Γράφει ο
Θοδωρής Γιάνναρος

Ο άνδρας,  με το τσιγάρο στο στόμα και το πλαστικό μπουκαλάκι νερό στο χέρι, περπατούσε αργά και νωχελικά. στον κήπο του νοσοκομείου, φορώντας μία φόρμα που έμοιαζε με πιτζάμα. Η περιγραφή μοιάζει λίγο σαν έχει βγει από κάποιο μυθιστόρημα.  Όταν όμως κανείς μάθει την ιστορία αυτού του ανθρώπου, τότε το όλο σκηνικό θα αποκτήσει ένα άλλο νόημα, που μπορεί, ίσως, κάποιους να συγκινήσει, αλλά πρωτίστως να τους κάνει να σκεφθούν, λίγο πιο ανθρώπινα. Κάποιους άλλους, σίγουρα θα τους αφήσει παγερά αδιάφορους.

Ο 45χρονος άνδρας που αμίλητος περπατούσε καπνίζοντας το τσιγάρο του, είναι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος από εμάς. Και αυτή ήταν η τελευταία βόλτα και το τελευταίο του τσιγάρο, κάτω από το υπέροχο πράσινο του μικρού δάσους μέσα στο κέντρο σχεδόν της Αθήνας. Ήξερε πως από τη στιγμή που θα έμπαινε στο θάλαμο δεν θα έβγαινε ποτέ ξανά... όπως ήταν! Είχε ένα τεράστιο, μη εγχειρήσιμο ανεύρυσμα αορτής. Όταν οι γιατροί πριν λίγο, τον ενημέρωσαν πως η κατάστασή του ήταν ανεγχείρητη και πως ήταν μάλλον θέμα ημερών, να πεθάνει από εσωτερική αιμορραγία όταν θα διαρρηγνύετο, αποφάσισε να κάνει μία τελευταία βόλτα, κάτι σαν τελευταία απόλαυση πριν παραδοθεί. Είχε συμβιβαστεί με το πεπρωμένο του και δεν τον φόβιζε πια... Τα παιδιά του ευτυχώς ήταν μακριά και δεν θα ζούσαν το τέλος του... Τα τελευταία χρόνια είχε συνηθίσει τη μοναξιά και τις κακουχίες,  αλλά δεν παραπονέθηκε, ούτε ζήτησε ποτέ κάτι από κανέναν.  Δεν είχε φοβηθεί ποτέ το θάνατο...  Πάντα ένοιωθε φοβισμένος για την ανεπαρκή και βαρετή ζωή που ζούσε... Ήξερε πως, ο θάνατος δεν χρειαζόταν να τον απασχολεί, επειδή όσο υπάρχει, ο ίδιος, ο θάνατος, δεν είναι παρών και όταν ο θάνατος είναι παρών, εκείνος δεν θα υπάρχει... Αλλά τώρα τον είχε πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής... Τα πράγματα είχαν γίνει δύσκολα, όσο και αν εκείνος τα αψηφούσε και τα χλεύαζε με τον τρόπο του...

Ο Κώστας δούλευε για πολλά χρόνια ναύτης στα καράβια, έχοντας γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο. Μόνο χρήματα δεν φύλαξε, γιατί οι υποχρεώσεις με τρία παιδιά που σπούδαζαν και μία γυναίκα που τον περίμενε σπίτι, δεν άφησαν ποτέ περιθώρια για αποταμίευση... Κάποια στιγμή... του χρόνου αναπνοή, η ανεργία ήρθε ξαφνικά και εγκαταστάθηκε απροειδοποίητα κοντά του... Βρέθηκε στο πουθενά, χωρίς πόρους, με την ελπίδα σύντομα να τον εγκαταλείπει... Οι γιοί του έφυγαν στην ξενιτιά και η γυναίκα του τον άφησε στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, που όντως άξιζε. Το σπίτι του έγινε η αποθήκη ενός παλιού του φίλου και ζούσε, μαζεύοντας κάθε Τρίτη από αυτά που οι πάγκοι της λαϊκής αγοράς άφηναν φεύγοντας, δίνοντας μάλιστα σκληρή μάχη για λίγες σακούλες με λαχανικά και φρούτα, από τα πεταμένα!

Για τρία χρόνια δουλειά δεν εύρισκε και οι μέρες που διαδέχονταν η μία την άλλη, του μαράζωναν την ψυχή και του καταρράκωναν την υγεία... Σε μία από τις επισκέψεις του στο νοσοκομείο, ανακάλυψε πως η εταιρεία φύλαξης ζητούσε ανθρώπους και αμέσως κίνησε για την Καλλιθέα, στα γραφεία της. Όταν άνοιξε την πόρτα, απογοητεύθηκε από τους δεκάδες νεαρούς που περίμεναν και πριν κυλήσουν τα δάκρυα γύρισε για να φύγει... Έκλεισε την πόρτα πίσω του και προχώρησε προς τον ανελκυστήρα.

"Μα γιατί φεύγεις άνθρωπέ μου;" τον ρώτησε μία φωνή πίσω του και γύρισε. "Σιγά μην πάρουν εμένα. Τόσοι νέοι περιμένουν...", απάντησε με τα δάκρυα να τρέχουν απ’ τα μάτια του,  χωρίς να μπορεί να τα σταματήσει. Ένοιωθε ντροπιασμένος...

