Γράφει ο
Γιώργος Κακαρελίδης

Ἑκατόν ογδόντα χιλιάδες ἀποτελέσματα εὕρεσης, στό ἑλληνόφωνο διαδίκτυο καὶ διακόσια ἑκατομμύρια ἀντίστοιχα στό ἀγγλόφωνο διαδίκτυο. Καὶ χιλιάδες βιβλία (sic) μεταξύ αὐτῶν. Μόνον!  Κερδισμένοι; Ἡ ἀπανταχοῦ, συμπαθής, τάξη τῶν ψυχολόγων, ψυχαναλυτῶν, ψυχιάτρων, κοινωνικῶν λειτουργῶν καὶ συγγραφέων! Καὶ δυστυχὴς ἡ τῶν γονέων καὶ δασκάλων. Ποὺ νοιώθουν περίπου ὡσάν ...  συνωμότες!

Φυσικά τὰ πράγματα τὰ περιπλέκουν οἱ «πολιτικορθοί», οἱ ἐκφέροντες προτεσταντικό, μανιχαϊστικό, ἐν τέλει δυαδικό  (μαῦρο -ἄσπρο), λόγο, μὲ κάτι περὶ ἀξιομισθίας περίεργα. Ἄ, ναί, συντείνει καὶ ἡ ... ἀγορά τονίζοντας αὐτά τὰ περί καλοῦ - κακοῦ παιδιοῦ. Ἀνοήτως, γιά τά κέρδη της.. Ἔτσι, βλέπουμε τό «ἀγωνιῶδες» ἐρώτημα, νὰ μεταπίπτῃ σὲ ἐρώτημα τοῦ ποιός ... φέρνει τὰ δῶρα! Γιατί περί αὐτοῦ ἀναφέρεται στὴν πραγματικότητα, τό ὅλο δίλημμα.

Στόν ἑλληνικό τρόπο ζωῆς, τό ἀγιοβασιλιάτικο δῶρο ἦταν ... ἀκριβῶς ἀγιοβασιλιάτικο. Δὲν εἶχε νὰ κάνῃ μὲ τὴν ἐπίδοση, ἀλλά μὲ τὸ ... κατ’οἰκονομίαν. Αὐτό ποὺ ἀναγράφει φαρδύπλατα ἡ πρόσκληση στὸ πασχάλιο Δεῖπνο: πᾶντες, πιστεύσαντες καὶ μὴ, ντόπιοι καὶ ξένοι, ἅπαντες καλεσμένοι εἶσθε.

Σἀν πρώτη ἀπάντηση στό ἐρώτημα, δὲν λές ποτέ στὸ μικρό παιδί τὴν κοσμική ἐκδοχή. Λέγοντας ὅτι πάντα κάθε χρόνο ἔρχεται. Ἀκόμη καὶ ὅταν τὴν καταλάβῃ ἤ τὴν ξέρῃ ἤ ὅταν εἶναι μεγάλο πλέον, κρατᾶς τὴν ἀνάμνηση ζωντανή, λέγοντας ἁπλᾶ ὅτι ἐσύ ὡς γονιός πιστεύεις πάντα. Μεταφέρεις δηλαδή τὸν Ἄγιο Βασίλη στὸ ἐπίπεδο τῆς καρδίας καὶ τοῦ πνεύματος, ἥτοι στὸν ἐκ Καισαρείας καὶ ὄχι στὸν κοκακολικό χαζοχαρούμενο. Ὅλα τα ἄλλα εἶναι γιὰ ἀνοησίες (πληρωτέες συνήθως) περὶ ψυχολογικῶν τραυμάτων καὶ νεοβλακειῶν.

Δὲν εἶδα νὰ πληγώθηκε κανείς ἐπειδὴ ἀνακάλυψε ὅτι ἡ γῆ γυρίζει περί τὸν ἥλιο καὶ ὄχι τὸ ἀνάποδο, οὔτε ὅτι ὁ Ἄγιος Βασίλειος ἤταν στὴν κοσμική πραγματικότητα ὁ μπαμπᾶς. Τὰ παιδιά μου μεγαλώνοντας ἀπό μόνα τους κατάλαβαν, ἀλλά εύχαρίστως συμμετέχουν κάθε χρόνο, στὸ κοινό μυστικό, ἀναμένοντας μὲ ἀνυπομονησία τό ὅποιο δῶρο τους. Ἀργότερα ὅταν κάνουν παιδιά, θὰ πάρουν καὶ τὰ , φυλαγμένα, γράμματά τους πρὸς τὸν Ἄγιο Βασίλειο σὰν ἕνα ὡραῖο .... ἀγιοβασιλειάτικο δῶρο.

Ὅμως σὰν δεύτερη ἀπάντηση, «διαρκείας» αὐτὴν τὴν φορά, προσπαθεῖς νὰ ἐμφυσήσῃς στὸ παιδί καθὼς ἀναπτύσσεται, τὸν ἐπίσης ἑλληνικό τρόπο, καὶ νὰ προβληματιστῇ τἰ ἐν γένει σημαίνουν τὰ δῶρα στὴν ὀρθοδοξία, ὅπου ἔχουμε ἄφθονα ἀντίστοιχα: πχ. στὴν Θεία Λειτουργία λέμε ‘τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν Σοί προσφέρομεν’. Προφανῶς δὲν τὰ παίρνει ἀπὸ μᾶς ὁ Θεὀς! Γιατί ὅμως ὑπάρχει ἡ ἄτυπη δωροδοσία καὶ ποιά ἡ ἑρμηνεία της;

Διότι, ὅπως συνεχίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ο Χρυσόστομος, τὰ δικά μου καὶ δικὰ σου εἶναι ψιλές, ἄνευ κυριότητος ἀντωνυμίες. Καὶ ἀκολουθεῖ ὁ Ἅγιος Βασίλειος ποὺ ξεκαθαρίζει ὅτι τὰ ροῦχα ποὺ ἔχουμε, ἁπλῶς φυλάσσονται γιὰ τοὺς γυμνούς, τὸ ψωμί γιὰ τοὺς πεινασμένους καὶ τὰ χρήματά , «μας»,  γι’ αὐτούς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, ἀκριβῶς σὰν σὲ λογαριασμοὺς μεσεγγύησης, τῆς ἀπόλυτα πραγματικῆς καὶ σύγχρονης Γενικῆς Λογιστικῆς. Καὶ εὐθύς ἀμέσως μᾶς προκαλεῖ: λωποδύτη λέμε ὅποιον γδύνει τὸν ντυμένο, ὅμως πῶς πρέπει νὰ ἀποκαλοῦμε αὐτόν ποὺ δὲν προσπαθεῖ νὰ ντύσῃ τὸν γυμνό;

Τὶς ἀπαντήσεις σὲ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα, τὰ παιδιά θὰ τὶς δώσουν, ἐλεύθερα, μόνοι τους. Ὅμως σὰν γονεῖς ὀφείλουμε νὰ τοὺς ἐκθέσουμε τὰ ἐρωτήματα  τῶν Πατέρων ἡμῶν. Πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί, δηλαδή ὅσο ζοῦμε. Γιατί ἀκόμη καὶ ὁ Κύριος μετέθεσε τὸ πρόβλημα τῆς φτώχειας σὰν ἀποτέλεσμα τῶν δικῶν μας πράξεων. Καὶ Τοῦ «χρωστᾶμε»ἀπαντήσεις.  Καλή Χρονιά, ἀδέλφια. Καὶ νὰ θυμᾶσθε  «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῶ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις».