Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

      Εδώ και χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη ένας αδυσώπητος  πόλεμος ανάμεσα σε όσους πιστεύουν ότι κανένα όραμα δεν είναι ακατόρθωτο σ’ αυτή τη χώρα και εκείνους οι οποίοι επαναλαμβάνουν  μονότονα ότι «αυτά δεν γίνονται».

       Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες, που όμως μένουν καθηλωμένες από διάφορα βαρίδια. Οι Έλληνες έχουν  μέσα τους και το όραμα με ρίσκο και την άρνηση.

       Ωστόσο, ενώ η κοινωνία φαίνεται να ωριμάζει μετά την περίοδο της επίπλαστης ευμάρειας και την απότομη φτωχοποίηση που ακολούθησε, η κυβέρνηση δίνει την εντύπωση ότι αυτοσχεδιάζει και επιδίδεται σε παλινωδίες που δεν προστατεύουν το κύρος της χώρας.

       Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παύει να μας καταπλήσσει με τον κυνισμό του. Αυτό όμως που προκαλεί εντύπωση, είναι το μέγεθος του θράσους. Έχει και το θράσος, αλλά και την άνεση να το επιδεικνύει.

       Δεν αναγνωρίζει όρια εφόσον πρόκειται για το πολιτικό του συμφέρον. Παραπλανά και δηλητηριάζει το δημόσιο λόγο.

       Η όξυνση του πολιτικού κλίματος πιστεύει ότι είναι η μόνη σανίδα σωτηρίας του, απέναντι στην εκλογική του συντριβή.

       Η διαστροφή της πραγματικότητας, το ψεύδος και η διαβολή, είναι καταγεγραμμένα χαρακτηριστικά των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

       Μετά το αποτρόπαιο και κατακριτέο  γεγονός της επίθεσης στον κ. Μπουτάρη,  ο κ. Τσίπρας βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στη ΝΔ, καταλογίζοντας σ’ αυτήν την ευθύνη για τη βία των ακροδεξιών.

       Απαιτείται πολύ θράσος για να κατηγορήσει κάποιος την αξιωματική αντιπολίτευση πως ευθύνεται για τις βιαιοπραγίες εναντίον του Δημάρχου της Θεσσαλονίκης, ιδίως όταν οι κατήγοροι είναι όσοι δικαιολογούσαν και ασκούσαν βία στο όνομα του αντιμνημονιακού αγώνα.

       Η επίθεση όμως στον κ. Μπουτάρη, είναι μια ευκαιρία να ξυπνήσουν όσοι πιστεύουν ότι η βία είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αντίστασης.

 -      Δεν το διακρίναμε καθαρά το2008 στον εμπρησμό της Marfin με το θάνατο τριών συμπολιτών μας, γιατί, βολικά, η ευθύνη μεταφέρθηκε από τους δράστες του εμπρησμού, στην πυρασφάλεια του κτιρίου.

 -      Δεν το είδαμε το 2010, στην επίθεση στον αντιπρόεδρο της  ΝΔ κ. Χατζηδάκη, διότι μας «τύφλωσε» η κατηγορία του «νεοφιλελεύθερου».

 -      Δεν το αντιληφθήκαμε το 2011, όταν μερικοί «αγανακτισμένοι» στη Θεσσαλονίκη, είχαν εξαναγκάσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Παπούλια να φύγει κυνηγημένος από την παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου.

 -      Δεν το καταλάβαμε το 2015, όταν άτομα που συμμετείχαν στη συγκέντρωση των Ποντίων στο Σύνταγμα, προπηλάκισαν και χτύπησαν το βουλευτή της ΝΔ κ. Κουμουτσάκο.

 -      Το αγνοήσαμε όταν έγινε η καταδρομική ενέργεια της αναρχικής οργάνωσης του «Ρουβίκωνα» στο Συμβούλιο της Επικρατείας, εκθέτοντας την κυβέρνηση και επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα το γεγονός ότι η κυβέρνηση κάνει διάκριση μεταξύ της καλής αριστερής βίας και της κακής δεξιάς βίας.

       Η εισβολή στη Βουλή και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, η στοχοποίηση πρεσβειών και συμβολαιογραφείων, οι προπηλακισμοί  συμβολαιογράφων και γιατρών, θρέφει περαιτέρω το τέρας του λαϊκισμού.

       Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που πόνταρε στους τραμπουκισμούς των  «αγανακτισμένων» στα χρόνια των πρώτων μνημονίων, για να κερδίσουν την εξουσία.

       Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτά που δικαιολογούσαν τις βιαιοπραγίες  κατά των υπουργών του ΠΑΣΟΚ, μιλώντας για ιερή οργή κατά της τρομοκρατίας των μνημονίων.

       Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτά που υιοθέτησαν μια πρωτοφανή ρητορική μίσους για όσους υπέγραψαν τα πρώτα μνημόνια, μιλώντας για γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένους  και Μερκελιστές.

       Όσοι εκτρέφουν τον τυφλό πολιτικό φανατισμό προσβλέποντας σε πρόσκαιρα κομματικά οφέλη, προσφέρουν κακές υπηρεσίες στη Δημοκρατία.

       Η σημερινή κυβέρνηση όμως ευθύνεται, επειδή στη χώρα επικράτησε η πεποίθηση ότι τα αδικήματα δεν τιμωρούνται κατά τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, αλλά αφού προηγουμένως κριθεί ότι η τιμωρία θα «συμφέρει» τα σχέδια της κυβέρνησης.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ. Ε.