Ο νέος άνδρας με το κοντοκουρεμένο μαλλί και το ευγενικό πρόσωπο, τον πλησίασε και τον πήρε αγκαζέ.  "Πήγαινε πάλι μέσα και ζήτα τον κύριο Χάρη. Πες του πως σε στέλνει ο Άρης. Θα σε τακτοποιήσει! Πήγαινε και μην στεναχωριέσαι!", του είπε και χωρίς άλλη κουβέντα, κατέβηκε τα σκαλιά προς τον τέταρτο.

Κοντολογίς, ο Κώστας από την επόμενη κιόλας δούλευε θυρωρός σε ένα δημόσιο νοσοκομείο και παρ’ όλα τα προβλήματα υγείας που ξαφνικά επιδεινώθηκαν, η εταιρεία ποτέ δεν τον εγκατέλειψε, με τον Άρη, που ήταν ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, να του στέκεται σαν να ήταν φίλος, που τον γνώριζε απ’ τα παλιά. Όμως, τα όμορφα, στον κόσμο που ζούμε, διαρκούν πάντα λίγο... πάντα είναι προσωρινά, ειδικά όταν κάποιος όπως ο Κώστας, τα έχει ανάγκη για να επιβιώσει! Ξαφνικά, τα πάντα γκρεμίστηκαν. Ο υπουργός της Υγείας, αποφάσισε να διώξει τις εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στις υπηρεσίες φύλαξης, για να προσλάβει από το παράθυρο τα δικά του παιδιά, που ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν στη θέση του οποιουδήποτε Κώστα που μαζί με την εταιρεία, κι ο ίδιος πεταγόταν στο δρόμο! Αλήθεια, δεν σκέφθηκε ο υπουργός αυτός, της αριστερής κυβέρνησης, πως ο Κώστας, όπως και ο κάθε Κώστας έχει δικαίωμα στην αγορά εργασίας και την μάχη για την επιβίωση;

Δεν σκέφθηκε ο κύριος υπουργός πως στο λειτούργημα του υπουργού υγείας, δεν ανήκει η διαλογή για το ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, μόνο με μία δική του εντολή; Δεν αναλογίστηκε ο κύριος υπουργός, πως οι εταιρείες αυτές δεν ιδρύθηκαν χθες, αλλά συνυπήρχαν με το ΕΣΥ και μάλιστα το χρηματοδοτούσαν λαμβάνοντας τα συμφωνηθέντα με καθυστέρηση πολλών μηνών ή και πολλές φορές χρόνων; Δεν αναλογίστηκαν οι συντάκτες αυτού του απάνθρωπου νόμου, πως ανθρωπιά δεν υπάρχει, όταν το ένα χέρι χαϊδεύει και το άλλο εκτελεί εν ψυχρώ! 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο κύριοι της κυβέρνησης, από την ίση μεταχείριση των άνισων, με μπόνους κομματικής όμως προτίμησης... Το "σωστό” κύριοι που μας κυβερνάτε σκοτώνοντας μας  α λα καρτ, είναι σωστό, ακόμα κι αν όλοι εσείς στρέφεστε εναντίον του, και το "άδικο θα παραμείνει άδικο, ακόμα κι αν όλοι εσείς διατυμπανίζετε τις υπέρ του ιδεοληψίες σας... Όλο το έθνος αδικείται, όταν αδικείται έστω και ένας μόνο πολίτης, όπως ο Κώστας, ο Άρης ή ο Χάρης. Εσείς όμως, αδικήσατε πολλούς!

Διώχνετε παράνομα τις εταιρείες φύλαξης, ληστεύετε όποιον από τους εργαζόμενους που εκείνες εκπαίδευσαν, δηλώσουν μετάνοια, αλλά βασανίζετε και εκτελείτε όλους εκείνους που κατά τη γνώμη σας δεν ταιριάζουν στα σχέδιά σας... Υπάρχουν πολλοί Κώστες και Άρηδες που από διαφορετικά μετερίζια ενώνονται για να αντισταθούν στη δημιουργία του κομματικού σας στρατού, που για να τον δημιουργήσετε, πατάτε επί πτωμάτων... Τίποτα δεν υπολογίζετε... ούτε νόμους, ούτε ηθική, ούτε το σύνταγμα. Είστε σε διατεταγμένη υπηρεσία για να καταστρέψετε να φονεύσετε και να βασανίσετε ανθρώπους που δεν νοιώθετε κοντά σας… Έχετε καταντήσει την ύπαρξή σας... "ψήφο survivor”, όπου οι ενδιαφερόμενοι ψηφίζουν την εξόντωση των αντιπάλων με ιδιοτελή κριτήρια συμπάθειας.  –όχι αξίας... και για ένα καρβέλι ψωμί...

Ο Κώστας δεν πρόφτασε  να ξαναβγεί... Πέθανε την επόμενη με τα μάτια του στραμμένα έξω απ’ το παράθυρο, κοιτώντας το πράσινο που τόσο αγαπούσε! Ο Κώστας έφυγε, αλλά ποτέ δεν θα γλυτώσετε από την ύπαρξή του, έστω και αυτήν την λίγη, δίπλα στην κακία που του δώσατε απλόχερα να νοιώσει… Οι Κώστες που μείνανε πίσω, ο Άρης, ο Χάρης, εγώ που τον γνώρισα και πολλοί άλλοι, δεν θα σταματήσουν ποτέ να σας ρωτούν... ”Γιατί”...

* Ο Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας

http://www.capital.gr/me-apopsi/3204433/to-xerizoma-tis-elpidas#.WO1LALoDsXN.twitter