Γράφει ο
Ιωάννης Κουλούρης

Είχα αποφασίσει να μην γράψω άλλα επίκαιρα άρθρα για την Κυβέρνηση, γιατί οι αλλαγές στην πορεία της είναι τόσο συχνές και απρόβλεπτες,  ώστε τα άρθρα γίνονται, ακόμα και μέσα σε μια μέρα, ανεπίκαιρα.

Τελικά αποφάσισα να γράψω το άρθρο αυτό, επειδή διαπίστωσα  ότι το μόνο σταθερό και πάντα επίκαιρο στοιχείο αυτής της Κυβέρνησης είναι ότι αυτή  δεν κυβερνά, και ούτε υπάρχει προοπτική να κυβερνήσει.

Θα προσπαθήσω λοιπόν να αναλύσω, γιατί η Κυβέρνηση είναι ανίκανη ή δεν θέλει να κυβερνήσει, και ποιος κυβερνά στην ουσία αυτή τη χώρα.

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα δόθηκε δυστυχώς, με μία φράση,  από ένα ξένο αξιωματούχο, τον πρόεδρο της Κομισιόν κον Γιούνγκερ. Η Κυβέρνηση προέρχεται από ένα κόμμα που δεν είναι κανονικό!  Ο κύριος Γιούνγκερ  εξέφρασε  αυτό που όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, έχουν συνειδητοποιήσει. Δυστυχώς δεν το είχε συνειδητοποιήσει, και ούτε φαίνεται να το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα, ένα τμήμα του Ελληνικού λαού, περίπου το ένα τρίτο του.    

Όλοι γνωρίζουμε ότι στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν πολλές συνιστώσες με διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες ιδεολογίες και ιδεοληψίες.

Επειδή είναι δύσκολο να περιγράψω με αφηρημένο τρόπο όλες αυτές τις ιδεολογίες και ιδεοληψίες,  θα αναφέρω στο εξής σε ορισμένες περιπτώσεις  τα πρόσωπα τα οποία θεωρώ ότι τις εκπροσωπούν, γιατί έτσι πιστεύω ότι θα καταλάβουν όλοι τι εννοώ. Η επιλογή αυτή δεν περιέχει κανένα  προσωπικό χαρακτηρισμό γι’ αυτά , και επομένως κανείς δεν πρέπει να τη θεωρήσει  ούτε ως ευμενή ούτε ως δυσμενή.

Αφορά μόνο στην σε αυτό που θεωρώ ότι εκπροσωπούν, και εάν οι ίδιοι επιθυμούν να το περιγράψουν με άλλες λέξεις είναι καλοδεχούμενο.

Θα αρχίσω από τον Πρωθυπουργό. Δεν κατανοώ με ποια λογική θεωρεί ότι,  ένας άπειρος και αδοκίμαστος νεαρός, όπως αυτός, μπορεί  να κουβαλά στους ώμους του και να κυβερνήσει μία χώρα με το ιστορικό, το γεωπολιτικό και το πολιτιστικό βάρος της Ελλάδας. Είναι αφροσύνη;  Είναι θράσος; Είναι υπέρμετρη φιλοδοξία ή είναι απλά αφέλεια;  Προφανώς γρήγορα κατάλαβε ότι αυτό είναι ανθρωπίνως αδύνατο, και δεν μπορεί να επικαλεστεί ούτε τη βοήθεια του Θεού, αφού δηλώνει άθεος. Εδώ ο ίδιος ομολόγησε, χωρίς να ζητήσει ούτε συγνώμη από το λαό,  ότι στη συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου έκαναν μεγάλη γκάφα, αφού υπέγραψαν συμφωνία παράτασης του μνημονίου μέχρι τέλους Ιουνίου, χωρίς να περιλάβουν σε αυτήν γραπτώς ότι μέχρι τότε θα είχαμε και κάποια χρηματοδότηση.   

