Ἕνας ἀποκαλυπτικός διάλογος «... Πολεμᾶς νά στυλώσης,  κυβερνήτη,
μέ τά καράβια καί μέ τά φουσάτα
τῆς Πολιτείας τό σαλεμένο σπίτι.

Τοῦ κάκου ἱδρώνεις, ἔμπα σ’ ἄλλη στράτα
Τόν νοῦ μας πρῶτα στύλωσε καί χτίσε
Καί πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἀλφαβητάρι κράτα.
Δάσκαλος γίνε, ἄν ἥρωας ἀλήθεια εἶσαι…»

Κωστῆς  Παλαμᾶς

Μέ τόν Τάκη, τό ἔξυπνο δωδεκάχρονο γειτονόπουλό μας, εἴχαμε πάντα διάφορες ἤρεμες καί χαμογελαστές κουβέντες, κάθε φορά πού τύχαινε νά συναντηθοῦμε στήν εἴσοδο τῆς πολυκατοικίας μας ἤ στό πεζοδρόμιο, σέ ὧρες πού γύριζε ἀπό τό κοντινό σχολεῖο του. Τοῦ εἶχα πεῖ κάποτε πώς μοῦ θύμιζε τά δικά μας ἀγόρια, ὅταν ἦταν κι αὐτά στήν ἡλικία του, κι ἀπό τότε ἔδειχνε μιά εὐχάριστη διάθεση νά μέ ἐνημερώνει, ποῦ καί ποῦ, γιά τά νέα τοῦ σχολείου του ἤ νά περιμένει καί νά καλοδέχεται κάποια πειράγματά μου γιά τά ...καρφάκια τῶν παστωμένων μέ ζελέ μαλλιῶν του. Ἔτσι, τό περασμένο καλοκαίρι, εἴχαμε πολλές φορές ἀρχίσει τίς κουβέντες μας μέ τή φράση:«Τοῦ χρόνου στό Γυμνάσιο...». Καί ἔβλεπα τά ζωηρά μαῦρα μάτια του νά φωτίζονται ἀπό μιά συγκινητική λαχτάρα καί προσμονή.

Προχθές τό πρωί, καθώς ἔφευγα γιά τή δουλειά μου, τόν εἶδα νά κάθεται στό κεφαλόσκαλο τῆς εἰσόδου καί νά ἀσχολεῖται μ’ ἕνα ἠλεκτρονικό παιχνίδι. Ἔδειχνε ἄκεφος καί κατσουφιασμένος. Ἦταν, ἑπομένως, πολύ φυσικό νά θελήσω νά τοῦ πιάσω κουβέντα. Ἀκολούθησε ὁ πιό κάτω διάλογος:

- Καλημέρα Τάκη. Πῶς καί δέν εἶσαι στό σχολεῖο σήμερα;

- Ἔχουμε κατάληψη

- Ξέρεις γιατί κάνετε κατάληψη;

- Διαμαρτυρόμαστε γιά κάτι νόμους καί γιά νά βοηθήσουμε τούς καθηγητές μας πού ζητοῦν περισσότερα λεφτά ἀπό τήν κυβέρνηση. Θά τήν ἐκβιάσουμε τήν κυβέρνηση καί θά τήν ἀναγκάσουμε νά τά δώσει, μᾶς λένε

- Ἐσύ δέν θέλεις νά πηγαίνεις σχολεῖο;

- Θέλω, πῶς δέ θέλω; Ἀλλά πῶς , ἀφοῦ εἶναι κλειστό ἐδῶ καί τέσσερις μέρες.

- Γίνανε καταστροφές στό σχολεῖο σου αὐτές τίς μέρες;

- Ἔ, ὅσο νἆναι...ὅταν γίνεται χαβαλές, ὅλο καί κάτι σπάει.

- Μέ  τό νά χάνετε, ὅμως, ἐσεῖς μαθήματα καί νά γίνονται ζημιές στούς χώρους πού εἶναι φτιαγμένοι γιά νά τούς χρησιμοποιεῖτε ἐσεῖς καί οἱ καθηγητές σας γιά μάθημα, νομίζετε ὅτι κάνετε κακό στήν κυβέρνηση;

- Μμμ... Tό...συντονιστικό ὄργανο τῆς κατάληψης τοῦ Σχολείου, μᾶς λέει ὅτι αὐτή, δηλαδή ἡ κυβέρνηση εἶναι ὑποχρεωμένη νά πληρώσει καί νά τά ξαναφτιάξει ὅλα καλά.

