Το Ευρω-Δημόσιο και οι συνέπειες της «κρατικής» ΕΚΤ Πίστευα  από πέρυσι ότι αν η ΕΚΤ μιμηθεί την FED, καλό είναι να  γνωρίζουμε ότι ο μηχανισμός τόνωσης της οικονομίας των ΗΠΑ με νέο χρήμα, δεν είναι «πιστωτική ένεση», όπως πολλοί νομίζουν, αλλά ενίσχυση της πρωτογενούς πιστωτικής ρευστότητας ( δηλαδή του διατραπεζικού τομέα) με αγορές κρατικών ομολόγων. Το «πέρασμα» της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, είναι αμφιβόλου αποτελέσματος.

Αυτό συμβαίνει σήμερα με την ΕΚΤ: Από κεντρική τράπεζα και ρυθμιστής της έκδοσης του ευρώ, μεταμορφώνεται σε θεματοφύλακα και ρυθμιστή της κυκλοφορίας του χρήματος στις ευρωπαϊκές οικονομίες, ακριβώς επειδή η θεσμική υπερδομή και η γραφειοκρατία, μετέτρεψαν την ζώνη του ευρώ, σε ένα τεράστιο Ευρω-δημόσιο. Ελπίζω μελλοντικά να μην συμβεί ό,τι ακριβώς και με το… ελληνικό δημόσιο: Έλλειμμα, χρεοκοπία και την νύφη να την πληρώνει ο φορολογούμενος και εργαζόμενος πολίτης.

Τώρα όμως, καταλήγουμε να έχουμε μία σαφέστατα επεκτατική νομισματική πολιτική που βοηθάει τον πυρήνα της Ευρωζώνης  με υπερβάλλουσα ρευστότητα και πολύ χαμηλά επιτόκια δανεισμού. Την ίδια ώρα   στις υπερχρεωμένες χώρες της περιφέρειας τα επιτόκια δανεισμού είναι εξαιρετικά υψηλά.

Ζούμε μία έντονη διαδικασία τραπεζικής απομόχλευσης που οδηγεί σε συσσώρευση υποχρεώσεων προς το Ευρωσύστημα. Παράλληλα έχουμε συνέχιση και εμβάθυνση της ύφεσης στις περιφερειακές οικονομίες ενώ στον πυρήνα της ευρωζώνης η χαλαρή νομισματική πολιτική πιθανώς να ευνοήσει πληθωριστικές πιέσεις (αναλόγως και με την κατεύθυνση των διεθνών τιμών ενέργειας/εμπορευμάτων /καυσίμων). Διόλου απίθανο λοιπόν σύντομα να ακούσουμε τους Γερμανούς να προτείνουν αύξηση επιτοκίων από την ΕΚΤ.

Η Ευρωζώνη, εκτός από την πρώτη χρεοκοπία κράτους που λειτουργεί αλλά δεν πτωχεύει (Ελλάδα) δημιουργεί και μια πρωτότυπη «παγίδα ρευστότητας»: Με το διαρκώς υψηλό ρίσκο του περιφερειακού τραπεζικού συστήματος και τις χαμηλές τιμές του ενεργητικού του, το χρήμα κατευθύνεται προς τον πυρήνα, οπότε και οι επιχειρήσεις του Νότου δεν μπορούν να δανειστούν, με συνέπεια την συνέχιση της κρίσης ρευστότητας και ζήτησης. Και το πιο σημαντικό: Την συνέχιση της ανεργίας και της φτώχειας…