Παρά τη δική του απειρία θα μπορούσε ίσως  κυβερνήσει  εάν είχε τους κατάλληλους συνεργάτες. Δυστυχώς όμως εδώ  είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, αφού όλοι σχεδόν οι συνεργάτες του προέρχονται από ένα μη κανονικό κόμμα, και, για να χρησιμοποιήσω μία μαθηματική έκφραση, τα πολιτικά ανύσματα τα οποία εκφράζουν  έχουν διάφορες κατευθύνσεις και το άθροισμα τους είναι μηδενικό.  Επομένως ο κύριος Τσίπρας δεν μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε κάποια κατεύθυνση, και το μόνο που μπορεί να κάνει, και έχει κάνει μέχρι τώρα, είναι να την  στριφογυρίζει γύρω από το μηδενικό σημείο της απραξίας, με τραγικές συνέπειες.

Ο Υπουργός επικρατείας κύριος Φλαμπουράρης, παρά την ηλικία του και την εμπειρία την οποία αντικειμενικά πρέπει να έχει, και το συντονιστικό ρόλο που του έχει ανατεθεί,  όπως φαίνεται τουλάχιστον από  δηλώσεις του που έχω παρακολουθήσει, εκπροσωπεί τη  νοοτροπία του «μην ανησυχείτε και όλα θα γίνουν», και έφθασε μάλιστα μέχρι του σημείου να δηλώνει ότι το χρέος είναι αέρας και επομένως και εμείς θα το ξεπληρώσουμε με αέρα. Ελπίζω να μην πληρώσει αύριο με αέρα και τους μισθούς και τις συντάξεις. Με τέτοιο συντονιστή είναι προφανώς αδύνατο να κυβερνήσει κανείς.

Για τον Υπουργό Οικονομικών, δεν νομίζω ότι χρειάζονται σχόλια. Αυτός, πέραν του απόλυτου ναρκισσισμού που τον διακρίνει, φαίνεται ότι εφαρμόζει στην πράξη τη θεωρεία των παιγνίων στην οποία είναι ειδικός. Μόνο που στα παίγνια δεν έχει κανείς τίποτε να χάσει, ενώ εδώ χάνεται η χώρα. Βέβαια ο ίδιος πράγματι δεν έχει τίποτα να χάσει αφού και μεγάλη οικονομική επιφάνεια έχει και εισοδήματα στο εξωτερικό μπορεί να εξασφαλίσει. Απορώ πώς υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τον παίρνουν στα σοβαρά. 

Η υπόλοιπη τριάδα που ασχολείται με τα οικονομικά, (Τσακαλώτος, Σταθάκης,  Βαλαβάνη), έχουν πλούσιες καταθέσεις στο εξωτερικό, και βέβαια δεν θα επηρεαστούν προσωπικά από την κατάρρευση της εσωτερικής οικονομίας. Εδώ θεωρώ τουλάχιστον αντιδεοντολογικό, αν όχι ανήθικο, να έχουν παραδοθεί τα οικονομικά της χ ώρας σε  ανθρώπους που έχουν συμφέροντα στο εξωτερικό.  Επομένως ούτε αυτοί ενδιαφέρονται να κυβερνήσουν.

Οι αρμόδιοι υπουργοί για τα εργασιακά και ασφαλιστικά, (Στρατούλης, Σκουρλέτης και λοιποί),  φαίνεται ότι είναι προστάτες του συνδικαλιστικού κατεστημένου το οποίο είναι συνυπεύθυνο, αν όχι ο κύριος υπεύθυνος, για την οικονομική κατάντια της χώρας. Όλοι αυτοί , αντίθετα με τους άλλους, βιάζονται να κυβερνήσουν για να νομιμοποιήσουν και διαιωνίσουν τα προνόμια και τις σκανδαλώδεις ρυθμίσεις που έχουν γίνει υπέρ ορισμένων προσώπων ή ομάδων από τις οποίες προέρχονται και αναδείχτηκαν. Η διαφορά εδώ είναι ότι θέλουν να κυβερνήσουν ο καθένας με τη δική του ιδεοληψία και νοοτροπία και όχι με τις κατευθύνσεις του Πρωθυπουργού.

Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι στο μισθολογικό και το ασφαλιστικό έχουν γίνει τα μεγαλύτερα σκάνδαλα μετά τη μεταπολίτευση, τόσο μέχρι την επιβολή του μνημονίου όσο και μετά από αυτό. 

