Από την Παλαιά Θήβα στη Νέα και… από την Παλαιά Ρώμη στη ΝέαΑπό την διδακτική μας πείρα γνωρίζομε ότι συγκινούν ιδιαίτερα πράξεις  ηρωισμού ή άλλων επιδόσεων, οι οποίες έχουν απήχηση στην κοινότητα, είτε αυτές προέρχονται από άτομα είτε από  μικρές  ομάδες.
 
Μία τέτοια επίδοση που συντελεί σε έξαρση του φρονήματος μας αναφέρει ο Βυζαντινός  γραμματικός και ποιητής  Ιω. Τζέτζης.  Είναι αξιομνημόνευτη σε εποχές που η ύφεση. Είναι η πτώση και η απώλεια της αξίας του ψυχικού δυναμικού. Χρειαζόμεθα  τώρα ανάταση. Ας ξεδιπλώσομε την μικρή ιστορία.
 
Ο Μ. Αλέξανδρος κατέστρεψε την πόλη των Θηβών. Η καταστροφή αυτή δεν ήταν κάτι που μπορούσε να ξεχάσει ο Αλέξανδρος. Τον συνόδευε σε όλη τη μεγάλη εκστρατεία του. 

Ο Αλέξανδρος διοργανώνει «γυμνικούς» αθλητικούς αγώνες, Στην πρώτη φάση των παρουσιάζεται στον Αλέξανδρο ο νικητής στην πάλη, για να λάβει τον στέφανο.
Ο Αλέξανδρος τον ερωτά: «τίς ει και πόθεν;». Ο παλαιστής δίδει τό όνομά του: «Κλειτόμαχος» (= ένδοξος στην μάχη) και συμπληρώνει απλά και λακωνικά: «πατρίδα ουκ έχω». Την άλλη μέρα εμφανίζεται ο ίδιος για να λάβει τώρα τον στέφανο του νικητού στο παγκράτιο. Πάλιν ο Αλέξανδρος θέτει το ερώτημα: όνομα και πόθεν; Και πάλιν ο αθλητής (παγκρατιαστής τώρα) δίδει το όνομά του και συμπληρώνει με το «πατρίδα ουκ έχω».  Ηταν Θηβαίος. Διετύπωσε αυτό που τον έκαιγε. ΄Ηταν αυτό ακριβώς που του έδιδε δύναμη και ηύξανε την αγωνιστικότητά του.

Ο Αλέξανδρος που εθαύμαζε περιπτώσεις ψυχικού μεγαλείου και εξάρσεως  κατάλαβε πόσο φοβερό είναι για ένα  τέτοιο άνδρα να είναι «άπατρις» και του είπε ότι, αν νικήσει και στην πυγμαχία, θα ξανακτίσει για το χατήρι του την Θήβα. Πράγματι ο Κλειτόμαχος νίκησε και στην πυγμαχία και ο Αλέξανδρος επανίδρυσε την πόλη. Η προσωπική συμβολή στην επίτευξη ενός μεγάλου σκοπού και ονείρου είναι έντονη στην περίπτωση του Θηβαίου Κλειτομάχου που αναφέραμε. Η πόλη των Θηβών του οφείλει την επανίδρυσή της.

Δεν θα κρίνομε εδώ τον βαθμό συμμετοχής του Αλεξάνδρου στην ίδρυση  και την σημασία της νέας πόλεως. Είναι όμως συγκινητικό ότι προχθές στην Κωνσταντινούπολη οι καλαθοσφαιριστές του Ολυμπιακού Πειραιώς με απαράμιλλο σθένος και ευψυχία ύψωσαν ως ομάδα ένα παμμέγεθες τρόπαιο και ο παρουσιαστής του «Τελικού», νηφάλιος και εύστοχος γενικά στον σχολιασμό και αξιολόγηση του αγώνος, δεν μπόρεσε να περιορίσει το ενθουσιαστικό στοιχείο της ψυχής και ξέσπασε για το μεγάλο έπος και για το ότι ο Ολυμπιακός από το τρόπαιο της Παλιάς Ρώμης πέταξε, ύστερα από 15 χρόνια, στο άλλο τρόπαιο της Νέας Ρώμης (αυτής με την Αγια- Σοφιά).

Εκεί που σήμερα ζούμε με οδύνη την δυσπραγία μας, τη χλεύη, την εθνική ταπείνωση, ακόμη και την κυβερνητική δυστοκία, ήλθε μια αύρα να μας αναρριπίσει.

Ως άτομα και ως μικρές ομάδες, σε όσο χώρο κινείται ο καθένας, μπορούμε να βρούμε και να δώσομε στιγμές εξάρσεως και εξόδου «εκ βυθού».