσι ίσως θα κερδίσω τον χαρακτηρισμό: «Ο βλάκας με τα αυγά και τις πέτρες».

β. Να πάρω την οικογένειά μου και να φύγω στο εξωτερικό, όπως έκαναν οι γονείς μου πριν 50 χρόνια. Να είμαι υπερήφανος που είμαι Έλληνας και να ζω σε ένα κράτος το οποίο εκτός από το ότι θα με σέβεται περισσότερο από το «Ελλαδιστάν» δεν θα σκοτώνει καθημερινά τον Ελληνισμό και την ταυτότητά μου.

Μέχρι σήμερα τείνω προς τη δεύτερη λύση, την οποία σκοπεύω να πραγματοποιήσω λίαν συντόμως.

Τα παραπάνω λόγια αποφάσισα να σας τα γράψω διαβάζοντας την σημερινή «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ» σας. Απλά νοιώθω την ανάγκη να «εκτονωθώ» λίγο, βγάζοντας λίγη από την πικρία που με διακατέχει.

Και για όλα αυτά φταίνε και για μένα (όπως εκτιμώ και για εσάς) οι γονείς μου και οι παππούδες –γιαγιάδες μου που με εμπότισαν με μια ισχυρή ταυτότητα, την Ελληνική.