Μέχρι το μνημόνιο δίνονταν χαριστικώς έως σκανδαλωδώς, υψηλοί μισθοί σε ανθρώπους χωρίς προσόντα, και μερικές φορές χωρίς παροχή κάποιας εργασίας, Έτσι άνθρωποι με βασικό μισθό μερικές εκατοντάδες  Ευρώ, έπαιρναν με τα διάφορα επιδόματα και λοιπά κόλπα, μισθούς μερικών χιλιάδων Ευρώ .  Άνθρωποι με τα ίδια προσόντα σε άλλες υπηρεσίες έπαιρναν μισθό εκατοντάδων Ευρώ και σε άλλες χιλιάδων. Άλλοι έβγαιναν στη σύνταξη με 35 και πάνω χρόνια υπηρεσίας και άλλοι με πολύ λιγότερα ή και κανένα. Άλλη σκανδαλώδης εφεύρεση ήταν τα πλασματικά συντάξιμα χρόνια. Όλοι σχεδόν έπαιρναν σύνταξη με βάση τις αποδοχές του τελευταίου μήνα ή έτους και όχι με βάση τις μέσες αποδοχές του ασφαλιστικού τους βίου, που είναι το λογικό. Άλλοι έπαιρναν δυσανάλογα μεγάλη σύνταξη σε σχέση με τις εισφορές τους. Άλλοι έπαιρναν αστρονομικά  εφάπαξ, δυσανάλογα μεγάλα προς τις εισφορές τους. Άλλοι πάλι, όπως ο γράφων, έπαιρναν εφάπαξ μικρότερα από τις εισφορές που είχαν καταβάλει.  Όλες σχεδόν οι επικουρικές συντάξεις ήταν δυσανάλογα μεγάλες ς σε σχέση με το ύψος των εισφορών και τον χρόνο της επικουρικής ασφάλισης. Άλλη σκανδαλώδης ρύθμιση ήταν το ΕΚΑΣ,  το οποίο είχε αποτέλεσμα άνθρωποι με περισσότερα έτη ασφάλισης να παίρνουν σύνταξη μικρότερη από άλλους με λιγότερα έτη . Άλλοι έπαιρναν σύνταξη από ταμεία στα οποία δεν είχαν καταβάλει καμία εισφορά. Άλλοι έπαιρναν την κατώτερη βασική σύνταξη χωρίς να έχουν τα απαιτούμενα έτη ασφάλισης. Αυτά και πολλά άλλα, συνέθεταν το μισθολογικό και το ασφαλιστικό καθεστώς της χώρας, το οποίο μαζί με τη διαπλοκή , τη διαφθορά και την κατασπατάληση των κοινοτικών ενισχύσεων, οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση και το μνημόνιο.

Μετά το μνημόνιο, όταν ήταν ανάγκη να γίνουν περικοπές, έγιναν από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ακόμα πιο σκανδαλώδεις ρυθμίσεις. Αντί να αρχίσουν τις  περικοπές από αυτούς που σκανδαλωδώς ελάμβαναν μισθούς ή συντάξεις μεγαλύτερες από όσα δικαιούνταν, προέβησαν σε οριζόντιες περικοπές επί δικαίων και αδίκων, με αποτέλεσμα στις περισσότερες περιπτώσεις οι ήδη ευνοημένοι να έχουν ευνοϊκότερη μεταχείριση. Επίσης δεν τηρήθηκε ο στοιχειώδης νόμος να γίνουν περικοπές ανάλογες με τα εισοδήματα μιας οικογένειας, με αποτέλεσμα να κατακρεουργηθούν κυριολεκτικά οι οικογένειες που είχαν ένα μόνο εργαζόμενο ή συνταξιούχο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λεγόμενη εισφορά αλληλεγγύης , η οποία επιβλήθηκε σε όσους είχαν σύνταξη μεγαλύτερη από 1400 € για να ενισχυθούν υποτίθεται οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Έτσι μία οικογένεια που μόνο ο ένας έπαιρνε σύνταξη π.χ. 1500 €, δηλαδή συνολικό οικογενειακό εισόδημα 1500 €, πληρώνει  εισφορά αλληλεγγύης. Μία άλλη με τους δύο γονείς συνταξιούχους των 1300 €, δηλαδή συνολικό οικογενειακό εισόδημα 2600 €, δεν πληρώνει , και προφανώς ενισχύεται από την πρώτη!!!.  Τέτοια και πολλά αλλά παράλογα και ανήθικα μέτρα, είχαν σαν αποτέλεσμα οι θυσίες του λαού να μην έχουν αποτέλεσμα, να εξαφανιστεί η μεσαία τάξη που συντηρούσε τον ιδιωτικό τομέα, η ανεργία να έχει εκτοξευθεί στα ύψη και η οικονομία να έχει παγώσει, και τελικά να εκμεταλλευθεί την κατάσταση ο ΣΥΡΙΖΑ για να καταλάβει την εξουσία.