- Τό ξέρεις, ὅμως, ὅτι γιά ὅλα αὐτά, πού ἀνήκουν σέ ὅλους τούς μαθητές, ἔχουν ἤδη δώσει χρήματα ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὅπως καί οἱ γονεῖς σου, γιατί πληρώνουν φόρους;

- Μμμ...

- Ὅσοι κάνουν, Τάκη μου, αὐτές τίς καταστροφές δέν πρέπει νά τιμωρηθοῦν; Τί λές ;

- Ποῦ νά τούς βροῦν καί ποιός νά τούς πιάσει; Ξέρετε, ἡ ἀστυνομία δέν μπορεῖ νά μπεῖ στό Σχολεῖο γιατί ὑπάρχει αὐτό τό..., νά δεῖς πῶς τό λένε..., μμμ...ναί, ὑπάρχει τό ἄσυλο.

- Καί μέ τά μαθήματα πού χάνονται τί θά γίνει; Ὁ καιρός περνάει καί ὑπάρχουν ἄλλα παιδιά πού μορφώνονται τήν ὥρα πού ἐσύ βαριέσαι καί χαζολογᾶς. Αὔριο-μεθαύριο, αὐτά εἶναι τά παιδιά πού θά σᾶς περάσουν σέ γνώσεις καί θά προκόψουν.

- Θά τά μάθουμε ὅλα ἀργότερα, σέ κάποιο φροντιστήριο, μᾶς εἶπε ὁ κύριος. Τό ξέρω καί ἀπό τόν μεγαλύτερο ἐξάδελφό μου, πού μοῦ λέει πώς δέν μαθαίνει τίποτα στό Λύκειο, ἀλλά μόνο στό Φροντιστήριο. Τό καλύτερο, μᾶς εἶπε ἕνα ἀπό τά μεγάλα παιδιά, τό πετυχαίνει ὅποιος μπορεί νά βρίσκει ἀργότερα  κάποιο... μέσον καί ἔτσι νά διορίζεται στό Δημόσιο.

- Δέν σᾶς εἶπε, ὅμως, αὐτό τό παιδί ὅτι,  στό Δημόσιο,  ὅλοι λένε πώς οἱ μισθοί εἶναι μικροί καί δέν φτάνουν γιά νά ζήσει καλά μιά οἰκογένεια.

- Ἔ, μόλις διοριστοῦμε θά κάνουμε ἀπεργία καί ἡ κυβέρνηση θά ἀναγκαστεῖ νά μᾶς αὐξήσει τούς μισθούς. Ἔτσι δέν κάνουν ὅλοι; Ἔτσι δέν κάνουν καί οἱ καθηγητές μας ;

* * *
Τόν χαιρέτησα καί ἔφυγα σιωπηλή. Δέν εἶχα ὄρεξη πιά οὔτε γιά σοβαρές κουβέντες, οὔτε γιά πειράγματα, ἀλλά δέν ἤξερα καί πῶς νά συνεχίσω τά ὅσα ἤθελα ἀκόμα νά τοῦ πῶ. Θυμήθηκα τήν, γεμάτη ἀπό ὑγεία καί λαχτάρα, καλοκαιρινή του προσδοκία  «...γιά τό Γυμνάσιο» καί μελαγχόλησα. Σκέφτηκα ὅτι, στούς λίγους μῆνες πού πέρασαν ἀπό τήν ἀρχή τῆς σχολικῆς χρονιᾶς, ὁ καημένος ὁ Τάκης, ὁ αὐριανός πολίτης αὐτῆς τῆς πατρίδας, εἶχε ἤδη μάθει τό τί σημαίνει «κατάληψη, ἐκβιασμός, ἀπαίτηση, χαβαλές, μέσον, φροντιστήριο, ἀπεργία, ὑ π ο χ ρ έ ω σ η τῆς κυβέρνησης, ἄ σ υ λ ο καί   ἀ τ ι μ ω ρ η σ ί α». Ποιός ἄραγε θά τοῦ μιλήσει γιά «καθῆκον, χρέος, μόχθο,  ἀτομική εὐθύνη καί ὑποχρέωση, πνευματικά ἐφόδια, μόρφωση καί πρόοδο»; 

Εἶχε ἤδη...παρά-μορφωθεῖ. Ἄς εἶναι καλά οἱ διάφοροι «δάσκαλοί» του!