Η ειρωνεία είναι ότι τους τελευταίους μήνες η προηγούμενη Κυβέρνηση είχε λάβει ορισμένα σωστά μέτρα για την εξυγίανση του ασφαλιστικού συστήματος, όπως η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος για τις επικουρικές συντάξεις, και ο προοδευτικός υπολογισμός των συντάξεων των νέων συνταξιούχων αναλογικά με βάση τις συνολικές εισφορές τους.

Η νέα κυβέρνηση, αντί να διορθώσει όλα αυτά, έχει αναθέσει το ασφαλιστικό στον κύριο Ρωμανιά, ο οποίος ήταν πάντα από τους πρωτεργάτες του ασφαλιστικού συστήματος που έχει καθιερωθεί, και προσπαθεί να το διατηρήσει. Χαρακτηριστική είναι η επιχειρηματολογία του ότι, εάν εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος για τις επικουρικές αυτές θα μηδενιστούν σε δύο χρόνια, ενώ ακόμα και με απλά μαθηματικά, αποδεικνύεται ότι αυτό  δεν θα συμβεί ποτέ. Για να ισοφαρίσει μάλιστα το έλλειμμα που θα προκύψει από την μη εφαρμογή της, προτείνει διάφορα μέτρα που θα επιβαρύνουν το κοινωνικό σύνολο, ενώ ο θεσμός των επικουρικών συντάξεων στηριζόταν από την καθιέρωσή τους στη βάση της ανταποδοτικότητας και μόνο χωρίς κρατική ή άλλη ενίσχυση. Πέραν τούτου, η μη εφαρμογή της έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη συμφωνία της 20^ης  Φεβρουαρίου, που ρητά προβλέπει ότι δεν θα ανακληθούν νόμοι της προηγούμενης κυβέρνησης, και έτσι εμφανίζει τη χώρα αναξιόπιστη και δίνει επιχείρημα στους δανειστές.

Στον τομέα της δημόσια διοίκησης ο κύριος Κατρούγκαλος, αφού αγνόησε και αυτός τη ρητή υποχρέωση  που ανέλαβε η χώρα με τη συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου, έσπευσε να ανακαλέσει  υλοποιημένες ρυθμίσεις και να επαναπροσλάβει τους πελάτες του!  Και εδώ πρέπει να σημειώσω ότι η αποδοχή εκ μέρους της προηγούμενης Κυβέρνησης της απαίτησης της Τρόικας για απόλυση δημοσίων υπαλλήλων (μονίμων ή αορίστου χρόνου),  ήταν δυστυχώς το μεγαλύτερο και πλέον ασυγχώρητο έγκλημα που έκανε όχι μόνο σε βάρος όσων απολύθηκαν,  (γιατί τους ανέτρεπε κυριολεκτικά όλη τη ζωή που την είχαν προγραμματίσει με βάση την αξιοπιστία του κράτους και την παράδοση ενός σχεδόν αιώνα), αλλά και της χώρας, γιατί εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων έσπευσαν να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα, επιβαρύνοντας έτσι το ασφαλιστικό και απογυμνώνοντας τη δημόσια διοίκηση. Ασφαλώς και όσοι απολύθηκαν άδικα έπρεπε να επαναπροσληφθούν, όχι όμως με τον πραξικοπηματικό, αντισυμβατικό  και επιλεκτικό τρόπο που το έκανε ο κύριος Κατρούγκαλος, αλλά κατόπιν συνεννόησης με τους δανειστές και αφού είχαν απολυθεί στο μεταξύ οι δεκάδες χιλιάδες που παρανόμως και με πλαστά πτυχία είχαν μονιμοποιηθεί. Το ανάλογο περίπου ισχύει και για τον κύριο Παππά με την επανασύσταση της ΕΡΤ.  Κα οι  δύο αυτοί υπουργοί βιάζονται να κυβερνήσουν, με στόχο όμως όχι να υλοποιήσουν το κυβερνητικό έργο, αλλά για να τακτοποιήσουν τους πελάτες ή τους ψηφοφόρους τους.

Το ίδιο βιαστικός να κυβερνήσει εμφανίστηκε και ο κυβερνητικός εταίρος κύριος Καμμένος, του οποίου όμως το κύριο ενδιαφέρον φαίνεται ότι ήταν να υπογράψει μία, σκανδαλώδη, όπως γράφτηκε, σύμβαση, που όχι μόνο δεν προσέφερε τίποτα στο κυβερνητικό έργο, αλλά αντίθετα το αντιστρατεύεται, αφού προβλέπει δαπάνες σε μία εποχή που υπάρχει δραματική έλλειψη ρευστότητας. 

Απρόθυμος να κυβερνήσει φαίνεται και ο κύριος Λαφαζάνης και οι περί αυτόν, που μέχρι τώρα δεν έχουν κάνει τίποτα, αλλά απλά επαναλαμβάνουν τα προεκλογικά, ότι δεν θα κάνουν ιδιωτικοποιήσεις και ξεπουλήματα.

Ανάλογα συμβαίνουν και στους άλλους τομείς, στους οποίους δεν αναφέρομαι για οικονομία χώρου . Πιστεύω ότι και μόνο αυτά αρκούν για να εξηγήσουν γιατί η κυβέρνηση αυτή δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Εκτός από τους φανερούς όμως αυτούς λόγους της κυβερνητικής απραξίας, φαίνεται ότι σε αυτήν συμβάλλει σημαντικά, ίσως και αποφασιστικά,  το βαθύ κομματικό κατεστημένο του ΣΥΡΙΖΑ,  που εκπροσωπεί το κόμμα του άλλοτε  4%, και πιστεύει ότι αυτό ψήφισε ο λαός και αυτό πρέπει να έχει τον πρώτο λόγο στις ενέργειες της Κυβέρνησης, η οποία πρέπει να παίρνει την προηγούμενη  έγκρισή του γι’ αυτές. Το κομματικό αυτό κατεστημένο εκπροσωπείται  συχνά, με τους ίδιους πάντα καλεσμένους,  στα διάφορα παράθυρα της τηλεόρασης, οι οποίοι με ύφος υπέρτατου εκφραστή της σημερινής εξουσίας, ερμηνεύουν αυθεντικά, κατά τη γνώμη τους, την έννοια της λαϊκής εντολής της 25^ης Ιανουαρίου, και αποφαίνονται κατηγορηματικά για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει δεκτό από τη σημερινή κυβέρνηση και γενικά τι πρέπει να κάνει. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός τέτοιου εκπροσώπου, του οποίου το όνομα  έχω συγκρατήσει λόγω των συχνών εμφανίσεών του στα κανάλια, είναι κάποιος κύριος Πριμικήρης, ο οποίος δεν γνωρίζω τι ακριβώς ρόλο έχει στο κόμμα, αλλά τον αναφέρω ως χαρακτηριστικό εκφραστή του κόμματος του 4% (εάν δεν είναι, ομολογώ το λάθος μου και παρακαλώ να με διαψεύσει), για να επαναδιατυπώσω το ερώτημα που θέτω στον τίτλο του άρθρου:

Τελικά τη χώρα κυβερνά ο κύριος Τσίπρας ή ο κύριος Πριμικήρης; 

Την κυβερνά η Κυβέρνηση και η Βουλή, η το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ;

Εάν συμβαίνει το πρώτο, όπως ορίζει και το Σύνταγμα, γιατί παρεμβαίνει συνεχώς το κόμμα;

Εάν πάλι συμβαίνει το δεύτερο, τότε τι είδους πολίτευμα έχουμε, αφού πουθενά στο Σύνταγμα δεν αναφέρεται εξουσιαστικός ρόλος για το κόμμα, παρά μόνο για τον αρχηγό και τους βουλευτές του;